Námsmanna- og kreppukvöldmatur.

Hráefni:
1 heil, ófryst, margharitu pizza frá Morrisons
Álegg eftir smekk
Blandað grænmeti eftir smekk
1 ávöxtur, einnig eftir smekk

Aðferð:

• Forhitið ofninn á 200 gráður
  
• Skolið grænmetið og skerið niður.
• Fjarlægið plastumbúðir utan um pizzuna.
• Fjarlægið einnig frauðplast sem er undir pizzunni (trúið mér, það er ekki gott að setja það með inn í ofninn...)
• Setjið áleggið ofan á pizzuna og pizzuna inn í ofn.
• Blönduðu grænmeti komið fyrir (á afar listrænan hátt) á disknum
• Ávöxtur skorinn niður eftir smekk, og komið fyrir á disknum ásamt grænmetinu.
• Pizzan tekin úr ofninum, þegar osturinn er bráðinn, skorpan búin að taka á sig fallega gullinn lit, og áleggið er orðið "eldað".
• Skorin til helminga og sett á diskana.
• Borðið með bestu lyst. Kvöldmaturinn fer einkar vel með Sprite og Fanta, og borðist helst á meðan horft er á Scrubs, Gilmore Girls eða Friends.
  

Í veikri tilraun til að borða hollari mat og sjá til þess að grey Daði borði ekki aðra hverja máltíð á McDonalds meðan hann er hjá mér, höfum við í sameiningu fundið upp hinn fullkomna kvöldmat. Hann er ódýr, fljótlegur og við getum borðað þetta 3-4 sinnum í viku ef við þurfum, bara með smá breytingum. Til dæmis er ekki alltaf sama áleggið, eða sama grænmetið, eða sami ávöxturinn. Þetta hefur mest verið sveppir og stundum skinkubréf, en ég er mjög spennt fyrir því að prufa að steikja hakk á pönnu og setja svo á pizzuna áður en hún fer inn í ofn. Í fyrradag vorum við reyndar með spaghetti og nautahakk með tómatsósu og rifnum osti og hindber, og í gær var líka pizza, en með öðruvísi grænmeti, og mandarínu. Gengur ofsa vel hjá okkur að borða semi-hollt, þýðir ekki annað ;)

Annars er þetta búinn að vera ofsa góður dagur. Við létum 3 vekjaraklukkur hringja klukkan 10:30 og okkur tókst að snúsa með þrjár vekjaraklukkur í heilan klukkutíma. Það sýnir metnað til þess að sofa yfir sig. Við vorum samt svosem ekkert að fara neitt, við ætluðum bara að vakna snemma til að skila ritgerðunum okkar, en klukkan hálf tólf hnippti Daði í mig og sagði "jæja, vakna, við ætlum að skila ritgerðunum okkar." Ég er víst ekkert ofsalega mikil morgunmanneskja, vegna þess að ég svaraði á móti "Það þýðir ekkert að vekja mig og gera svo ekkert sjálfur". Algjörlega upp úr þurru. Þetta bætist í safnið hans af undarlegum hlutum sem ég hef sagt við hann þegar hann er að vekja mig, en hingað til hef ég líka sagt "Ohhh....þú liggur svo asnalega", þegar það var eitthvað erfitt fyrir mig að koma mér fyrir, og svo einu sinni þegar Daði vaknaði sængurlaus um nóttina og spurði hvort hann mætti fá sæng svaraði ég "Þú *ert* með sæng! Þú átt að byrja um *meiri* sæng." Um daginn sagði ég líka "Já vá, þetta er rosalega flott," af því mig hafði dreymt að hann væri að sýna mér eitthvað. Þetta verður allt saman að sjálfsögðu notað gegn mér það sem eftir er ævi minnar.

Við gerðum heiðarlega tilraun til að skila ritgerðunum en okkar ágæti kennari var ekki búin að setja inn gluggann fyrir okkur til að skila í. Ég gerði líka heiðarlega tilraun til að ná í Kate og Triciu, sem svöruðu ekki, og til að fara í sturtu, en það var ekkert heitt vatn í húsinu. Eftir það ákváðum við að okkur langaði ekki til að hanga í herberginu allan daginn þannig að við ákváðum að fara inn í Hanely í Potteries Market sem er risastórt shopping mall. Egill kom með okkur, og saman tókum við strætó inn í Hanley.

Mér finnst skammarlegt að játa þetta, en ég hef ekki farið mikið inn í Hanley, aðallega vegna þess að það tekur 40 mínútur að taka strætó þangað og þetta er ekki svæði sem maður ráfar mikið einn um á. Ég vissi augljóslega ekki af hverju ég er að missa, en það fyrsta sem blasir við þegar maður labbar út af strætó/rútustöðinni og upp götuna er risastór verslunargata, með mörgum litlum götum sem liggja út frá henni og jólaskreytingum út um allt. Við sáum m.a. risastóra Morrisons, stærri en er í Newcastle, og svona Nexus/nördabúð. Svo var KFC þar líka! En þeir áttu ekki poppkjúkling :( Aðeins lengra niður götuna er svo Potteries Market mollið.

Utan frá virðist það ekki vera ýkja stórt, en það slær Smáralindinni alveg út held ég. Það er á fjórum hæðum alls og skartar meðal annars þriggja hæða Debenhamsbúð, stórri Next búð, ristastórri New Look búð, La Senza, Lush og Body Shop. Þar voru líka búðir sem eru ekki til heima eins og Tie Rack, og stór Poundland búð. Og! Disney Store! Svo var rosa kósý kaffihús þarna inni, sem seldi risastórar smákökur sem er skrifað á, hvaða texta sem maður vill, með icing, og minni smákökur, sumar á prikum eins og sleikjóar. Svo voru líka bestu möffins sem ég hef smakkað þarna, heitar, heitt súkkulaði og ís. Ég fékk mér eina mintukúlu, strákarnir fengu sér báðir möffins og heitt súkkulaði og við settumst á bekk og mauluðum það. Ég hef klárlega verið að missa af miklu í þessa tvo mánuði.

Við byrjuðum reyndar illa, vegna þess að ég lenti í manneskju sem var ákveðin að selja mér óróa. Hún var með bás á miðri göngugötunni inni í mollinu, með alls konar útskornum óróum, sem voru mjög fallegir. Ég gerði þau mistök að stoppa í eina mínútu til að skoða og hún læsti sig á mig um leið. Fyrst vildi hún að ég prufaði að halda á óróanum til að finna að þetta væri ekki úr plasti. Svo vildi hún að ég segði henni hvaða órói mér þætti fallegastur. Ég sagði henni það og hún tók hann niður og byrjaði að sýna mér hvað hann er fallegur þegar hann snýst, líka langt í burtu. Svo vildi hún að ég prófaði að snúa honum. Til að losna við hana (af því ég var orðin freeekar pirruð) ákvað ég að spurja hvað þeir kostuðu mikið. Hún sagði 25 pund (5000 krónur) og ég sagði "Mmhmm...they are very nice. Maybe I will come back later," og byrjaði að labba í burtu. Þá bauð hún mér hann á 18 pund (3600 krónur). Ein geðveikt ákveðin að selja mér. Þá sagði ég bara pent "No thank you" og labbaði í burtu. Ótrúleg frekja í sölumönnum.

