Sjá hér;
isisin.blogspot.com
Kær kveðja,
Anna Margrét
Wednesday, March 4, 2009
Monday, January 19, 2009
Síðasta uppfærslan frá Keele...
Ég sat og horfði stíft á andstæðing minn. Þetta ætlaði augljóslega að verða barátta. Og nú var bara spurningin hvort okkar var þrjóskara. Ég var búin að gera honum fullljóst hvað ég ætlaði mér, og að ég myndi ekki fara án þess að takast það. Ég þurfti að taka á öllum þeim krafti sem ég átti eftir, andaði djúpt, spýtti í lófana og lét slag standa. Ég togaði af öllum krafti og loksins fór rennilásinn upp. Ég hafði sigrað farangurinn, og með því sýnt honum hver réði.Núna situr hann þægur og stilltur og bíður eftir mér við útidyrahurðina. Það tók á, og margir hlutir sem ég hafði ætlað mér að taka urðu eftir, eins og hraðsuðuketillinn minn, blenderinn góði sem er ekki ætlast til þess að þeyta egg með, alls konar lyf sem ég tók með mér í byrjun af því að ég var alveg viss um að ég yrði veik, en notaði svo aldrei, karfan undan snyrtivörunum mínum, og fleiri gripir. Allt sem skipti máli komst þó ofan í, og það var mikil barátta á síðustu metrunum að koma öllu smálegu fyrir, og hátalararnir gleymdust upp í hillu og ég var að verða gráhærð að koma þessu öllu ofan í. Á endanum var ég farin að tala við töskurnar mínar, lofa þeim að ég myndi kaupa handa þeim nýja rennilása og eitthvað annað sem töskum finnst gott, ef þær yrði samvinnufúsar og leyfðu mér að renna upp. En ofan í komst þetta, og nú er ég að fara á Barista að hitta Kate, John og Guy í síðasta sinn, ná í peninginn minn, kaupa fjórðu Twilight bókina (þetta stefnir í 11 tíma ferðalag, ég held að ég nái alveg að klára þriðju bókina á þeim tíma), fá mér eina bakaða kartöflu og leggja svo af stað frá Keele í síðasta sinn.
Ég hlakka til að koma heim, en akkúrat núna finnst mér það hrikalega skrítið, og ég hefði alveg nennt að vera aðeins lengur hérna úti. En...c'est la vie. Eins gott að ég er að fara heim núna, ég er gjörsamlega blönk.
Danny var að bögga mig áðan. Ég er í kjólnum mínum sem ég fékk í afmælisgjöf núna, og ætla að fljúga heim í honum. Ég efast um að mér verði kalt af því ég er með þykkustu úlpu í heimi, trefil, ullarermar og húfu, og svo leðurjakkann sem ég get farið í innanundir úlpuna (alveg satt, hún er MJÖG stór) ef mér skyldi verða kalt, en honum og Söru fannst ekki að ég ætti að fara í kjól út á flugvöll, mér yrði svo kalt og reyndu að rökstyðja þetta með því að segja mér að gallabuxur, bolur og peysa tæki minna pláss en kjóllinn í töskunni.
Ég horfði stíft á þau með áðurnefndum þrjóskusvip og sagði "ég er að fara að ferðast í 11 tíma, og ég eyddi síðustu 10 mínútunum í að raða öllu ofan í töskurnar svo það sé perfect, og passi! Ég ætla ekki að fara niður, endurraða öllu og eyða öðrum 10 mínútum í þetta, af því ykkur finnst að ég eigi að vera í gallabuxum ekki kjól."
Það var nóg. Víkingablóðið sko :p
Jæja, ég er farin á Barista.
Kveðjur frá Keele í síðasta sinn!
Anna Margrét
Smá myndauppdeit...
...vegna þess að ég er of pirruð til að gera nokkuð annað akkúrat núna!!!
Það gengur semsagt ekki vel að pakka hjá mér og ég á eftir að þurfa að senda eitthvað í pósti, og þetta er allt allt of þungt og ég á engan pening og er bara almennt frekar pirruð núna. Hjálpar ekki að ég á eftir að sakna allra og svona...
Það gengur semsagt ekki vel að pakka hjá mér og ég á eftir að þurfa að senda eitthvað í pósti, og þetta er allt allt of þungt og ég á engan pening og er bara almennt frekar pirruð núna. Hjálpar ekki að ég á eftir að sakna allra og svona...
Herbergið mitt meðan ég var að pakka...
Tréð okkar Daða, og sólsetrið.
Hermannatrukkurinn hans John. Ég elska að sitja í þessum bíl, manni líður svolítið eins og hermanni, og maður er mjög öruggur um að það eigi ekkert eftir að koma fyrir mann.
Frá vinstri; Boris, Ég, Charlotte og John. Charlotte er að teygja sig upp til að vera jafn stór og John, og ég er að beygja mig í hnjánum. Venjulegast erum við jafn stórar.
Ég og Charlotte, eiginlega besta vinkona mín hérna úti.
Ég og viðhaldið. Sorry Daði :p
Og svona lítur taskan mín út núna. Troðfull. Og ekkert kemst fyrir.
Nú ætla ég að fara að sofa, vegna þess að ég er orðin frekar sybbin, og þarf að vakna klukkan hálf níu, sem er eftir rétt rúma 5 tíma, og þarf svo að vera vakandi í mjög langan tíma. Langt ferðalag fyrir höndum.
Þetta verður allavega næstsíðasta bloggið mitt frá Keele held ég, ég vil setja eitthvað aðeins hressilegra á morgun, rétt áður en ég fer í loftið. Sorry pirringinn, en þetta gengur mjög illa.
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Þetta verður allavega næstsíðasta bloggið mitt frá Keele held ég, ég vil setja eitthvað aðeins hressilegra á morgun, rétt áður en ég fer í loftið. Sorry pirringinn, en þetta gengur mjög illa.
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Sunday, January 18, 2009
Alveg að verða búið...
Rólegheitadagur í Keele í dag.
Ég vaknaði klukkan 12, og var komin í Hanleyleiðangur klukkan kortér í eitt. Stoppuðum fyrst í Newcastle og ég fór í nokkrar búðir að leita að vesti á bróður minn og peysu handa Daða, án árangurs. Svo fór ég í Mr. Simms og keypti ótrúlega mikið af góðu lengjunum mínum. Mér tókst að treina eitthvað af þeim, það er allavega hálfur pokinn eftir, en ég held að ég neyðist til að fara í eina ferð í viðbót. Eftir það lá leiðin í stóra mollið í Hanley.
