Langur dagur.

Dagurinn í dag hefur heldur betur einkennst af pirring. Mikið rosalega er ég orðin þreytt á þessari bresku aðferð við að troða upplýsingum upp á mann á endalaust mikið óþarfa fyrirlestrum og hlutum. Hápunktinum var náð í dag þegar ég vaknaði kl. 10 til að mæta og spjalla við Institutional Co-ordinatorinn minn. Hann kennir franska sögu og er mjög fínn gaur og við enduðum á því að spjalla við hann í klukkutíma, en þessi fundur hafði samt engan annan tilgang heldur en að gefa okkur blað með upplýsingum um hvaða kúrsa við erum að taka. Eitthvað sem hefði mátt afhenda okkur á einum af hinum milljón fundunum sem við erum búin að stunda í þessari viku.

Eftir það lá leið okkar Egils til Newcastle-under-Lyme með Guy til að láta laga símana þeirra. Við hringdum í Guy en þá var hann staðsettur í Health Center (sem svo skemmtilega vill til að er líka beint við bygginguna mína, eins og allt annað miðsvæðis) að skrá sig inn í breska heilbrigðiskerfið. Ég var búin að steingleyma þessu, en ég og Egill áttum að vera þarna líka. Ég greip með mér bók og stökk upp í Health Center, þar sem ég mætti afar óskemmtilegri kellingu sem spurði mig hvort ég væri búin að fylla út formin. Það stóð hvergi að ég ætti að vera búin að því og þessi form voru frekar óljós og undarleg öll sömul en þar sem það voru svona 50 aðrir nemendur þarna (allir með fjölskyldunöfn sem byrja á A-D) þá sagði hún mér að setjast einhvers staðar annars staðar og fylla þau út. Ég varð frekar pirruð, en settist niður og fyllti út mjög tilgangslausar upplýsingar eins og nafn, heimilisfang og símanúmer þrisvar sinnum, spurningalista um áfengisneyslu (til að veiða út þá sem eru alkóhólistar. Minn var mjög skrautlegur), fyrri sögu mína í UK (engin) og fleira tilgangslaust. Svo skilaði ég þeim inn og var beðin um að fá mér sæti meðan þeir voru yfirfarnir. Ég var kölluð tvisvar fram aftur, einu sinni var ég spurð hvenær ég hefði fyrst komið til Bretlands, og svo var ég mæld bæði á þyngd og hæð. Eitthvað var konan samt lesblind greyjið því ég var skyndilega búin að léttast um 4 kíló, Guy um 2 kíló og Egill um heil 8 kíló. Ekki slæmt. Þar að auki virðist ég hafa skyndilega vaxið um 3 cm. Mjög spes.

Eftir að þessar tilgangslausu upplýsingar voru kallaðar fram var ég látin fá mér sæti uppi. Þar sat ég og las í klukkutíma meðan hjúkkurnar skiptust á að koma fram og kalla upp nöfn. Það merkilega var að þær virtust allar vera með sama listann og þegar þær voru búnar með einn sjúkling kölluðu þær bara næsta nafn á listanum. Oft þurftum við að gala "She's/He's gone in already" fjórum eða fimm sinnum þar til loksins kom fram nafn sem ekki hafði farið inn ennþá. Þær höfðu engin samskipti sín á milli og vissu ekkert hvar á listanum þær voru staddar. Skemmtilegust fannst mér samt hjúkkan sem var með skrifstofu beint á móti þar sem ég sat, en hún fór alltaf svona sjö nöfnum niður á listann og galaði upp listann þar til hún fann manneskjuna sem var næst. Því var hún iðulega með þrjá aðila fyrir framan sig í einu hvers nöfn hún hafði galað upp og enginn vissi neitt hver var næstur. Þetta var alveg stórkostlegt.

Eftir alla þessa bið var ég loksins kölluð upp. Ég fór inn og rumdi upp úr mér allri fjölskyldusögunni (þeas. krabbamein, hjartasjúkdómar, sykursýki, flogaveiki, heilablóðföll?), lyfjum sem ég er á, blóðþrýstingurinn var mældur og reyndist vera í meðallagi góður og svo var mér boðin flensusprauta sem ég ákvað að neita. Þar að auki voru skráðar síðustu bólusetningar mínar. Svo mátti ég fara. Eftir þessu beið ég í ca klukkutíma, ef ekki lengur. Pirripirr.