Eftir þetta löbbuðum við framhjá Santa's Grotto, sem er svona hálfgert jólaland, nema bara lokað af, og þar var jólasveinninn. Okkur Daða langaði mikið að fara inn og sjá svona "alvöru" molljólasvein sem lætur krakkana segja sér hvað þau vilja í jólagjöf, en okkur fannst ekkert rosalega kúl að standa í röðinni með litlu krökkunum. Við fórum í staðinn inn í Disney Store og eyddum örugglega hálftíma í að skoða allt dótið þarna inni. Það er allt fullt af alls konar hlutum með Disney fígúrum á, eiginlega bara jú neim it.

Það er mjög magnað að fara í svona moll, sérstaklega í Disney store, eftir að hafa verið í Disney áfanganum. Þar er mikið rætt um hvernig fyrirtækið fúnkerar, með tilliti til starfsmanna og gesta, og sérstaklega sölumennskan. Okkur Agli þótti einstaklega merkilegt að sjá að afgreiðslustúlkan var í bol sem á stóð "Cast Member". Þetta er ekki óeðlilegt fyrir Disney fyrirtækið, vegna þess að þeir eru með sérstakan "university" sem menntar allt starfsfólk, allavega sem tengist görðunum, og m.a. er fólki kennt sérstakt "Disney speak". Starfsfólk er aldrei starfsfólk heldur "Cast members". Kúnnar eru ekki kúnnar heldur "Audience". Starfsfólkinu er kennt að vera yfirnáttúrulega kátt og má aldrei fara úr "hlutverkinu" t.d. með því að notast við aðrar setningar en koma fram í "scriptinu". Við höfðum einmitt verið að velta fyrir okkur hvort starfsfólkið í verslununum væri eins þjálfað, aðallega vegna þess að afgreiðslustúlkan var að raða í hilluna sem ég var að skoða í og baðst innilegrar afsökunar og færði sig fyrir mig!, þegar við sáum þetta aftan á bolnum hennar. Mjög athyglivert.

Disney store stendur líka út úr frá öðrum búðum í kring. Það er alveg merkilegt. Moll eiga það til að vera svolítið pastellituð, hvít og málmlituð, og búðir eru oftast hvítar með hvítum innréttingum. Disney búðin er skærrauð. Þar að auki er stór skjár inni í hverri búð sem auglýsir það nýjasta frá Disney, aðallega High School Musical mér til mikillar mæðu (ég er komin með ógeð á laginu) og hávær tónlist heyrist úr hátalarakerfinu. Vörunum er skipt niður bæði eftir aldri, kyni og karakterum. Það er heill veggur með prinsessubúningum, heil hilla af mýkstu böngsum í heimi (öllum mögulegum karakterum), skólavörur, fatnaður, krúsir, you name it. Það voru meira að segja mjúkir náttsloppar og náttföt í fullorðinsstærðum. Og mig langaði í alla sokkana í búðinni. Við rápuðum um, lékum með dótið og skoðuðum jóla-Disney vörur.

Samt er það kannski bara að maður er orðinn meðvitaður um peninginn sinn í kreppunni, eða af því að ég er búin að vera í þessum kúrs um neyslu, en ég var voða róleg og verslaði ekki neitt. Skoðaði bara jólagjafir. Það var samt pínu erfitt inni í HMV, þar sem mig langaði í Desperate Housewifes 3 og 4, Buffy seríu, síðustu Ally McBeal seríuna, fullt af DVD myndum og allavega tvo leiki. Kannski er ég bara orðin svona nísk, en ég allavega keypti ekki neitt. Rosa dugleg. Við fengum hins vegar alveg nokkrar jólagjafahugmyndir, sem við getum vonandi keypt á morgun þegra við förum í ENNÞÁ STÆRRA moll í Manchester :P Þar er líka Disney store og Debenhams og eitthvað fleira :) Leggjum í hann klukkan 8 á morgun, úúúff. Við verðum nú slatta tíma í því molli, en vonandi náum við nú að sjá eitthvað meira af Manchester heldur en bara mollið :P Ég verð allavega með myndavélina á mér. Reyni að taka einhverjar myndir og setja hérna inn.

Þetta var samt voða vel heppnuð ferð, og við sáum margt fallegt, og Hanley er rosa fallegur bær, ég fer pottþétt þangað aftur. Eftir verslunarferðina fórum við í strætó, og hittum Kate sem hafði verið í sama molli, að reyna að senda okkur sms. Hún hafði keypt allar jólagjafirnar sínar, og var mjög sátt. Við stoppuðum svo í Newcastle á leiðinni heim og keyptum þessa glæsilegu máltíð, ásamt vörum til að baka um helgina (ætlum að gera lakkrístoppa, og reyna við að gera hnetusmjörskökur með haframjöli og súkkulaði...sjáum til hvernig það heppnast) og svo meiri Magnum fyrir mig. Allt í allt borguðum við 2000 krónur, sem er ekki slæmt fyrir svona miklar vörur :) Og nú verður bara farið snemma að sofa af því við þurfum að vakna snemma til að komast til Manchester :)

Jæja, komið gott í bili, skrifa meira á morgun kannski, frá Manchester.

Kær kveðja,
Anna Margrét og Daði

Frekari ástæður fyrir því að við erum fullkomin fyrir hvort annað...

"Daði, ég get ekki sofnað..."

"Koddí blað, steinn og skæri."

"Okei...Blað, steinn, skæri! ...uhhh, hvað er þetta."

"Eldur, þúst...eins og í Friends."

Eftir nokkra blað-steinn-skæri fórum við í frúin í Hamborg, og Hver er maðurinn. Ég er ömurleg í Hver er maðurinn og gafst upp á Russell Crowe, en valdi mér svo James Mason, þannig að Daði gafst upp líka. Hann entist samt lengur en ég.

"Er hann eldri en 20? Er hann eldri en 30? Er hann eldri en 50? Er hann eldri en...er hann dauður?"

Annars svaf ég yfir mig í morgun, þrátt fyrir heiðarlega tilraun til að vakna (þrjár vekjaraklukkur, plús það að ég reyndi að sofna frekar snemma) og þurfti í þokkabót að fjarlægja mig úr herberginu í smá stund svo að hreingerningadaman kæmist inn. Það sem ég þoli ekki við hreingerningadaga er að ég þarf alltaf að henda öllu dótinu mínu í rúmið. Það neyðir mann til að taka til.

Ég var þessvegna ekkert í neitt ofsalega góðu skapi þegar ég vaknaði. Eiginlega bara frekar fúl. Ákvað svo að ég ætti aldrei eftir að komast í jólaskap hérna úti, og lét Daða slökkva á jólatónlistinni. Frú Grinch alveg.