Þegar í Hanley var komið fórum við Egill í bókabúðina, HMV, Millie's cookies og fengum okkur morgun"mat" (eina súkkulaðibitaköku með mjólkursúkkulaði og eina með hvítu) og bara út um allt. Ég keypti dagbækur í bókabúðinni og eyddi svo góðum tíma í að strjúka bókunum og reyna að ákveða hvort ég vildi kaupa eitthvað. Ég ákvað samt að lokum, með miklum trega, að ég vildi ekki eyða peningnum í að kaupa eitthvað sem ég gæti alveg eins keypt á Íslandi, svo ég kvaddi bækurnar (og lofaði sjálfri mér að kaupa þær ef þær eru til á flugvellinum...þá þarf ég ekki að hafa áhyggjur af því að þær séu of þungar :p) og skundaði yfir í HMV til að athuga með seríur. Jólapeningurinn var nefnilega að brenna gat á vasann minn, og mig klæjaði í puttana að fara með hann á útsölur. Ég íhugaði að kaupa mér Desperate Housewives, en þær kostuðu heil 45 pund, eða tæpar 9000 krónur, sem var næstum allur peningurinn, og ég hreinlega týmdi því ekki. Þær eru ódýrari heima og ég týmdi samt ekki að kaupa þær (6500 krónur). Ég leigji þær frekar, það er ódýrara...
Við enduðum á því að skipta liði og fara í nokkrar fatabúðir, og eftir að hafa rápað í gegn um Debenhams (það var útsala í Jane Norman, sem vill svo til að er uppáhalds fatabúðin mín), Next og nokkrar aðrar búðir, datt ég inn í Topshop fyrir tilviljun. Ég fór nefnilega inn í Topman, að reyna að finna peysu á Daða, og tók þá eftir stiganum sem leiddi niður á næstu hæð. Og þar fann ég nýju ástina í lífi mínu (fyrir utan ástkæran unnusta minn það er að segja). Gripurinn er gullfallegur leðurjakki, úr ofsalega mjúku leðri, svolítið stuttur í mittið, nær rétt fyrir neðan brjóst, en hann er ótrúlega töff og ég held að ef að ég mætti giftast flík, þá væri Daði kominn með samkeppni. Hann myndi samt vinna, en það væri tæpt ;)
Leddarinn var semsagt á útsölu, hafði einu sinni kostað 22.000 krónur (ekta leður...ég tjekkaði!) en kostaði nú akkúrat jafn mikið og ég hafði til að eyða. Ég eiginlega hugsaði mig ekki um tvisvar, labbaði bara eins og í leiðslu að afgreiðsluborðinu, og keypt'ann. Svo lét ég vera að versla meira, nema ég keypti valentínusarkort í Clinton Cards (það er sko bóndadagur á þriðjudaginn). Ég leitaði út um allt að vesti á bróður minn, en fann engin sem voru flott (og kostuðu ekki handlegg og fótlegg) og enga flotta hlýja peysu á Daða heldur, sem var svolítið svekkjandi, en ég fer bara að versla með þeim þegar ég kem heim í staðinn :)
Eftir það rölti ég heim, stoppaði aðeins á Horwood bar og fylgdist með framkvæmdunum. John er að breyta geymslunni sinni, þannig að það sé kuldaherbergi og bjór"kjallari" (tvískipt semsagt) og var nýbúinn að mölva glerglugga þegar ég kom við. Það voru glerbrot út um allt og við skulum bara segja að ég hafi sloppið vel, enda var ég í ballerínuskónnum mínum, og þeir eru þynnri en allt. Glerbrot hefði farið beint í gegn um botninn. Brotið gler virtist vera þema kvöldsins, en sem kveðjugjöf til John og Charlotte, sem hafa verið eitthvað það yndislegasta fólk sem ég hef kynnst hérna út, mölvaði ég fatið þeirra í öreindir. Ég var að ná mér í pott í hinni frægu uppvöskunargrind, en hún virðist virka einhvern veginn þannig að við keppumst öll við að safna eins miklu í hana og við getum þar til eitthvað hrynur og brotnar. Ég semsagt stóð við vaskinn og var að næla mér í pott, og fatið sem var undir honum og ég sá ekki, hrundi í gólfið, ca 2 centímetrum frá mér og smallaðist gjörsamlega. Það voru svo mörg glerbrot!!! Ég gat náttúrulega ekki hreyft mig, enda með glerbrot í sokkunum mínum og út um allt, þannig að Amara greip sópinn og sópaði upp öllu glerinu í kring um mig, og svo tók ég mig til og sópaði allt eldhúsið, af því þau höfðu dreifst út um allt. Það dugði þó ekki til vegna þess að mér tókst að stíga á eitt hjá ísskápnum, og við reynum að vera bara í skóm þegar við förum inn í eldhúsið núna, þangað til að það verður þrifið næst. Falleg kveðjugjöf það.
Eftir þetta allt saman fór ég svo niður, og byrjaði aðeins að pakka. Planið er það að ég ætla að vera með eins mikið og ég get í handfarangri. Ég ætla að vera í Emami kjólnum mínum á leiðinni á flugvöllinn, og grænu úlpunni og brúnu leðurskónnum, af því úlpan og skórnir eru svo þung. Í fartölvutöskunni ætla ég að vera með fartölvuna, eins margar bækur og ég kem fyrir, helstu farargögn og síma og svona og svo svörtu ballerínuskóna. Þá get ég skipt um leið og ég kem í flugvélina, og sett hitt bara í farangursrýmið. Ég ætla líka að vera með leðurjakkann með mér, hangandi yfir töskuna, og vona að enginn taki eftir því.
Á heimasíðu icelandair.is stendur að manneskja megi vera með handfarangurstösku (þeas svona eins og ég fór með í handfarangur síðast, á hjólum) OG eitthvað sem flokkast sem handtaska. Fartölvutaskan flokkast sem handtaska, enda hangir hún á öxlinni á mér (grey öxlin mín verður dáin þegar ég kem heim). Þessvegna er ég búin að pakka nokkrum bókum, og hlutum sem ég vil ekki að brotni, niður í pappakassa frá amazon.com, sem ég ætla að teipa og setja "brothætt" límmiða á, af því þá fæ ég örugglega að fara með hann í handfarangri líka. Það er langsótt að ég fái að fara með tvö pör af skóm, tvo jakka, pappakassa og fartölvutösku allt í handfarangur, en vonandi taka þeir ekki eftir því :P
Svo er ég með tvær töskur, og í þær ætla ég að setja afganginn af dótinu, fötin og allt þetta, og svo bara krossa putta og vona að það verði ekki allt of þungt. Annars fæ ég 150 pund endurgreidd, og get þá notað þau til að borga yfirvigtina ef hún verður mjög mikil. Þetta ætti allavega allt að reddast. Ég er bara að gera allt sem ég get til að minnka þyngdina.