Við fórum svo niður að Students Union miðjunni og fengum okkur hádegismat á Harveys. 2 pund fyrir gos og geeeeðveikt góða heita kartöflu með smjöri og osti inn í. Ekki slæmt. Borðuðum á bekk fyrir utan (en hér hafa verið 12 gráður og sól þar til seinni partinn í dag, síðan ég kom) og fórum svo aðeins inn í Students Union. Þar var í gangi skráning í alla klúbbana. Það er ótrúlegt hvað það var mikið. Kristni hópurinn, Íslamski hópurinn, Fólk gegn Rasisma, KRAP hópurinn (Rock appreciation), Paintball hópur, Creative Writing klúbbur, einn algjör NEXUS klúbbur, you name it. Ég skráði mig í KISS (Keele International Student Society) og paintball klúbbinn, en þar borga ég 3 pund í félagagjald og fæ gegn því skipulagðar paintball ferðir þar sem ég borga ekkert inn á völlinn og ekkert fyrir leigu á byssu og galla, og bara 5 pund fyrir 100 skot. Sem er brill!!! Nema hvað að mér var sagt að ég þyrfti ekki að hafa Keele kortið mitt með mér, alveg þar til ég kom að kassanum og ætlaði að fara að borga og fékk þá að heyra það að ég þyrfti að vera með Keele-kortið á mér! Pirringur dagsins númer 2.

Ég endaði svo á því að rölta upp í Keele hall og fékk að eyða ca. klukkutíma þar í að sortera út stundatöfluna mína. Mikið rosalega var leiðinlegt að bíða. Pirringur dagsins númer 3.

En...

• Ég hitti Steve Mills í fyrsta skiptið. Hann kennir Disney kúrsinn minn og minnir mig alveg einstaklega mikið á kanínuna sem er alltaf sein í Lísu Í Undralandi myndinni. Aðallega vegna þess að hann var í hvítum jakkafötum í dag og var orðinn of seinn á fund. Hann er yndislegur.
• Stundataflan mín passar öll saman. Ég byrja á miðvikudaginn og er alltaf í skólanum á þriðjudögum, miðvikudögum og fimmtudögum. Semsagt; Langar helgar! Sjibbý!
• Ég er að fara að læra frönsku. Ég þarf að fara í próf reyndar á miðvikudaginn til að sjá hvað ég kann mikið. Frönskukennarinn vill meina að betur fari um mig í Intermediate frönsku, þrátt fyrir að ég muni EKKERT síðan ég var að læra síðast. Men ok. Sjáum hvað setur. Auk þess er Guy búinn að LOFA mér að tala frönsku við mig, svo ég læri almennilegan framburð. Sjáum til hvað ég verð flink þegar ég kem til baka.
• Ég á PS. I love you og ég og Kate ætlum að horfa á hana við tækifæri og grenja. Hún deilir einnig óeðlilegum áhuga mínum á ís og við ætlum að hafa regluleg Gilmore Girls kvöld.
• John segir að ég sé svo grísk í mér. Við sátum saman í kvöld og hökkuðum í okkur salatið mitt af því það var svo mikil ólívuolía á því.
• Guy borðar tómatsósu með öllu og vill alltaf að allir fái sér tómatsósu. Trisha og Kate sögðu réttilega í kvöld að fimm árum síðar eigum við ennþá eftir að segja "Viltu smá tómatsósu?" og flissa innbyrðis.
• John hringdi í Kate og ég heyrði hana segja "nú, hver er með þér?" Eftir að símtalinu lauk spurði ég hana hver væri á leiðinni með John. Hún svaraði, hálf vandræðalega; "Uhhh...ég veit það ekki. Hann er svo grískur, að ég skil hann ekki alltaf." Svo fengum við hláturskast.
• Daði hringdi í mig í dag og við spjölluðum heillengi. Ég hlakka svo til að fá hann til mín og sýna honum allt. Ég er alltaf að finna mér meira og meira sem mig langar að sýna honum! Ég sakna hans :(