En svo fórum við í Newcastle, og ég keypti rauðan, grænan, bláan, fjólubláan og hvítan pappa, límmiða og gull- og silfurpenna til að gera jólakort handa skiptinemunum mínum. Ég keypti mér líka jóladagatal (en síðast í morgun sagði ég "Það er ekkert jólalegt nema maður sé með Lions dagatal." Svo dramatísk alltaf hreint), jólamynd í Morrisons, nýjar perur í seríuna sem er sprungi á og merkimiða á pakka. Svo versluðum við í matinn, og ég fékk hindber og hvítan magnum ís. Þar af er 2 verkefnum af 6 þessa vikuna lokið. Búin að versla í matinn og búin að taka til. Þá er bara eftir að þvo þvott, skila 2 ritgerðum og fara í sturtu. Ekki svo að skilja að ég fari bara í sturtu einu sinni í viku, það er ekki komin vika síðan ég sturtaði mig síðast, en ég hef ætlað í sturtu síðan um miðjan dag í gær, en svo nenni ég aldrei. Ég ætla samt í sturtu á morgun, og að þvo þvott á föstudaginn. Þegar ég sagði mömmu minni að ég ætti svo bágt af því ég nennti ekki í sturtu fór hún að hlæja að mér. Skil hana vel, þetta er algjört lúxusvandamál.

Ég afrekaði líka eitt stórfenglegt seinni partinn. Fyrir 3 vikum síðan skrifaði ég upp plan (af því ég þarf alltaf að búa til lista af öllu) þar sem ég tók fram skiladagsetningar á öllum verkefnunum og ritgerðunum, og hengdi upp á bókahilluna mína. Þar hafði ég skrifað, skýrum stöfum; "Draft of Fiction Essay - Creative Writing - 27. Nóvember" og "Assessed Essay - Renaissance I - 28. November". Ég var búin að skrifa báðar, en átti eftir að fara yfir þær báðar og laga, og svo er Daði líka í Creative Writing áfanganum og ég var búin að vera að segja alla leiðina heim að svo þyrfum við að drífa í að klára þessar ritgerðir okkar svo við gætum haft það kósý það sem eftir væri kvöldsins. Heim kom ég, og eyddi dágóðum hluta kvöldsins (3 tímum) í að leita að heimildum fyrir Creative Writing ritgerðina, meðan Daði kláraði sína og gerði hana fína. Klukkan 9 kviknaði allt í einu á peru í hausnum á mér, og ég fór á netið til að gá að svolitlu. Jújú, mikið rétt, ég hafði ruglað dagsetningunum. Ritgerðin í íslenska kúrsinum er ekki fyrr en á föstudaginn, en risastóra 6 (eiginlega 8 núna) blaðsíðna ritgerðin mín fyrir morgundaginn. Og ég ekki búin með hana. Ég panikkaði og byrjaði að laga hana á fullu. Ég hef nú eytt síðustu 5 tímunum meira og minna í að laga ritgerðina, með smá stoppi til að borða spaghetti og hakk sem Daði eldaði, og spjalli á msn, og ég er loksins loksins búin með hana. Grey Daði sat bara og spilaði tölvuleiki á meðan rugludagglurinn hún ég talaði við sjálfa sig og skrifaði. En loksins er ég búin og nú er ég bara að hafa áhyggjur af því að ég hafi ekki sett hana rétt upp, og líklegast hætta þær ekkert fyrr en ég er búin að skila henni á morgun. Þvílík heppni að ég fattaði þetta í kvöld samt, en ekki klukkan 12 á morgun, en þá er deadline-ið fyrir að skila henni.

Kannski bý ég til heimasíðu þar sem ég skelli þessum ritgerðum inn, ef einhver áhugi er fyrir að lesa þær, en það er búið að hræða úr mér líftóruna varðandi ritstuld, þannig að maður veit það svosem ekki...

En núna er þetta allt saman að verða búið. Á föstudaginn er ég að öllum líkindum að fara í verslunarleiðangur inn í Hanley, svona til að fagna mid-term ritgerðaskilunum. Tricia og Kate eru að fara og buðu okkur Daða með. Svo erum við að fara í okkar eigin verslunarleiðangur á laugardaginn, inn í Manchester. Kaupa jólagjafir. Það verður nú aldeilis gaman. Ég er ekki frá því að ég verði komin í jólaskap þá. Svo ætlum við Daði að baka smákökur á sunnudaginn, og fá okkur kakó, og horfa á eins og eina jólamynd í tilefni aðventunnar, og svo er það bara back to business á mánudag. Fyrirlestur á miðvikudaginn í American Studies, og svo er ég búin í bili!! Hallelúja segi ég nú bara.

Annars hefur þetta nú ekki verið eintóm vinna, við skelltum okkur í bíó í gær. Fórum á Max Payne, og ég ráðlegg ykkur öllum að láta hana vera. Hún er ömurlega léleg. Mér fannst miklu skemmtilegra að hitta alla skiptinemana mína og kjafta við stelpurnar því það er komin meira en vika síðan ég hitti þær síðast. Þær voru ofsa spenntar yfir hringnum mínum og við fengum meiri hamingjuóskir :) Ég hlakka mikið til að fara í verslunarleiðangur inn í Hanley með þeim á föstudaginn og spjalla meira við þær, það er fáránlegt hvað allir hafa einangrast mikið í ritgerðasmíðum.

Að lokum; Fleiri Lúxusvandamál Önnu Margrétar;
Stór hluti skiptinemanna er á leiðinni til Írlands í byrjun des, og mig langar alveg óskaplega mikið að fara. En maður er víst orðinn svo fullorðinn og skynsamur að maður veit að það er alger vitleysa að eyða svona miklum pening í eitthvað sem er ekki nauðsynlegt, sérstaklega þegar maður á varla fyrir flugfarinu út aftur til að taka prófin, og hefur verið að fá aðstoð að heiman frá bestu foreldrum í heimi. En ég skal samt alveg játa að ég fór í smá fýlu, því mig langaði svo með. Mér líður eins og ég sé sex ára aftur. "En það mega sko ALLIR í bekknum mínum fara nema ég!" Iss...það er hvortsemer miklu skemmtilegra að fara í Lincoln Christmas Market, er það ekki? :)

En jæja, nú er komin háttatími fyrir okkur, enda að leka niður af þreytu. Sem betur fer. Og klukkan baaaara 2. Þetta er framför!

Kær kveðja frá Keele.
Anna Margrét og Daði

Þökkum kærlega...

Hæhæ, og takk kærlega fyrir allar fallegu kveðjurnar. Við höfum bara ekki haft undan að svara feisbúkk, bloggsíðum, sms-um og símtölum. Okkur þykir afskaplega vænt um allar hamingjuóskirnar :)

Við erum ennþá í sæluvímu hérna úti og það er bara allt frábært að frétta af okkur. Ég þori varla að þvo á mér hendurnar með hringinn á mér af því mér þykir svo vænt um hann þannig að hann hefur nú eiginlega líka eytt smá pínu tíma í boxinu sínu um helgina :$ En ég er búin að lofa því að um leið og ég sætti mig við það að hann á sennilega eftir að verða fyrir einhverju hnjaski, nema ég setjist í helgan stein 20 ára gömul og gerist hefðarfrú, þá fer hann ekki af puttanum mínum. Hann þarf líka að fara í smá minnkun af því hann passar eiginlega bara á löngutöng. En mér er alveg sama, Daði fær hann sko ekki til baka!! Mine now ;) Það getur verið að ég skelli upp tjaldbúðum hjá gullsmiðnum þegar ég kem til baka til Íslands og fylgist vel með allri meðhöndlun á hringnum mínum. Þetta jaðrar við ofsóknarbrjálæði.