Á morgun stendur til að klára að pakka, kveðja eitthvað af fólkinu og kannski kíkja í bíó á Bride Wars. Svo eru allir í blokkinni minni að fara í dinner saman um kvöldið og ég ÆTLA að vera búin að finna minniskortið mitt svo ég geti tekið myndir af því :) Ætli ég taki ekki einn lokarúnt um bæinn og taki fleiri myndir, bara svona til að eiga. Og svo er bara komið að leiðarlokum hérna í Keele. Guð hvað það er skrítið!
Í kvöld, fyrir svona 3 og hálfum tíma, spurði ég Daða á msn hvort hann vildi gera svoldið skemmtilegt. Svo sendi ég honum link á söngleikinn sem við þurftum að horfa á fyrir Hollywood kúrsinn, og sagði að fyrst við gætum ekki horft á þetta saman (enda er tíminn á þriðjudaginn, 10 tímum eftir að ég lendi) gætum við allavega horft á þetta á sama tíma. Söngleikurinn var mun skemmtilegri en við bjuggumst við, og við vorum að kjafta saman á msn í gegn um hann, tala um hann og svona. Ég sagði mömmu minni að við værum að horfa á sama söngleikinn í sitthvoru landinu og henni fannst það voða krúttlegt.
Mér fannst það líka :)
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Ég vaknaði klukkan 12, og var komin í Hanleyleiðangur klukkan kortér í eitt. Stoppuðum fyrst í Newcastle og ég fór í nokkrar búðir að leita að vesti á bróður minn og peysu handa Daða, án árangurs. Svo fór ég í Mr. Simms og keypti ótrúlega mikið af góðu lengjunum mínum. Mér tókst að treina eitthvað af þeim, það er allavega hálfur pokinn eftir, en ég held að ég neyðist til að fara í eina ferð í viðbót. Eftir það lá leiðin í stóra mollið í Hanley.
Þegar í Hanley var komið fórum við Egill í bókabúðina, HMV, Millie's cookies og fengum okkur morgun"mat" (eina súkkulaðibitaköku með mjólkursúkkulaði og eina með hvítu) og bara út um allt. Ég keypti dagbækur í bókabúðinni og eyddi svo góðum tíma í að strjúka bókunum og reyna að ákveða hvort ég vildi kaupa eitthvað. Ég ákvað samt að lokum, með miklum trega, að ég vildi ekki eyða peningnum í að kaupa eitthvað sem ég gæti alveg eins keypt á Íslandi, svo ég kvaddi bækurnar (og lofaði sjálfri mér að kaupa þær ef þær eru til á flugvellinum...þá þarf ég ekki að hafa áhyggjur af því að þær séu of þungar :p) og skundaði yfir í HMV til að athuga með seríur. Jólapeningurinn var nefnilega að brenna gat á vasann minn, og mig klæjaði í puttana að fara með hann á útsölur. Ég íhugaði að kaupa mér Desperate Housewives, en þær kostuðu heil 45 pund, eða tæpar 9000 krónur, sem var næstum allur peningurinn, og ég hreinlega týmdi því ekki. Þær eru ódýrari heima og ég týmdi samt ekki að kaupa þær (6500 krónur). Ég leigji þær frekar, það er ódýrara...
Við enduðum á því að skipta liði og fara í nokkrar fatabúðir, og eftir að hafa rápað í gegn um Debenhams (það var útsala í Jane Norman, sem vill svo til að er uppáhalds fatabúðin mín), Next og nokkrar aðrar búðir, datt ég inn í Topshop fyrir tilviljun. Ég fór nefnilega inn í Topman, að reyna að finna peysu á Daða, og tók þá eftir stiganum sem leiddi niður á næstu hæð. Og þar fann ég nýju ástina í lífi mínu (fyrir utan ástkæran unnusta minn það er að segja). Gripurinn er gullfallegur leðurjakki, úr ofsalega mjúku leðri, svolítið stuttur í mittið, nær rétt fyrir neðan brjóst, en hann er ótrúlega töff og ég held að ef að ég mætti giftast flík, þá væri Daði kominn með samkeppni. Hann myndi samt vinna, en það væri tæpt ;)
Leddarinn var semsagt á útsölu, hafði einu sinni kostað 22.000 krónur (ekta leður...ég tjekkaði!) en kostaði nú akkúrat jafn mikið og ég hafði til að eyða. Ég eiginlega hugsaði mig ekki um tvisvar, labbaði bara eins og í leiðslu að afgreiðsluborðinu, og keypt'ann. Svo lét ég vera að versla meira, nema ég keypti valentínusarkort í Clinton Cards (það er sko bóndadagur á þriðjudaginn). Ég leitaði út um allt að vesti á bróður minn, en fann engin sem voru flott (og kostuðu ekki handlegg og fótlegg) og enga flotta hlýja peysu á Daða heldur, sem var svolítið svekkjandi, en ég fer bara að versla með þeim þegar ég kem heim í staðinn :)
Eftir það rölti ég heim, stoppaði aðeins á Horwood bar og fylgdist með framkvæmdunum. John er að breyta geymslunni sinni, þannig að það sé kuldaherbergi og bjór"kjallari" (tvískipt semsagt) og var nýbúinn að mölva glerglugga þegar ég kom við. Það voru glerbrot út um allt og við skulum bara segja að ég hafi sloppið vel, enda var ég í ballerínuskónnum mínum, og þeir eru þynnri en allt. Glerbrot hefði farið beint í gegn um botninn. Brotið gler virtist vera þema kvöldsins, en sem kveðjugjöf til John og Charlotte, sem hafa verið eitthvað það yndislegasta fólk sem ég hef kynnst hérna út, mölvaði ég fatið þeirra í öreindir. Ég var að ná mér í pott í hinni frægu uppvöskunargrind, en hún virðist virka einhvern veginn þannig að við keppumst öll við að safna eins miklu í hana og við getum þar til eitthvað hrynur og brotnar. Ég semsagt stóð við vaskinn og var að næla mér í pott, og fatið sem var undir honum og ég sá ekki, hrundi í gólfið, ca 2 centímetrum frá mér og smallaðist gjörsamlega. Það voru svo mörg glerbrot!!! Ég gat náttúrulega ekki hreyft mig, enda með glerbrot í sokkunum mínum og út um allt, þannig að Amara greip sópinn og sópaði upp öllu glerinu í kring um mig, og svo tók ég mig til og sópaði allt eldhúsið, af því þau höfðu dreifst út um allt. Það dugði þó ekki til vegna þess að mér tókst að stíga á eitt hjá ísskápnum, og við reynum að vera bara í skóm þegar við förum inn í eldhúsið núna, þangað til að það verður þrifið næst. Falleg kveðjugjöf það.