Þessi dagur var ekki svo slæmur eftir allt saman. Ég held að ég komist jafnvel í gegnum morgundaginn án þess að verða mikið pirruð. Ég þarf hvortsemer að skrifa ritgerð, þannig að það er eins gott. Planta mér kannski bara á bókasafninu og fæ mér gott í gogginn á Harvey's. Mér finnst geðveikt kúl að vera farin að lóðsa sjálfa mig um bæinn án mikilli vandræða. Mér finnst líka geggjað að ég er farin að segja "Cheers" í búðum og ég finn alveg að ég er að verða fyrir smá áhrifum! Sem betur fer.

Svo er ég líka þakklát fyrir að vera ein af þeim heppnu sem finna sér svona góðan hóp strax;

Frá vinstri; Egill, Trisha, Guy og Kate. Á myndina vantar John, Ariane, Rob, Adolphe og Julie.

Vonandi verða margir svona kvöldmatar í framtíðinni.

P.s. Djúsinn á borðinu þarna er "Orange Juice, from concentrate, with juicy bits". Það fannst mér óstjórnlega fyndið!

Kveðja frá Keele,

Anna Margrét

Sæl lömbin góð.

Jæja, þá er daman komin með nýtt blogg. Ég veit ekkert hvernig það lítur út eða hvort ég er einu sinni með kommentkerfi, en þetta er allt í vinnslu og ég skal henda inn linkum og öllu tilbehör á morgun. Ef ég nenni.

Því miður var blog.is með þrjósku við mig. Og ég nenni ekki að láta grey Daða vera alltaf að blogga fyrir mig. Ekki samt henda isisin síðunni út úr minni hjá þér af því hún verður sko síðan mín að eilífu amen. Ég bara vildi geta sett inn fréttir af mér á meðan ég er úti :) Auðvelt líka að muna; www.keele2008.blogspot.com :)

Hmmm...annars er ekki mikið búið að gerast. Þetta er náttúrulega undarlegt líferni að vera svona ein. Ég er orðin nokkuð örugg að labba á milli bygginga og fór til dæmis ein niður í Students Union miðjuna í dag, og verslaði mér hettupeysu og rölti svo alla leiðina hinum meginn á kampusinn í HollyCross til John. Hins vegar fékk herbergisfélagan mín svoldið sniðugt frá lögreglunni í dag og ég ætla að reyna að hitta á þá líka á morgun. Það er semsagt svona lyklakippa, sem er ljósblá og ekkert merkileg að sjá nema niður úr henni hangir pínulítill blómacharm. Sé hins vegar á mann ráðist er þetta þokkalega öruggt vopn, vegna þess að maður getur kippt blóminu úr kippunni og þá gefur hún frá sér 110 desíbila hátt viðvörunarvæl. Nokkuð ágætis hávaði það. Ég ætla að reyna að finna þá á morgun og fá svona líka :)

Í gær vaknaði ég endurnærð eftir yndislegt kvöld. John sem er 24 ára vel upp alinn Grikki hefur tekið það að sér að sjá persónulega til þess að við þurfum aldrei að borða samlokur aftur og er meistari í eldhúsinu. Hann eldaði handa okkur pönnupottrétti og grísa- og kalkúnasteikur í fyrrakvöld og í gærkvöld sauð hann pasta og bjó til pestó. Ég sem borða ekki einu sinni pestó stóð yfir pottinum inni í eldhúsi og veiddi það upp með puttunum. Honum fannst það ýkt fyndið, og sagði að ég væri svona ekta grísk í mér að borða svona. Þetta væri líka eina leiðin til að njóta matarins. Ég hrósa honum líka oft fyrir það hversu góður kokkur hann er og honum þykir svo vænt um það, og líka að við skulum borða matinn hans, að það eflir hann ennþá frekar í grískri matargerð í okkar garð. Og ekki kvörtum við.