Fyrir utan það eru fleiri skemmtilegar fréttir héðan frá Englandinu. Ég fékk ritgerð númer 2 til baka í gær, og hækkaði mig um heil 2 prósent, eða upp í 67. Neðst á blaðinu stóð líka að þetta væri rosa góð ritgerð, mætti kannski vera aðeins þrengri afmörkuð, en annars áhugavert rannsóknarefni og vel skrifuð ritgerð. Til gamans má geta að það var bara ein hærri einkunn en ég í bunkanum sem var eftir (sem var alveg meira en helmingurinn sýndist mér) og það var ein stelpa með 70. Lægsta einkunnin var 54. Ég er að sjálfsögðu ekkert smá stolt af þessu og stefni nú bara á 70 prósentin með næstu tvær einkunnir.

Greyjið Daði kemur til mín á heldur óskemmtilegum tíma námslega séð en ég á að skila tveimur ritgerðum í næstu viku, þar af er ein 6 blaðsíður, og svo einu verkefni. Við erum því bara búin að vera inni í dag, ég skrifaði 6 blaðsíðna ritgerðina á nokkrum klukkutímum, en mér finnst hún ekki alveg nógu góð svo ég þarf að laga hana aðeins í vikunni. Ég skal alveg játa það hér og nú að ég fékk smá panikk kast í gærkvöldi yfir allri vinnunni sem væri í gangi, sérstaklega vegna þess að við höfum nú ekki beint verið að pæla í því að læra síðan á miðvikudagskvöldið, en sem betur fer á ég alveg yndislegan unnusta :), sem tók til á skrifborðinu mínu á meðan ég fór í sturtu (fyrr í vikunni höfðum við notast við skrifborðið sem stað til að geyma allt sem Daði tók upp úr töskunni sinni, mat og fatnað og annað skemmtilegt, svo það var engin smá vinna) og fór svo út í búð fyrir okkur að kaupa eitthvað að borða. Þar að auki "leyfði" hann mér að eyða fjórum eða fimm klukkutímum í að lesa og skrifa í dag án þess að það heyrðist ein einasta kvörtun, og svo fór hann upp og hitaði pizzu handa okkur. Hann er með öðrum orðum bara búinn að gera allt sem hann gat fyrir mig í dag þessi elska svo ég gæti einbeitt mér að vinnunni enda er ég búin að ná að skrifa 6 blaðsíðna ritgerð og gera grunnvinnu (hugmyndir, punkta etc) fyrir hina ritgerðina og verkefnið í dag. Rosa flott. Ég ætla að sjálfsögðu að launa honum til baka með því að vera extra góð við hann á móti, en það þarf nú varla, við erum alltaf svo góð við hvort annað. Ég ætla samt að drífa mig að klára þessi verkefni svo við getum gert eitthvað skemmtilegt saman það sem eftir er af dvöl hans í Englandi, og við ætlum meðal annars að fara til Manchester að kaupa jólagjafir næstu helgi, og baka smákökur. Við ætlum líka að fara í bíó í Newcastle og svo eigum við örugglega eftir að liggja mikið í leti og horfa á eitthvað saman þegar þessi verkefni eru búin.

Ég held líka að hann sé að verða leiður á inniverunni greyjið, vegna þess að áðan greip hann þéttingsfast um fótinn á mér og gerði sig líklegan til að kitla mig, og þegar ég spurði hvað hann væri að gera, leit hann upp, sakleysið uppmálað og svaraði eins og ekkert væri; "Nú...kitla þig." Eins og ekkert væri sjálfsagðara. Rugludallur :)

Fyrir utan það er eins og áður sagði bara allt gott að frétta og við ætlum bara að njóta þess að fá að vera saman í eina og hálfa viku í viðbót. Og svo er nú ekki langur tími áður en ég kem heim aftur. Ég get ekki beðið eftir jólunum, það er svo margt skemmtilegt að gerast. Mamma að útskrifast, jólin, kósýheita sumarbústaðaferð og svo áramótin. Frábær afslöppun fyrir prófin.

Þetta er annars ekkert ofsalega merkilegt blogg, bara smá svona updeit á okkur. Við erum að hugsa um að fara bara að horfa á Friends. Höldum áfram að láta vita af okkur samt og sendum inn myndir frá Manchester þegar þær koma.

Kær kveðja,
Anna Margrét og Daði

Það eina erfiða...

...við að drekka ekki áfengi, er það að þegar kemur að mikilvægum stundum, sem maður ætti að skála, getur maður ekki skálað í neinu nema sprite-i.

Það erfiða við að vera námsmaður sem býr erlendis er þegar kemur að því að skála í sprite-i, á maður ekkert nema tekrúsir til að notast við.

En ég er ekki frá því að sitjandi í náttfötunum, í litlu herbergisholunni minni í Keele (hún var þó allavega hrein) með sprite í tekrúsum, þá hafi þetta samt verið fullkominn endir á fullkomnu kvöldi.






Eintóm hamingja.

Kær kveðja frá Keele.
Anna Margrét og Daði

Súrrealískur morgun...

Í Renaissance tíma í morgun lagðist miðaldra kennari minn upp á borð til að sýna okkur stellingu á fígúrum sem koma fyrir á mynd inni í kirkju í heimabæ hans. Hann kraup líka á gólfinu og lagðist svo loks undir borðið með orðunum "...I am too big for this..."

Þegar tíminn var að klárast og ég var að basla við að klæða mig í jakkann minn áttaði ég mig allt í einu á því að ég hafði gleymt einni mikilvægri flík þegar ég hafði verið að klæða mig. Um morguninn þegar ég vaknaði allt allt of sein, og mygluð og dauðþreytt hafði ég hugsað með mér að ég yrði að finna brjóstahaldara. Svo fór ég að gera eitthvað allt annað, og endaði á því að henda mér í bol, og yfirhöfn og út. Það var ekki fyrr en á þessum tímapunkti þegar ég áttaði mig á því að ég hafði einhvern veginn hoppað yfir það stig, og farið út algjörlega brjóstahaldaralaus.

Undarlegur morgunn. Þarf að hætta að drekka svona áður en ég fer að sofa ;)

Í orðum Loralai Gilmore;

Lorelai: I think I forgot to put on underwear. Can you check? [pause] Did I just ask you to check if I put on underwear?

Rory: Yes.

Lorelai: I hate football.

Anna Margrét

Grrrrr....

Nú er ég sko aldreilis pirruð aldrei þessu vant...

Ég fór aðeins að dansa í kvöld inni í Students Union. Students Union er pínulítinn spöl frá húsinu mínu, en þegar ég var búin að fá nóg um 1 leytið þá var ég vinsamlegast beðin (af öryggisvörðunum) um að taka Safety Businn heim. Ég hafði ekki hugmynd um að ég mætti taka safety businn heim svona stutta leið, en var eðlilega himinlifandi, þar sem ég nennti ekki að leita að vinum mínum til að fá einhvern til að fylgja mér. Safety Bus er liður í auknu öryggi hérna úti í kjölfar árásanna upp á síðkastið, stór sendiferðarbíll sem keyrir fólk (aðallega stelpur, hann er meintur fyrir þær) á milli staða á campusnum, nemendunum að kostnaðarlausu.