Eftir þetta allt saman fór ég svo niður, og byrjaði aðeins að pakka. Planið er það að ég ætla að vera með eins mikið og ég get í handfarangri. Ég ætla að vera í Emami kjólnum mínum á leiðinni á flugvöllinn, og grænu úlpunni og brúnu leðurskónnum, af því úlpan og skórnir eru svo þung. Í fartölvutöskunni ætla ég að vera með fartölvuna, eins margar bækur og ég kem fyrir, helstu farargögn og síma og svona og svo svörtu ballerínuskóna. Þá get ég skipt um leið og ég kem í flugvélina, og sett hitt bara í farangursrýmið. Ég ætla líka að vera með leðurjakkann með mér, hangandi yfir töskuna, og vona að enginn taki eftir því.
Á heimasíðu icelandair.is stendur að manneskja megi vera með handfarangurstösku (þeas svona eins og ég fór með í handfarangur síðast, á hjólum) OG eitthvað sem flokkast sem handtaska. Fartölvutaskan flokkast sem handtaska, enda hangir hún á öxlinni á mér (grey öxlin mín verður dáin þegar ég kem heim). Þessvegna er ég búin að pakka nokkrum bókum, og hlutum sem ég vil ekki að brotni, niður í pappakassa frá amazon.com, sem ég ætla að teipa og setja "brothætt" límmiða á, af því þá fæ ég örugglega að fara með hann í handfarangri líka. Það er langsótt að ég fái að fara með tvö pör af skóm, tvo jakka, pappakassa og fartölvutösku allt í handfarangur, en vonandi taka þeir ekki eftir því :P
Svo er ég með tvær töskur, og í þær ætla ég að setja afganginn af dótinu, fötin og allt þetta, og svo bara krossa putta og vona að það verði ekki allt of þungt. Annars fæ ég 150 pund endurgreidd, og get þá notað þau til að borga yfirvigtina ef hún verður mjög mikil. Þetta ætti allavega allt að reddast. Ég er bara að gera allt sem ég get til að minnka þyngdina.
Á morgun stendur til að klára að pakka, kveðja eitthvað af fólkinu og kannski kíkja í bíó á Bride Wars. Svo eru allir í blokkinni minni að fara í dinner saman um kvöldið og ég ÆTLA að vera búin að finna minniskortið mitt svo ég geti tekið myndir af því :) Ætli ég taki ekki einn lokarúnt um bæinn og taki fleiri myndir, bara svona til að eiga. Og svo er bara komið að leiðarlokum hérna í Keele. Guð hvað það er skrítið!
Í kvöld, fyrir svona 3 og hálfum tíma, spurði ég Daða á msn hvort hann vildi gera svoldið skemmtilegt. Svo sendi ég honum link á söngleikinn sem við þurftum að horfa á fyrir Hollywood kúrsinn, og sagði að fyrst við gætum ekki horft á þetta saman (enda er tíminn á þriðjudaginn, 10 tímum eftir að ég lendi) gætum við allavega horft á þetta á sama tíma. Söngleikurinn var mun skemmtilegri en við bjuggumst við, og við vorum að kjafta saman á msn í gegn um hann, tala um hann og svona. Ég sagði mömmu minni að við værum að horfa á sama söngleikinn í sitthvoru landinu og henni fannst það voða krúttlegt.
Mér fannst það líka :)
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Saturday, January 17, 2009
Closing time...
Þvílíkur rússíbanadagur sem þetta hefur verið. Ég vaknaði klukkan hálf átta í morgun og byrjaði að læra, en endaði svo bara liggjandi uppí rúmi að borða banana og súkkulaðikex, og horfa á Scrubs. Prófið byrjaði hálf tíu, og var að þessu sinni haldið í "stóra íþróttasalnum". Hann rúmaði alveg nokkuð marga nemendur. Ég var til dæmis í sæti númer 123, og ég er nokkuð viss um að það hafi verið rétt um 300 nemendur að taka próf í einu inni í þessum litla sal. Sem er kannski ekkert svo óeðlilegt miðað við Keele, þetta er töluvert stærri skóli en þeir skólar sem ég hef áður verið í, og það þarf að vera með mörg próf í einu :P
Ég var fljót að skrifa upp útlínur og koma mér að verki, og var komin aftur út ca 1 og hálfum tíma seinna. Önnur ritgerðin heppnaðist bara mjög vel þótt ég segi sjálf frá, en ég var ekki alveg eins sátt við hina. Punktarnir voru til staðar, og ég var með quotes og svona, en mér fannst bara einhvern veginn vanta flæði í ritgerðina. Það þýðir hins vegar ekki að pæla í þessu núna, ég held að ég sé alveg bókað búin að ná báðum áföngunum, og ég vona bara innilega að ég sé yfir 60 %. Ég fann loksins (gat nú verið, fjórum dögum fyrir heimför) spjald sem sýnir bresku einkunnirnar á íslenskum skala (skjal inni á heimasíðunni fyrir international stúdentana, sýnir einkunnarkerfin í mjög mörgum löndum um allan heim) og samkvæmt því er 70 og yfir jafngildi 1. ágætiseinkunnar á Íslandi, eða 9-10, og 60-69 jafngildi 1. einkunnar (eða eitthvað svoleiðis) eða 7,25-8,99. Ég hef fengið 65, 67 og 60, svo ég ætla bara að leyfa mér að segja að það sé nokkuð vel að verki staðið. Vantar bara þrjár einkunnir :)
Eftir prófið fórum við Egill og fengum okkur, hvað annað en heita kartöflu með osti og bökuðum baunum. Hún var ekkert SMÁ góð. Fékk líka smá afmælisgjöf frá Agli, sem var voða falleg, takk fyrir mig :) Eftir það fór ég heim til mín og lagðist upp í rúm. Ég var ekki lengi að rotast, og dreymdi mig mjög undarlegan draum þar sem ég og Daði vorum álfar, Lord of the Rings style sko, og þetta var mjöööög spes draumur. Fyndið líka af því ég veit að mig hefur dreymt hann áður. Ég vaknaði svo með dúndrandi hausverk, og endaði á því að taka verkjalyf áður en ég fór út að borða með krökkunum.