Eftir að hafa setið á þriggja tíma fyrirlestri á föstudaginn, og tekið annan eins tíma undir ensku hæfnispróf var ég farin að hlakka til að fá loks eitthvað gagnlegt að gera. Ég hélt ég væri að fara að setja upp stundarskránna mína í gær, en varð heldur betur brugðið þegar ég fann að ég var lent á einum fyrirlestrinum enn með upplýsingum sem ég hafði flestar fyrir. Þessi var 2 tímar.Ég fékk samt einkunnina til baka úr enska hæfnisprófinu og slapp í gegn án athugasemda. Big shock ;) Eftir það var ég nokkuð búin á því og við Ariane(rétt stafsetning á nafninu hennar) og Kate skelltum okkur á annan í verslunarleiðangri og tókum strætó til Newcastle saman. Þar hittum við John og Adolphe og við þræddum til dæmis Woolworths og Morrisons og fórum inn í nokkrar minni búðir. Tveir innkaupapokar í þetta skiptið. Ég á núna óhreinatau og fleira skemmtilegt. Við fórum líka á laugardagsmarkaðinn þar sem kallarnir hrópa hluti eins og "Oranges, three for a pound" eða eitthvað svoleiðis og það er hægt að kaupa ALLT þar. Svo vorum við ofsóttar af vespu og strákarnir báru allt sem við höfðum verslað í strætóinn fyrir okkur og við komum okkur heim aftur. Ég fór að verða slöpp eftir þetta og eyddi stærstum part kvöldsins í að taka verkjalyf og liggja fyrir og reyna að ganga frá dótinu mínu. Ég hélt ég væri kannski að fá flensu en því miður, eins asnalega sorglegt og það er að tilkynna þetta, verð ég að játa að verkirnir voru reyndar vöðvabólgu- og harðsperruverkir, enda hef ég keyrt allt mitt í þrjú ár núna og ekki vön að labba svona mikið! En það er fínt, þá kemur maður fitt heim.

Ég skellti mér samt út með krökkunum um kvöldið þegar ég var orðin hressari. Ég reyndi að elda mér kvöldmat sjálf í fyrsta skiptið en endaði með rosalega gott salat sem ég át upp til agna og hálf hráa kartöflu með smjöri, sem ég borðaði samt upp til agna. Ekkert rosalega spennandi. Ég lenti líkar í frekar óheppilegu atviki á meðan ég sat og var að elda mér matinn, en þar sem ég er á stelpuhæð sá ég ekkert að því að fara fram í hlýrabol og náttbuxum að elda mér mat. Nema hvað að ég bjóst ekki við innrás frá strákunum á hæðinni fyrir neðan sem ákváðu að koma inn í eldhús og kynna sig fyrir okkur á efri hæðinni. Ég reyndi að sitja bara kjurr og sökkva ekki í gegnum gólfið á meðan strákarnir átta stóðu vandræðalegir inni í eldhúsi hjá mér og spjölluðu. Svo fóru þeir á hæðina fyrir ofan og ég hljóp inn og fór í peysu og buxur.

Við reyndum fyrst að fara á the Pig and the Rat sem er rétt hjá HollyCross, í Barnsley, en þar var allt pakkað og hátt spiluð tónlist svo við færðum okkur á Horwood pöbbinn sem er rólegri, meiri spjallpöbb og er raunar í blokkinni minni (ég er að hlusta á óminn af partýtónlist sem ég er að skrifa þetta), en þar voru öll sæti uppbókuð, svo John og Kate smjöðruðu fyrir barþjónunum þar til þeir féllust á að selja okkur nokkra flöskubjóra og einn poka og leyfa okkur að fara með áfengið inn í eldhúsið í blokkinni hennar Ariane, sem er okkar helsti staður til að tjilla og spjalla. Þetta var bara ágætiskvöld, hlustuðum á tónlist, þau drukku einn eða tvo bjóra, Adolphe opnaði þá með jöxlunum, Guy opnaði bjóra með öðrum bjórum og John opnaði þá með upptakara sem hann braut svo í tvennt í höndunum! Fórum frekar snemma heim og ég naut þess að vera á netinu meðan herbergisfélagan mín var á djamminu til 2.