Ég var beðin um að bíða inni, og mér var sagt að ég yrði látin vita þegar bus kæmi (það eru nokkrir að rótera). Ég settist niður og fór að lesa blaðið, en stóð svo upp og spjallaði aðeins við strákana sem voru að vinna í fatahenginu og konuna sem er öryggisvörður. Eftir hálftíma var mig farið að lengja eftir businum, en þorði að sjálfsögðu ekki fyrir mitt litla líf að labba ein heim, þannig að ég fór aftur að manninum sem hafði sagst ætla að láta mig vita og spurði hvort að ekkert bólaði á bus. Hann sagði að tveir væru búnir að koma síðan þá, en hann hefði ekki fundið mig, þrátt fyrir að ég hefði ekki fært mig frá þeim stað sem hann bað mig um að bíða á. Ég fór þá út og beið eftir businum fyrir utan hurðina, og loksins kom einn.

Vandamálið var bara að úti var búin að myndast röð með 14 öðrum stelpum og það eru bara 6 sæti í hverjum bus. Ég var augljóslega búin að bíða lengst (og hafði fylgst með stelpunum fara út á eftir mér) en þær höfðu ekki hugmynd um það, og voru allar pissfullar og héldu því allar fram að þær hefðu verið fyrstar. Sem betur fer mundi elskulegi öryggsivörðurinn eftir mér og sá til þess að ég var pikkuð upp strax. Ég settist í eitt aftursætið, með eitt autt sæti við hliðina á mér og tvær stelpur tróðu sér inn og ýttu mér frekjulega til hliðar, þannig að ég sat bara í hálfu sæti. Svo þurftum við að bíða ennþá lengur, þangað til hann lagði loks af stað. Ökumaðurinn leit aftur í og spurði okkur hvert við værum að fara. Nokkrar sögðu að þær væru að fara inn í Newcastle, og ein sagðist vera að fara í Hawthornes (sem er hinum megin á campusnum). Ég tilkynnti þá hátt og skýrt að ég væri að fara í Horwood Z. Bílstjórinn leit á mig og spurði svo hvort ég sæti ofan á einhverjum. Eins og ég hefði verið frekjan. Ég svaraði bara fyrir mig að ég hefði komið fyrst, en þær hefðu ýtt mér út úr sætinu. Hann sagði ekkert meira nema hann bað eina um að koma fram í, svo allir væru í sætum.

Svo keyrði hann sem leið lá upp í Hawthornes hinum meginn á kampusnum. Mér fannst það skrítið þar sem það var miklu styttra að skutla mér, en ég sagði samt ekkert. Hann skutlaði stelpunni í Hawthornes og sagði svo "Jæja, eruð þið hinar ekki allar inni í Newcastle?" Ég svaraði, yfir fuglabjarg af 5 drukknum 18 ára gelgjum að ég væri í Horwood. Hann horfði afturí og urraði svo á mig að ég "hefði nú getað sagt honum það!" Ég var hoppandi reið þegar ég kom heim!!!

Fyrst var ég neydd til að taka safety businn. Sem er svosem í lagi, af því ég nennti ekki að leita að vinafólki. En svo var ég neydd til að bíða inni, á meðan það myndaðist safety bus röð úti að mér óafvitandi. Svo var mér ýtt út úr sætinu mínu. Þar á eftir var ég sökuð um að hafa "troðið mér inn í" þótt að ég hefði verið á undan stelpunum, ekki öfugt! Svo var ég sökuð um að hafa ekki látið hann vita, þrátt fyrir að ég hefði gert það. Þar að auki þurfti ég að þola þetta fuglabjarg af drukknum unglingsstelpum.

Ég var töluvert betur klædd en þær, ekki í minipilsi og flegnum bol, heldur gallabuxum og bol með eðlilegu hálsmáli. Ég var ekki drukkin og dómgreind mín var því eðlileg. Þar af leiðandi var ég að reyna að fylgja einhverjum reglum og röð, en það drukknaði í drukkinni hegðun hjá þeim. Svo var ég ásökuð um að hafa gert allt vitlaust, bara vegna þess að ég var ekki flissandi og að reyna við bílstjórann (hann var kannski um 20 ára, þær voru ekki að reyna við 50 karlmann). Fjandinn hvað ég er reið.

Og ég má alveg vera það! Áfengi skemmir allt! Ég skil ekki af hverju fólk þarf alltaf að vera að drekka...

Urrrr

Anna Margrét.

Gullmoli

Í morgun vaknaði ég kl. 12, kúrði til 13 og lagði svo af stað í smá leiðangur. Ég breytti evrunum mínum í pund og fór í finance offices og fékk það staðfest að millifærslan mín hefði gengið í gegn 5. nóvember. ég borgaði 200 pund til viðbótar og ákvað svo að skella mér á bókasafnið að leita að heimildum. Ég reyni að fara á ca 2 vikna fresti í svolítið massíva ferð á bókasafnið að leita að mörgum titlum, ljósrita þegar það eru kaflar og fá bækur lánaðar. Í dag var ég samt töluvert lengur en ég hef áður verið, eða frá tæplega 2 til rétt rúmlega 4. Það er örugglega lengsti tími sem ég hef nokkurn tímann eytt á bókasafni án þess að vera að lesa eitthvað.

Ég elska bókasöfn. Sérstaklega bókasafnið í Keele. Bókasafnið í Keele er mögulega uppáhalds staðurinn minn á öllum campusnum. Það er gullfallegt utan á, á þremur hæðum með mörgum mörgum deildum. Flestar bækurnar eru eldgamlar, og þú getur fundið bækur um ALLT þarna inni. Þetta bókasafn er þannig að þú leitar ekki eftir höfundum, þú ferð í bókasafnstölvu, slærð inn leitarorði, þá annað hvort höfund, titil eða innihald og færð upp lista af bókum. Hver bók er með ákveðið númer, kerfið er reyndar mjög flókið finnst mér, lengstu bækurnar eru kannski PT8116.E6.P2 eða eitthvað svoleiðis og þá þarf maður að finna PT8116 og leita svo eftir næsta staf í stafrófinu. Þá er bókin kannski í rekka sem er merktur PT7560-PT9000 og maður leitar þar. Þetta tekur langan tíma en er voða gaman. Bókasafnið sjálft, þeas main collection er í þremur stafrófshlutum, og svo er sér "Short time" lánadeild og öll tímaritin eru í risastórum tölvustýrðum rúllurekkum í kjallaranum.