Við international hópurinn, ég, Egill, Kate, Guy, Julie, Ariane, John, Adolphe, Emma og Rob skelltum okkur fínt út að borða í tilefni af síðasta kvöldinu okkar öll saman. Sumir fengu sér forrétt, allir fengu sér aðalrétt og sumir fengu sér eftirrétt, ítalskur matur, mjög góður. John valdi staðinn, sagðist hafa borðað þarna oft oft og það voru sko engar ýkjur, vegna þess að eftir að hann var sestur kom til hans þjónn sem sagði "Welcome home." Og þá var nú mikið hlegið. Emma var líka með vídjókameru, og við tókum öll upp smá skilaboð til hvors annars, sem Emma ætlar svo að sjá um að brenna á disk, ásamt Írlandsferðinni, og senda okkur öllum. Ég fæ líka eintak af Írlandsferðinni þótt ég hafi ekki verið þar. Ég var nú samt meiri sauðurinn því hún var að spyrja hvaða hlutir hefðu svona staðið upp úr í tíma okkar í Keele, og ég lagði svo mikla áherslu á það sem gerðist með þeim, frekar en það sem ég gerði ein eða með Daða til dæmis, að ég fór bara að blaðra um að ég vissi ekki alveg hvað ég ætti að segja, og þá greip John fram í fyrir mér og fór að tala um mögnuðu pönnukökurnar hans, og ég náttúrulega játaði því og talaði í kjölfarið um öll kvöldin sem við eyddum saman að elda, þangað til að mér var bent á það að ég hefði eiginlega líka trúlofað mig í Keele. Ég var náttúrulega ekki alveg að tengja með það, af því að dvölin mín með Daða hérna, og sá tími sem ég eyddi með hinum skiptinemunum er ekki sami tíminn. Ég varð svo svo vandræðaleg yfir að hafa ekki strax talað um það, að ég gat varla svarað restinni af spurningunum, stelpurnar skríktu náttúrulega, létu mig "flasha" hringinn í kameruna og segja frá bónorðinu, og það verður mjög fyndið að horfa á þetta seinna af því ég er svo vandræðaleg að ég get ekki einu sinni horft í myndavélina, og ég stamaði og þetta var bara ekki flott. Samviskubitið þjagaði mig þar til ég var komin heim og búin að segja Daða frá þessu á msn. Hann fór NB bara að hlæja að vitleysunni í mér. Ég á svo góðan kall sko :)
Eftir matinn var komið að kveðjustund. Eitthvað fór hún forgörðum af því við erum ekki alveg tilbúin til að kveðjast strax, en Rob gaf okkur öllum kveðjugjöf, hollenskt mjólkursúkkulaði í laginu eins og fyrsti stafurinn í nafninu okkar. Ég tími ekki einu sinni að borða minn, hann er svo töff, og þau hlóu öll að mér þegar ég vildi eiga gjafapappírinn utan af gjöfinni líka. Við lofuðum að hittast og kveðjast áður en við færum, þannig að ætli maður taki ekki rúntinn á sunnudaginn eða mánudaginn til að kveðja fólk almennilega. Svo skelltum við Rob, Ariane, Egill, Kate og Julie okkur í bíó á Twilight. Ég veit að ég var búin að sjá hana einu sinni, en það voru Kate og Julie líka. Það var mjög hressandi að sitja við hliðina á Ariane, vegna þess að hún hoppaði hærra en ég þegar vampírurnar lenda á húddinu á bílnum, og við gátum skríkt af kátínu yfir öllum rómantísku atriðunum.
Ég endaði svo kvöldið á að koma heim, beint inn í miðjan pókerleik, og bætti þar með kunnáttu mína og frammistöðu í Texas Hold 'Em, með því að skíttapa fyrir breska John. Sem betur fer spila krakkarnir hérna aldrei upp á peninga, enda er það bara rugl, bara upp á spilapeninga. Ef það er eitthvað sem ég hef lært hérna úti sem ég hafði aldrei lært áður, þá er það að spila Texas Hold 'Em. Ekki misskilja mig samt...ég sökka í póker. Ég þurfti meira að segja að hafa blaðið við hliðina á mér sem segir mér eftir hverju ég á að vera að sækjast. En það var samt ótrúlega gaman.
Nú ligg ég svo bara upp í rúmi, og vil ekki alveg fara að sofa. Mér finnst ég allt í einu eiga rosalega stuttan tíma eftir í Keele, og þótt mig langi til að vera heima hjá öllum sem mér þykir vænt um, og í rútínunni minni þar, þá finn ég núna hvað ég á eftir að sakna allra ótrúlega mikið, og hvað það verður skrítið að vita ekki hvenær ég sé breska bæinn minn aftur. Þetta verður svoldið erfiður dagur á mánudaginn held ég, og skrítið að vera komin heim. Spái alveg öðru stykki spennufalli, og eins og mamma og pabbi og Bjössi og Daði muna þá var síðasta nú ekkert ofsalega skemmtilegt. En ég á alltaf eftir að eiga minningar, ljósmyndir og svo framvegis, og gríski John er nú þegar búinn að lofa að koma til Íslands, og breski John og Charlotte ætla líka að kíkja í heimsókn. Svo er ég búin að lofa að koma til Kanada að heimsækja Triciu, Ariane og Kate, og til Belgíu í heimsókn til Julie og Guy. Svo held ég að ég neyðist til að fara til Grikklands líka, annars á John aldrei eftir að fyrirgefa mér. Þannig að þetta er nú ekki í síðasta sinn sem ég hitti þetta frábæra fólk, ég kem til með að hitta þau aftur fljótlega er ég viss um.