Ég svaf svo til 12 í morgun, fór í sturtu, fékk mér mat og skellti mér niður í Students Union. Það er u.þ.b. 2 mínútna labbitúr og það er miðpunktur kampusins svo ég er vel staðsett í Horwood Hall. Þar fór ég í Student Union Shop og keypti mér skærbleika "Keele University" háskólapeysu og fór svo yfir í bókabúðina. Ég gæti búað í þessari bókabúð og væri alveg sama þótt ég fengi ekkert nema pening í afmælis- og jólagjafir í ár svo ég gæti farið og keypt upp hálfa búðina. Fiction parturinn af búðinni er HUG-ES og þeir eru með rosalegt safn af literary analyzis og creative writing. Ég keypti þrjár Shakespeare bækur með glósum í og sá svona milljón aðra hluti sem mig langaði í, þar af bréf og umslög með áprenaðri mynd og quote af Jane Austen, og dagbók með quote eftir Oscar Wilde; "I have nothing to declare, except my brilliance." Ég sá líka frábæra segla á ískápinn sem ég ætla að kaupa sem fyrst, eina jólagjöf handa manneskju heima og eitt dagatal sem mig langar líka í! Þetta verður dýr verslunarferð þangað þegar ég er búin að fá útborgað eftir mánaðarmótin :P

Ég fékk svo sms frá Adolphe og rölti yfir í HollyCross til hans og John. Ég átti reyndar að mæta á "Compulsive" fund í blokkinni minni akkúrat þá en nennti ekki á enn einn fyrirlesturinn, beilaði og komst seinna að því að þetta hefði allt verið tilgangslaust! Við ætluðum inn í Newcastle en hættum við og enduðum á því að rölta aftur yfir í Students Union. Við hittum Trishu á leiðinni, og svo eignaðist ég einn nýjan "vin" í viðbót sem heitir Ned og býr í Lindsay Hall. Hann er í lögfræði og fannst stórmerkilegt að ég væri frá Íslandi, þótt hann sé sjálfur hálfur Búlgari og hálfur Íri. Það er alveg merkilegt hvað fólki hér finnst Ísland og íslenskan stórmerkileg og ég fæ oftar en ekki að heyra að ég hljóti að vera frá Bandaríkjunum því enskan mín sé svo góð. Ekki leiðinlegt. Ég var líka vöruð við því áður en ég fór að Bretarnir væru mjög stífir og erfitt að eignast vini. Samt er ég í þéttum 10 manna skiptinema vinahóp, auk þess sem allar stelpurnar á hæðinni minni spjalla við mig og allir sem ég hef hitt hingað til í búðum, leigubílum og á fleiri stöðum hafa verið yndislegir.

Við ákáðum svo að skipta okkur upp. Ég og Trisha fórum í bókabúðina aftur því ég og hún erum "Kindred Spirits" eins og hún orðar það og langaði helst að búa í bókabúðinni. Svo fórum við Kate og John í leisure centre og ég sótti stundartöflu yfir jógatíma og ég og Kate fórum á plakatasöluna. Ég fékk fjögur plaköt á 10 pund vegna þess að þegar ég var beðin um að leggja þau á búðarborðið var afgreiðslumaðurinn að leggja frá sér dúkahníf á sama tíma og hann náði mér nokkuð vel. Það blæddi smá, en þetta var ekki mjög djúpt og hann baðst svo oft afsökunar og gaf mér svo góðan afslátt að ég kvartaði ekki. Ég keypti svo fimmta plakatið með henni Kate, vegna þess að ég rak augun í Nightmare before Christmas plakat, og það fer ágætlega með Corpse Bride plakatinu góða frá Þýskalandi. Hin plakötin sem ég keypti eru rosalega fallegt plakat með textanum "Love, Life, Luck", ótrúlega fyndið plakat með "funniest (badly drawn) comedy moments" sem er mjög fyndið plakat með cartoon útgáfum af t.d. fawlty towers, mighty boosh og flying conchords, "funniest (badly drawn) movie moments" með cartoon útgáfum af t.d. godfather, exorcist og mjög fyndin teikning af the matrix þar sem neo er í loftinu að sparka í eitt stykki mr. anderson og fyrir ofan hann er talblaðra sem stendur bara "ow" í. Svo keypti ég líka 50 great movie quotes, sem segir sig nokkurn veginn sjálft :) Daði á reyndar eitthvað af þeim, eða við saman, mér varð svo mikið hugsað til hans þegar ég sá mighty boosh og flying conchords. En ég fæ nú samt kannski afnot af þeim meðan ég er úti :)