Eins og áður sagði er hægt að finna bækur um allt þarna inni. Fyrir ritgerðina mína í Disney kúrsinum þurfti ég að finna upprunalega Litlu Hafmeyjar-ævintýrið. Ég sló Andersen, H.C. upp í bókasafnstölvunni og fann nokkrar bækur um kallinn og svo ævintýrabækurnar. Allar voru þær í rekka fyrir PT8116 svo ég fór þangað og hóf leitina að H.C.Andersen bókinni. Nema hvað að allt í einu staðnæmdust augun á bók á tungumáli sem ég kannaðist nú aldeilis við. Laxdæla Saga. Við Egill drógum fram bókina og hún reyndist vera á frummálinu, ekki ensku. Við nánari athugun kom í ljós að við vorum komin í "Skandinavíska rekkann" vegna þess að þarna mátti finna alls konar Íslendingasögur, Egils sögu, Njálu, Snorra Eddu, Konungabók, alveg nokkrar hillur af þeim og svo bækur á ensku sem fjölluðu um íslendingasögurnar. Þaðan tók svo við norræn goðafræði og voru þónokkrar bækur um hana, og svo var ég allt í einu farin að lesa höfundanöfn eins og H.C.Andersen og Karen Blixen. Ekki amalegt. Þetta kætti okkur ólýsanlega, þótt að rekkinn sjálfur væri hálf ræfilslegur, eiginlega bara hálfur, einhvers staðar útí horni á eftri hæðinni. En við tækifæri ætla ég að fara þangað aftur og sjá hvort það eru einhverjar fleiri íslenskar bækur, eða bækur eftir Íslendinga, það væri gaman.

Annars fann ég loksins bókina sem ég var að leita að og ég vildi bara deila henni með ykkur af því hún er gordjöss. Ensk þýðing á ævintýrum H.C. Andersen og fremst í henni stendur "The following pages contain a complete collection of the Fairy Tales of Hans Christian Andersen which are considered suitable for young people, carefully translated and revised, with all obscure passages rendered intelligible to the English reader." Þetta ætla ég að nota sem quote í ritgerðina mína, enda alveg stórkostlegt að það sé búið að breyta ævintýrunum svo þau séu við hæfi enskra lesenda. En hér kemur bókin semsagt;

Framsíðan. Hún er eeeeldgömul og blettótt þarna í hægra horninu.

Kjölurinn með sama skreytingaformi.

Fremsta síðan. Merkt University of Keele og gamla stimpilkerfið.

Og öll ævintýrin eru myndskreytt.

Þetta bókasafn er algjört gull. Ég gæti farið þangað í frítíma mínum bara til að rölta um og finna mér einhverjar áhugaverðar bækur. En nú er því miður kominn ritgerðartími og ég þarf að hefjast handa.

Kveð í bili, skrifa meira fljótlega.
Anna Margrét

I'm leaving on a jet plane...

Bless bless Ísland...
...halló England.

Íslandsferðin var algjör draumur í dós.

Það var þvílíkt vesen á mér úti á Manchester flugvelli og þótt ég hefði verið dugleg að koma mér þangað sjálf í strætó og rútu og hefði fundið rétt terminal strax þá las ég vitlaust á skiltið sem beindi mér í átt að innritunarborðinu og endaði í röðinni fyrir gegnumlýsingu og security check, án boarding passa. Ég þurfti því að troða mér aftur til baka og fara í rétta röð, þar sem þrír íslenskir, dónalegir bisness kallar tróðu sér framhjá mér í röðinni. Taskan mín fékk næstum því ekki að fara sem handfarangur af því hún var 12 kíló (!!!) en hún slapp í gegn fyrir rest vegna þess að ég var með fartölvu í henni og þær geta farið illa ef maður tjekkar þær inn. Í röðinni fattaði ég svo að ég var með snyrtivörur, og þurfti að fara til baka og setja þær í glæran plastpoka. Málmleitartækið pípti svo á mig, og taskan mín var gegnumlýst tvisvar sinnum. Ég kórónaði flugið svo með því að skilja vegabréfið mitt eftir í vasanum fyrir framan mig í flugvélinni, og uppgötvaðist það ekki fyrr en ég var komin í vegabréfaeftirlitið. Elskulegur öryggisvörður sótti það fyrir mig eftir að ég svindlaði mér leið aftur til baka í gegn um hálftóma, og afgirta flugstöðina. Vel gert.

Hins vegar var flugið mjög þægilegt, ég hafði röðina fyrir sjálfa mig og gat horft á allt það sjónvarpsefni sem mig langaði til og heim komst ég að lokum. Ég gekk gegnum hliðið og mamma, pabbi, Bjössi og Daði tóku á móti mér. Ég knúsaði þau öll í tætlur og svo fórum við heim og þau pöntuðu handa mér alvöru dominos pizzu af því ég var svo svöng, og við spjölluðum langt fram á nótt.

Daginn eftir fékk ég jólajógúrt í morgunmatinn, við Daði skelltum okkur í jólaleiðangur og fórum svo í kaffi í Fiskó. Við enduðum svo daginn á dýrindis kalkúnamáltíð a la mútta og gerðum 12 jólakort saman um kvöldið. Því miður var mútta þá orðin smá slöpp, en hún var með eins mikið og hún gat.

Á sunnudeginum sváfum við út, fórum á DVD-markaðinn í perlunni, þar sem allt var troðið og dónaleg kelling ýtti sér hranalega leið framhjá bróður mínum sem er ökklabrotinn og á hækjum... Svo skelltum við okkur í afmæli til hennar Margrétar þar sem ég hitti allar stelpurnar aftur, og þaðan fórum við og keyptum handa mér íslenskt gúmmelaði og svo heim í Mosó. Ég var svo almennileg við hann bróður minn að ég dró hann með mér á hækjunum í Kringluna og hann hoppaði hana þvera og endilanga eins og herforingji. Eftir það fórum við Daði svo út að borða á Hereford og fengum dýýýrindis nautalund með hvítlaukssmjöri og svo splittuðum við bananasplitti í eftirrétt (ho ho ho...einkahúmor). Eftir matinn fórum við á Bond og enduðum svo dauðþreytt upp í Mosó um 1 leytið. Við sváfum eins lengi og við gátum í morgun en enduðum á því að fara fram úr um hálf ellefu, ég pakkaði, fór á Nonnabita, og í Landsbankann og endaði á því að fara heim með vesturbæjarís, heita súkkulaðisósu og jarðaber. Pabbi skutlaði mér svo út á flugvöll og hér er ég nú stödd.

Ég skal alveg vera fyrst til að játa það að það var ekkert gaman að lenda á flugvellinum í Manchester, fara í gegn um tollin, labba út um hliðið og muna að ég var mögulega eina manneskjan sem kom ein og enginn var að taka á móti. Það er mögulega það einmanalegasta sem hægt er að gera, að lenda einn á flugvelli. Og ég var alveg extra viðkvæm yfir öllu sem ég horfði á. Ég táraðist meira að segja yfir Scrubs þætti...

En um leið og ég var komin til baka og fór að taka upp úr töskunni þá lifnaði heldur betur yfir mér. Ég var búin að gleyma að ég hefði tekið svona mikið gúmmelaði með mér. Ofan í þessa pínulitlu tösku sem var eiginlega full fyrir, tókst mér að troða stórum cheerios pakka, 650 gramma pakka af fylltum nóa konfektmolum, poka af ömmukleinum, poka af ömmuflatkökum, pakka af góða hafrakexinu, nóa kroppi, blandípoka af nammibarnum í hagkaup, hangikjöti og rjómaosti með kryddi. Svo hafði ég munað að taka með mér 4. seríu af Scrubs. Fyrir peninginn sem mamma og pabbi gaukuðu að mér áður en ég fór keypti ég mér líka m.a. tvær flöskur af íslensku vatni og stóran kassa af Rísbitum (og reyndar smá meira sem er ekki ætt :P Og ég á afgang...).