Á morgun ætla ég að fara í síðustu verslunarferðina mína, kaupa massívan poka af súrum lengjum úr Mr. Simms, reyna að finna vesti fyrir bróður minn, og þykka peysu handa honum Daða, kaupa dagbækur handa mér og Hrafnhildi og FJÓRÐU BÓKINA AF TWILIGHT!!! Og svo er bara að fara heim og reyna að koma þessu öllu ofan í tösku. Það verður mjög skrautlegt. Ég held að ég komi til með að þurfa að borga hátt í 20 kíló í yfirvigt, sem betur fer fæ ég 150 punda staðfestingargjaldið endurgreitt, þá get ég kannski borgað eitthvað af þessu á flugvellinum. Ég get samt ekki keypt allar bækurnar sem mig langar í, það verður bara að hafa það. Ég ætlaði að vera algjör lúði og kaupa mér Cambridge Companion bækur, af því þær eru awesome, bestu bækur í heimi fyrir svona bókmenntanörda, en ég held ég verði að segja pass, því bækur eru þungar og ég þarf að ferja svona 15 stykki heim til mín.
Þetta verður skrautlegt ;)
Ég segi bless í bili, kominn tími að halla sér.
Kær kveðja frá Keele, í næstsíðasta sinn.
Anna Margrét
Ég var fljót að skrifa upp útlínur og koma mér að verki, og var komin aftur út ca 1 og hálfum tíma seinna. Önnur ritgerðin heppnaðist bara mjög vel þótt ég segi sjálf frá, en ég var ekki alveg eins sátt við hina. Punktarnir voru til staðar, og ég var með quotes og svona, en mér fannst bara einhvern veginn vanta flæði í ritgerðina. Það þýðir hins vegar ekki að pæla í þessu núna, ég held að ég sé alveg bókað búin að ná báðum áföngunum, og ég vona bara innilega að ég sé yfir 60 %. Ég fann loksins (gat nú verið, fjórum dögum fyrir heimför) spjald sem sýnir bresku einkunnirnar á íslenskum skala (skjal inni á heimasíðunni fyrir international stúdentana, sýnir einkunnarkerfin í mjög mörgum löndum um allan heim) og samkvæmt því er 70 og yfir jafngildi 1. ágætiseinkunnar á Íslandi, eða 9-10, og 60-69 jafngildi 1. einkunnar (eða eitthvað svoleiðis) eða 7,25-8,99. Ég hef fengið 65, 67 og 60, svo ég ætla bara að leyfa mér að segja að það sé nokkuð vel að verki staðið. Vantar bara þrjár einkunnir :)
Eftir prófið fórum við Egill og fengum okkur, hvað annað en heita kartöflu með osti og bökuðum baunum. Hún var ekkert SMÁ góð. Fékk líka smá afmælisgjöf frá Agli, sem var voða falleg, takk fyrir mig :) Eftir það fór ég heim til mín og lagðist upp í rúm. Ég var ekki lengi að rotast, og dreymdi mig mjög undarlegan draum þar sem ég og Daði vorum álfar, Lord of the Rings style sko, og þetta var mjöööög spes draumur. Fyndið líka af því ég veit að mig hefur dreymt hann áður. Ég vaknaði svo með dúndrandi hausverk, og endaði á því að taka verkjalyf áður en ég fór út að borða með krökkunum.
Við international hópurinn, ég, Egill, Kate, Guy, Julie, Ariane, John, Adolphe, Emma og Rob skelltum okkur fínt út að borða í tilefni af síðasta kvöldinu okkar öll saman. Sumir fengu sér forrétt, allir fengu sér aðalrétt og sumir fengu sér eftirrétt, ítalskur matur, mjög góður. John valdi staðinn, sagðist hafa borðað þarna oft oft og það voru sko engar ýkjur, vegna þess að eftir að hann var sestur kom til hans þjónn sem sagði "Welcome home." Og þá var nú mikið hlegið. Emma var líka með vídjókameru, og við tókum öll upp smá skilaboð til hvors annars, sem Emma ætlar svo að sjá um að brenna á disk, ásamt Írlandsferðinni, og senda okkur öllum. Ég fæ líka eintak af Írlandsferðinni þótt ég hafi ekki verið þar. Ég var nú samt meiri sauðurinn því hún var að spyrja hvaða hlutir hefðu svona staðið upp úr í tíma okkar í Keele, og ég lagði svo mikla áherslu á það sem gerðist með þeim, frekar en það sem ég gerði ein eða með Daða til dæmis, að ég fór bara að blaðra um að ég vissi ekki alveg hvað ég ætti að segja, og þá greip John fram í fyrir mér og fór að tala um mögnuðu pönnukökurnar hans, og ég náttúrulega játaði því og talaði í kjölfarið um öll kvöldin sem við eyddum saman að elda, þangað til að mér var bent á það að ég hefði eiginlega líka trúlofað mig í Keele. Ég var náttúrulega ekki alveg að tengja með það, af því að dvölin mín með Daða hérna, og sá tími sem ég eyddi með hinum skiptinemunum er ekki sami tíminn. Ég varð svo svo vandræðaleg yfir að hafa ekki strax talað um það, að ég gat varla svarað restinni af spurningunum, stelpurnar skríktu náttúrulega, létu mig "flasha" hringinn í kameruna og segja frá bónorðinu, og það verður mjög fyndið að horfa á þetta seinna af því ég er svo vandræðaleg að ég get ekki einu sinni horft í myndavélina, og ég stamaði og þetta var bara ekki flott. Samviskubitið þjagaði mig þar til ég var komin heim og búin að segja Daða frá þessu á msn. Hann fór NB bara að hlæja að vitleysunni í mér. Ég á svo góðan kall sko :)
Eftir matinn var komið að kveðjustund. Eitthvað fór hún forgörðum af því við erum ekki alveg tilbúin til að kveðjast strax, en Rob gaf okkur öllum kveðjugjöf, hollenskt mjólkursúkkulaði í laginu eins og fyrsti stafurinn í nafninu okkar. Ég tími ekki einu sinni að borða minn, hann er svo töff, og þau hlóu öll að mér þegar ég vildi eiga gjafapappírinn utan af gjöfinni líka. Við lofuðum að hittast og kveðjast áður en við færum, þannig að ætli maður taki ekki rúntinn á sunnudaginn eða mánudaginn til að kveðja fólk almennilega. Svo skelltum við Rob, Ariane, Egill, Kate og Julie okkur í bíó á Twilight. Ég veit að ég var búin að sjá hana einu sinni, en það voru Kate og Julie líka. Það var mjög hressandi að sitja við hliðina á Ariane, vegna þess að hún hoppaði hærra en ég þegar vampírurnar lenda á húddinu á bílnum, og við gátum skríkt af kátínu yfir öllum rómantísku atriðunum.