Eftir plakatafiaskóið og árásina var ég frekar þreytt og skrapp heim og lagði mig í eins og klukkutíma. Ég fékk mér samt fyrst smá að borða og veit núna að ég elska jógúrt sem fæst hérna sem heitir Muller corner og er með bananbragði og súkkulaðiflögum. Það er mjög mjög gott. Ég náði að sofa í klukkutíma, sofnaði út frá herbergisfélögunni minni að tala um mig á frönsku, og vaknaði svo og skellti mér í Newcastle með hinum 9 meðlimum hópsins okkar. Við ætluðum í bíó en misstum af öllum góðu myndunum svo við ákvaðum að fara á the Duchess á þriðjudaginn, en fórum í staðinn á frábæran veitingastað ekki skammt frá. Þar gat maður fengið steik fyrir 4 pund, með öllu tilbehör, og lasagna og sprite á rétt yfir 5 pund. Þar kostar allt innan við 10 pund, eftirréttirnir eru risastórir, skammtarnir eru risastórir og maturinn dílisjös. Þetta var rosalegt. Eftir matinn og meðan við biðum eftir leigubíl lentum við á spjalleríi við eigandann og hann tilkynnti okkur að næst þegar við kæmum ættum við að biðja um bestu sætin í húsinu, því aðeins innar en við sátum, eru öll sætin með flatskjá sjónvarpi svo hægt er að horfa á fréttirnar á meðan borðað er, sætin virkilega þétt og góð og meira næði. Þar er líka hringborð :) Við ætlum örugglega aftur þangað á þriðjudaginn, enda ódýr matur. Þarna er þar að auki kaffihús á daginn, ókeypis þráðlaust internet (gott fyrir nemendur) allt ódýrt og svo er þetta pöbb á kvöldin. Og eins og þetta hafi ekki verið nóg þá þekkir þessi náungi mann sem vann einu sinni við að þjálfa á Old Trafford Stadium og ætlar að reyna að redda mér, Agli, John og Kate miðum á leik með Man U í ensku meistaradeildinni á 30 pund! Við vorum alveg steini lostin. Þessi maður var snilld. Og alls ekki eins og hann ætlaði að "redda" miðum. Talaði mikið um dætur sínar og fjölskylduna og svona. Vingjarnlegur og góður maður. Allt starfsfólkið frábært, veitingastaðurinn hreinn og snyrtilegur og allt jákvætt við kvöldið. Komum heim mjög sátt :)

Á morgun þarf ég að hitta fullt af fólki og setja upp stundartöfluna mína og ganga úr skugga um að ekkert klessi á. Þetta verður laaaaaaaaangur dagur. Í kjölfarið á því ætla ég svo að reyna að komast að í frönskukennslu, en þeir skiptinemar sem komast í gegn um enskuprófið án athugasemda stendur til boða að reyna við annað tungumál í staðinn, til að fá skiptinemareynsluna. Þar að auki stendur mér til boða að taka það þannig að þetta kemur ekki fram á neinum einkunnaspjöldum og ég fæ ekki einkunnir fyrir þetta sem þýðir að ef ég fell hefur það engin áhrif á LÍN. Ég er með öðrum orðum bara að gera þetta fyrir mig. Finnst þetta betra en að verða virk í einhverjum klúbbi, þar sem ég á nú þegar þéttan vinahóp og held að þetta eigi eftir að taka minni tíma. Þar að auki eru þrjú frönskumælandi í vinahópnum mínum og ég held að ég eigi eftir að læra mikið af því að spreyta mig við að tala við þau og skilja þau. Hef verið að hlusta á þau upp á síðkastið og ég skil meira en ég gerði ráð fyrir. Þetta verður bara gaman og ég hlakka til að takast á við þetta :)

Þess vegna held ég samt að það væri alveg sniðugt að fara að lúlla. Þetta blogg er hvortsemer orðið alltof langt og ég vona að ég hafi ekki eins mikið að segja frá næst ;)

Þar til næst; Á bientôt.

Anna Margrét Keelebúi.