Fyrir utan allt það tóku Egill og John á móti mér þegar ég kom inn í Hanley (þar sem klukkan var 11) og Sarah var heima til að heilsa mér þegar ég kom í blokkina mína. Það voru líka allir alveg extra góðir við mig, sem mig grunar að megi rekja til þess að ég er mjööööög rauðeygð. Hins vegar geta bæði mamma og Daði staðfest það að ég vaknaði svona í morgun, veit ekki alveg hvað gerðist. Annað hvort er ég að fá flensuna, eða þá að ég fékk ofnæmisviðbrögð vegna þess að ég sofnaði með augnmálninguna á mér í gær. Ég var semsagt ekki nýbúin að grenja. En ég skil vel að þau hafi haldið það og það spurðu mig allir hvort það hefði ekki verið gott heima og hvort ég saknaði þess. Sem ég geri auðvitað. En alltaf gott að eiga góða að.

Og svo kemur Daði minn eftir bara 9 nætur. Það er nú ekki langur tími. Og hann ætlar meira að segja að vera hjá mér í 2 heilar vikur. Þannig að þetta er bæði stysti tíminn sem við höfum verið án hvors annars, og svo verður þetta lengsti tíminn sem við verðum saman, síðan ég fór út :p Þannig að það er nú ekki verra.

Svo ég hef ákveðið að líta á björtu hliðarnar, fá mér smá hafrakex og íslenskt vatn og fara að lúlla mér. Þetta var langur og erfiður dagur og ég ætla mér að vakna snemma á morgun og fara á bókasafnið að læra.

Adios í bili, sakna ykkar allra á Íslandi.
Anna Margrét

Dugleeeeg...

Klukkan 20:07 í kvöld...
Klukkan 20:07 í kvöld...
Klukkan 21:07 í kvöld...
Klukkan 21:07 í kvöld...
Klukkan 22:07 í kvöld...
Klukkan 22:07 í kvöld...
Klukkan 23:07 í kvöld...
Klukkan 23:07 í kvöld...
Klukkan 00:07 í nótt...
Klukkan 00:07 í nótt...
Klukkan 01:07 í nótt...
Klukkan 01:07 í nótt...
Og svo loksins...klukkan 02:37 í nótt var ég búin að pakka...
...og taka til í herberginu....

Þetta tók mig bara hva, 6 og hálfan tíma. Ef ég tek ekki með í reikninginn að ég ætlaði að byrja á þessu klukkan 16 í dag...
...og í gær.

Núna er ég bara stressuð og spennt og get engan vegið sofnað. Og hvað gerir maður þá? Bloggar í tvígang og horfir á Scrubs.

Sem betur fer get ég sofið í rútunni og flugvélinni á morgun. Og ég get sofið frameftir. Þarf bara að vakna í sturtu. Búja!

Sveeeefngalsi...

...mæli með því að dyggir lesendur tjekki frekar á blogginu fyrir neðan. Það er töluvert málefnalegra. Ekki sleppa því að lesa það eða kommenta við það, það er líka glænýtt.

Pís out, ég er farin að sofa...
Anna Margrét

Hahaha!

Ég get nú ekki annað en hlegið. Þegar ég hrökk upp í morgun, áttaði ég mig skyndilega á því að mig hafði verið að dreyma á ensku. Sem er svo sem ekkert fréttnæmt í sjálfu sér, ég er vön því að dreyma á ensku. Nema í draumnum var ég mjög meðvituð um að allt var að gerast á ensku, og það stóð einhver manneskja fyrir framan mig sem mér var mjög illa við. Og ég gat ekki sagt henni það. Þannig að í staðinn tók drauma-ég upp á því að blóta viðkomandi manneskju í sand og ösku á ástkæra ylhýra. Hún skyldi að sjálfsögðu ekki íslenskuna mína og ég gat sagt það sem mér sýndist og það með hana beint fyrir framan nefið á mér. Skemmtilegur draumur.

Ég get ekki sagt að ég hafi ekki notað þetta trikk í alvörunni. Þegar ég stóð í baráttu minni við Accommodation Services átti ég það til að muldra eitthvað á íslensku sem hefði verið miður skemmtilegt að þær skyldu. Þegar Egill kom með mér í eitt skiptið notaði ég líka tækifærið til að tala um þessa stofnun, um það hvað þetta væri mikil skriffinska og rugl, en brosti út að eyrum á meðan og þær skyldu ekki neitt. Þar að auki hefur ákveðin manneskja bæst í upprunalega skiptinemahópinn, sem er stundum gott að geta talað um á íslensku. Þar er á ferð vinkona okkar Kate frá því á Pig & Rat, sú sem stal sætunum okkar svona eftirminnilega og var dónaleg við okkur. Hún og Guy og Julie eru nefnilega orðin frekar góðir vinir og okkur Kate til mikillar mæðu kemur hún reglulega með þegar við erum að fara að bralla eitthvað. Þá er nú stundum gott að geta sagt "Æji nei, ekki hún. Ég meika ekki heilt kvöld með henni núna," á íslensku, án þess að hún hafi einhvern möguleika á því að skilja mann.

Trikkið er bara að gera þetta án þess að nota ensk slettuorð. Ég og Egill eigum það nefnilega til að detta í það að tala íslensku okkar á milli, finnst hálf asnalegt að tala ensku þegar við erum að eiga í 2-persónu samtali, og þótt við séum að ræða saklausa hluti eins og "Hvar er Kate eiginlega?" eða "John hljóp eitthvað þarna á undan okkur" (eins og John á það til að gera) þá var okkur bent á það að þau heyra bara "blablablaKateblablabla" og við gætum verið að tala um hvað sem er. Reynum við því að nota bara íslensk orð (sem er erfiðara en það hljómar) eða orð sem hljóma ekki eins og ensku orðin. Kate er til dæmis Kata, og svo eigum við það líka til að nota löndin. Grikkinn, Hollendingurinn, Belginn, o.s.frv.

Þessi litli eiginleiki kom mér þó í góðar notir í dag. Eftir tíma ákvað ég að fara niður í Finance Offices og athuga hvernig millifærslunni gengi að ganga í gegn. Í síðustu viku átti ég í afar upplífgandi samtali við þjónustufulltrúa í Landsbankanum. Þið getið rétt ímyndað ykkur gleði hennar þegar ég sagðist þurfa að taka út evrur af evrureikning, og þar að auki millifæra þær yfir á breskan bankareikning í pundum. Hún var augljóslega ekki alveg að nenna þessu mausi og bað mig um að koma bara niður í næsta útibú. Ég sagði henni að það væri ekki auðvelt, þar sem ég væri stödd í Bretlandi og væri námsmaður. Kella má samt eiga það að hún varð töluvert liðlegri eftir ég ég var búin að útskýra stöðuna (þótt það megi deila um það hversu mikið af manns einkalífi maður á að þurfa að tilkynna til starfsmanns banka...) og fór eitthvað að reyna að aðstoða mig við þetta. Bankareikningurinn fannst og evrurnar voru millifærðar. En svo klykkti hún út með "Já, svo vonum við bara að þetta gangi í gegn. Sambandið er náttúrulega frekar stirt á milli landanna núna, en námsmenn eru nú í algjörum forgangi." Mjög svo upplífgandi.