Ég endaði svo kvöldið á að koma heim, beint inn í miðjan pókerleik, og bætti þar með kunnáttu mína og frammistöðu í Texas Hold 'Em, með því að skíttapa fyrir breska John. Sem betur fer spila krakkarnir hérna aldrei upp á peninga, enda er það bara rugl, bara upp á spilapeninga. Ef það er eitthvað sem ég hef lært hérna úti sem ég hafði aldrei lært áður, þá er það að spila Texas Hold 'Em. Ekki misskilja mig samt...ég sökka í póker. Ég þurfti meira að segja að hafa blaðið við hliðina á mér sem segir mér eftir hverju ég á að vera að sækjast. En það var samt ótrúlega gaman.
Nú ligg ég svo bara upp í rúmi, og vil ekki alveg fara að sofa. Mér finnst ég allt í einu eiga rosalega stuttan tíma eftir í Keele, og þótt mig langi til að vera heima hjá öllum sem mér þykir vænt um, og í rútínunni minni þar, þá finn ég núna hvað ég á eftir að sakna allra ótrúlega mikið, og hvað það verður skrítið að vita ekki hvenær ég sé breska bæinn minn aftur. Þetta verður svoldið erfiður dagur á mánudaginn held ég, og skrítið að vera komin heim. Spái alveg öðru stykki spennufalli, og eins og mamma og pabbi og Bjössi og Daði muna þá var síðasta nú ekkert ofsalega skemmtilegt. En ég á alltaf eftir að eiga minningar, ljósmyndir og svo framvegis, og gríski John er nú þegar búinn að lofa að koma til Íslands, og breski John og Charlotte ætla líka að kíkja í heimsókn. Svo er ég búin að lofa að koma til Kanada að heimsækja Triciu, Ariane og Kate, og til Belgíu í heimsókn til Julie og Guy. Svo held ég að ég neyðist til að fara til Grikklands líka, annars á John aldrei eftir að fyrirgefa mér. Þannig að þetta er nú ekki í síðasta sinn sem ég hitti þetta frábæra fólk, ég kem til með að hitta þau aftur fljótlega er ég viss um.
Á morgun ætla ég að fara í síðustu verslunarferðina mína, kaupa massívan poka af súrum lengjum úr Mr. Simms, reyna að finna vesti fyrir bróður minn, og þykka peysu handa honum Daða, kaupa dagbækur handa mér og Hrafnhildi og FJÓRÐU BÓKINA AF TWILIGHT!!! Og svo er bara að fara heim og reyna að koma þessu öllu ofan í tösku. Það verður mjög skrautlegt. Ég held að ég komi til með að þurfa að borga hátt í 20 kíló í yfirvigt, sem betur fer fæ ég 150 punda staðfestingargjaldið endurgreitt, þá get ég kannski borgað eitthvað af þessu á flugvellinum. Ég get samt ekki keypt allar bækurnar sem mig langar í, það verður bara að hafa það. Ég ætlaði að vera algjör lúði og kaupa mér Cambridge Companion bækur, af því þær eru awesome, bestu bækur í heimi fyrir svona bókmenntanörda, en ég held ég verði að segja pass, því bækur eru þungar og ég þarf að ferja svona 15 stykki heim til mín.
Þetta verður skrautlegt ;)
Ég segi bless í bili, kominn tími að halla sér.
Kær kveðja frá Keele, í næstsíðasta sinn.
Anna Margrét
Friday, January 16, 2009
Thursday, January 15, 2009
Tíðindalítið á vesturvígstöðvunum...
Það er nú ekki mikið af mér að frétta í dag. Ég tók fyrsta prófið mitt í dag, það var mjög spes. Prófið var haldið á efri hæðinni í kapellunni, eða með öðrum orðum á opnu lofti á efri hæðinni í kapellunni. Nógu stressaður var maður fyrir þótt maður þyrfti ekki að díla við lofthræðslu í leiðinni. Prófin þurftu líka að vera kyrfilega merkt, í efra vinstra horni forsíðunnar, í efra hægra horni forsíðunnar og í neðra hægra horni forsíðunnar. Kom mér á óvart að maður væri ekki bara látinn skrifa þetta með stórum svörtum túss yfir alla forsíðuna :P
Prófið sjálft var hins vegar ekkert svo þungt, ég strikaði yfir nokkrar spurningar, en hafði á endanum 5-6 spurningar að velja úr og átti bara að svara 2 svo það var úr nógu að velja. Endaði með tvö efni, annars vegar um það hvernig Disney hefur tekist að sýna fortíðina fyrir útlendingum (vá hvað það er erfitt að íslenska þetta...) og hins vegar hvort að Disney fyrirtækið sé búið að þróast frá því að vera bara einfalt media company yfir í "aðfangastað" eða "resort". Svolítið flókið að útskýra þetta fyrir fólki sem hefur ekki verið að sitja tímana og læra námsefnið, en þetta voru þau efni sem ég vissi slatta mikið um þannig að ég gat skrifað fullt af punktum, þrjár heilar þéttskrifaðar blaðsíður um fyrra efnið og tvær um seinna. Nú sit ég reyndar og naga mig í handabökin yfir því að mér fannst skriftin mín svolítið ólæsileg þarna í lokin, enda komin með mega krampa í hendina, og ég er svo hrædd um að þeir neiti að taka við prófinu. Líka að mér fannst ég vera að koma með marga áhugaverða punkta, og tengja þá vel saman, en það er alltaf séns á því að ég hafi ekki komið því frá mér nógu vel.
En, það er víst lííítið hægt að gera í því núna. Búin að skila, og þá er bara að krossa allar tær og putta og vona hið besta. Einkunnir ættu að berast mér...tjah...vonandi á þessu ári ;)
Dagurinn eftir það hefur farið í spennufall og meira spennufall, enda var þetta meira stressandi prófið, ég er búin að sjá hitt og veit nákvæmlega við hverju er að búast þar, er búin að éta og sofa og sofa og éta, og horfa á bíómyndir og læra. Svona til skiptis. Versta er að mér finnst ég ekkert smá löt. Sem ég veit að er ekki alveg satt, vegna þess að ég gerði alla beinagrindina að ritgerðunum yfir jólin, og veit alveg hvaða punkta ég ætla að gera, og þótt ég skrifi upp ritgerð á ég aldrei eftir að muna hana orðrétt, ég verð hvortsemer að skrifa upp úr mér. Og ég er komin með rúma blaðsíðu, í word NB...pínkupons letur, fyrir hvora ritgerðina. En samt líður mér einhvern veginn eins og ég eigi að vera á bókasafninu, að skrifa ritgerðir og tjekka facts og læra utanað. Þótt ég viti að það skiptir engu máli. Mér finnst ég bara svo löt, ég er ekki vön að byrja að læra svona snemma, er ekki vön að vera búin að læra tveimur dögum fyrir próf. Þess vegna ligg ég bara í mestu makindum og horfi á Bring it On núna, og er þjökuð af samviskubiti. Maður getur verið svo asnalegur stundum.
Annars hef ég ákveðið að á föstudaginn, eftir prófið mitt, ætla ég inn í Newcastle og fara í hádegisbíó. Veit ekki ennþá á hvað, eitthvað skemmtilegt bara, en ég ætla að fara og éta Ben&Jerry's ís í síðasta sinn hérna úti, og fá mér popp í risa dollu og bara slappa af. Ein ef með þarf, fyrst þetta verður um miðjan daginn, rölta svo aðeins um Newcastle, kaupa ÓGEÐSLEGA mikið af súru lengjunum úr Mr Simms, og fara svo heim að pakka. Svo eru tveir lokadinnerar á planinu, einn á föstudag og einn á sunnudag (semsagt, allir skiptinemarnir saman, og svo blokkin mín) og svo, ef John og Charlotte hafa ekki bundið mig, kem ég til með að eyða helginni í að pakka, mánudeginum í að ganga frá herberginu mínu og fá 150 pundin mín til baka, og krossa svo alla putta og allar tær aftur og vona að ég sleppi í gegn með alla yfirvigtina mína á leiðinni til baka. Held ég kaupi mér bara bækur á flugvellinum,þegar ég er komin í gegn inn í fríhöfnina, hehe.
Nú segi ég góða nótt, ætla að reyna að vera dugleg að læra á morgun, siðasta prófið er snemma á föstudagsmorguninn :)
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Prófið sjálft var hins vegar ekkert svo þungt, ég strikaði yfir nokkrar spurningar, en hafði á endanum 5-6 spurningar að velja úr og átti bara að svara 2 svo það var úr nógu að velja. Endaði með tvö efni, annars vegar um það hvernig Disney hefur tekist að sýna fortíðina fyrir útlendingum (vá hvað það er erfitt að íslenska þetta...) og hins vegar hvort að Disney fyrirtækið sé búið að þróast frá því að vera bara einfalt media company yfir í "aðfangastað" eða "resort". Svolítið flókið að útskýra þetta fyrir fólki sem hefur ekki verið að sitja tímana og læra námsefnið, en þetta voru þau efni sem ég vissi slatta mikið um þannig að ég gat skrifað fullt af punktum, þrjár heilar þéttskrifaðar blaðsíður um fyrra efnið og tvær um seinna. Nú sit ég reyndar og naga mig í handabökin yfir því að mér fannst skriftin mín svolítið ólæsileg þarna í lokin, enda komin með mega krampa í hendina, og ég er svo hrædd um að þeir neiti að taka við prófinu. Líka að mér fannst ég vera að koma með marga áhugaverða punkta, og tengja þá vel saman, en það er alltaf séns á því að ég hafi ekki komið því frá mér nógu vel.
En, það er víst lííítið hægt að gera í því núna. Búin að skila, og þá er bara að krossa allar tær og putta og vona hið besta. Einkunnir ættu að berast mér...tjah...vonandi á þessu ári ;)
Dagurinn eftir það hefur farið í spennufall og meira spennufall, enda var þetta meira stressandi prófið, ég er búin að sjá hitt og veit nákvæmlega við hverju er að búast þar, er búin að éta og sofa og sofa og éta, og horfa á bíómyndir og læra. Svona til skiptis. Versta er að mér finnst ég ekkert smá löt. Sem ég veit að er ekki alveg satt, vegna þess að ég gerði alla beinagrindina að ritgerðunum yfir jólin, og veit alveg hvaða punkta ég ætla að gera, og þótt ég skrifi upp ritgerð á ég aldrei eftir að muna hana orðrétt, ég verð hvortsemer að skrifa upp úr mér. Og ég er komin með rúma blaðsíðu, í word NB...pínkupons letur, fyrir hvora ritgerðina. En samt líður mér einhvern veginn eins og ég eigi að vera á bókasafninu, að skrifa ritgerðir og tjekka facts og læra utanað. Þótt ég viti að það skiptir engu máli. Mér finnst ég bara svo löt, ég er ekki vön að byrja að læra svona snemma, er ekki vön að vera búin að læra tveimur dögum fyrir próf. Þess vegna ligg ég bara í mestu makindum og horfi á Bring it On núna, og er þjökuð af samviskubiti. Maður getur verið svo asnalegur stundum.
Annars hef ég ákveðið að á föstudaginn, eftir prófið mitt, ætla ég inn í Newcastle og fara í hádegisbíó. Veit ekki ennþá á hvað, eitthvað skemmtilegt bara, en ég ætla að fara og éta Ben&Jerry's ís í síðasta sinn hérna úti, og fá mér popp í risa dollu og bara slappa af. Ein ef með þarf, fyrst þetta verður um miðjan daginn, rölta svo aðeins um Newcastle, kaupa ÓGEÐSLEGA mikið af súru lengjunum úr Mr Simms, og fara svo heim að pakka. Svo eru tveir lokadinnerar á planinu, einn á föstudag og einn á sunnudag (semsagt, allir skiptinemarnir saman, og svo blokkin mín) og svo, ef John og Charlotte hafa ekki bundið mig, kem ég til með að eyða helginni í að pakka, mánudeginum í að ganga frá herberginu mínu og fá 150 pundin mín til baka, og krossa svo alla putta og allar tær aftur og vona að ég sleppi í gegn með alla yfirvigtina mína á leiðinni til baka. Held ég kaupi mér bara bækur á flugvellinum,þegar ég er komin í gegn inn í fríhöfnina, hehe.
Nú segi ég góða nótt, ætla að reyna að vera dugleg að læra á morgun, siðasta prófið er snemma á föstudagsmorguninn :)
Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét
Subscribe to:
Posts (Atom)