Ég fór svo niður í finance offices og fékk að útskýra fyrir þriðju manneskjunni sem vinnur þarna (aldrei sama sem afgreiðir) hvernig staðan er á Íslandi og að ég væri búin að millifæra peninginn yfir en hann væri stopp í kerfinu hjá þeim. Hún horfði á mig yfir gleraugun, frekar montin á svip, og sagðist nú ekki halda að peningur stoppaði bara si svona. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það tekur á að þurfa að segja algjörlega ókunnri manneskju að þú fáir ekki að millifæra pening af því bankakerfið í landinu þínu hafi hrunið. Þetta er mjög asnalegt, þar sem ég hef ekki verið viðkvæm fyrir þessu hingað til, og getað sagt fullt af breskum krökkum og öðrum skiptinemum frá þessu. En ég hálf klökknaði þegar ég útskýrði þetta fyrir síðustu manneskju (manneskju nr. 2), og þar sem ég stóð frammi fyrir þriðju manneskjunni sem vissi ekkert hvað var að gerast, og trúði mér ekki í þokkabót, var ekki laust við að það kæmi smá aumingjaskapur í mig. Hún sagðist samt ætla að hringja í bankann og tjekka og hringja svo í mig. Eiginleikinn að geta talað íslensku án þess að nokkur skilji mann kom í góðar þarfir þarna inni get ég sagt ykkur.

Ég fór svo í NatWest bankann til að forvitnast um gengisbreytingar milli evru og punds hér í Bretlandi og ákvað að athuga í leiðinni hvort þetta væri bankinn sem tæki á móti greiðslum fyrir Finance Offices. Svo reyndist vera og ég endaði því á því að rekja alla sorgarsöguna fyrir fjórðu manneskjunni. Hún var voða hjálpleg, en trúði mér samt augljóslega ekki alveg með peninginn, fyrr en hún hringdi niður í höfuðstöðvarnar. Þar fékk hún þær upplýsingar að engin viðskipti færu til eða frá Íslandi akkúrat núna. Ég átti svo í mjög undarlegu þriggja manneskju samtali þar sem ég var í raun að ræða við manneskjuna í símanum sem vissi meira um þetta en manneskjan bak við glerið. Ég spurði hvort að stoppið kæmi frá þeirra banka, eða frá mínum, og fékk mjög loðið svar til baka um að ástandið kallaði á þessi viðbrögð. Þeirra banka semsagt. Þar að auki gat hún ekki fundið færsluna mína til að hleypa henni í gegn. Í annað skiptið þann daginn var ég næstum farin að grenja yfir efnahagsástandi Íslands. En þarna fékk ég loksins þær upplýsingar, að peningarnir eru millifærðir af reikningum Íslendinga (þeas peningarnir hverfa) en skila sér ekki til bankans sem þeir eru millifærðir á. Mamma hringdi í Landsbankann fyrr í vikunni til að forvitnast og þetta voru líka svörin sem hún fékk þar, þeas. að millifærslur væru búnar að vera að hverfa. Ég á bágt með að skilja hvernig tæp 60.000 íslenskra króna geta bara gufað upp í færslu milli banka, en þetta er einn af þeim hlutum sem ég ætla að tækla á meðan ég er á Íslandi. Einhvers staðar eru þessir peningar, og nú verður einhver að finna hann fyrir mig. Ég efast um að þetta sé þeim að kenna hjá Landsbankanum, en einhver verður að taka ábyrgð á þessu.

Að endingu fór ég svo niður í CIEL (Center for international exchange eitthvað....) og talaði þar við tengilið Keele fyrir Erasmus nema, hana Caroline. Ég sendi henni ófá e-mail í vor og sumar, og hún var alltaf svo hjálpleg, og þegar ég kom inn og kynnti mig sem "skiptinema" sagði hún; "Já, eruð þið ekki frá Íslandi?" Þar útskýrði ég ástandið í 5. og vonandi síðasta skipti. Hún hlustaði, skrifaði nokkra hluti niður á blað, og sagði svo að lokum að það væri náttúrulega algjörlega óviðunandi fyrir okkur að þau skyldu ekki skrifa þetta einhvers staðar hjá sér í Finance Offices svo við þyrftum ekki alltaf að vera að afsaka okkur og biðja um frest og útskýra málið fyrir nýrri og nýrri manneskju. Þetta væri að sjálfsögðu ekki okkur að kenna, og hún skyldi tala við þau í Finance Offices um þetta mál. Ég held þar af leiðandi að þessu málefni sé lokið að mestu. Sem betur fer.

Þetta ástand á milli landanna er orðið alveg fáránlegt. Ég segi alltaf við alla að ég finni ekkert fyrir því og staðreyndin er sú að ég finn lítið sem ekkert fyrir því. En þetta verður einhvern veginn alltaf stærra og stærra. Maður er svo ungur, að maður hefur ekki upplifað tíma þegar maður gat ekki bara labbað inn í banka og skipt gjaldmiðli án nokkurar fyrirhafnar. "Unga fólkið" í dag er ekki vant því að bankinn segi bara nei. Þetta var alltaf allt svo sjálfsagt. Keele er blessunarlega lítil sápukúla og flestir vita ekkert hvað er að gerast. Einhverjir nemendur virðast þó vita um hvað málið snýst, sérstaklega efnahagsnemar og um daginn þegar ég var að rölta heim úr búðinni, heyrði ég brot úr samtali fyrir framan mig sem virtist vera eitthvað tengt þessu þar sem talað var um "f****** Scandinavians". Ég ákvað viljandi að heyra ekki meira af því samtali, hækkaði bara í botn í iPodnum. Blessunarlega sést þó allavega ekki utan á mér hvaðan ég er, og enginn fattar að ég og Egill erum að tala íslensku, við gætum verið að tala hvaða mál sem er. Þar af leiðandi ræð ég alfarið hver veit eitthvað um mig og hver ekki og því sé ég nú ekki fram á nein áhrif, þótt ástandið versni.

Það er samt ekki allt slæmt að frétta héðan frá Keele. Í gær var Bonfire Night, og það var ekki laust við að mér liði svolítið eins og ég væri heima um jólin. Alla vikuna var fólk að þjófstarta Bonfire Night með því að sprengja flugelda, og það var nánast stanslaust "boom" þarna eitt kvöldið. Svo í gær var að sjálfsögðu non-stop sprengingar. Reyndar engar, eða fáar, hérna inni í Keele, en við erum tiltölulega klesst upp við Newcastle svo sprengingarnar ómuðu þaðan. Þetta var svona svolítið eins og vikan milli jóla og nýárs, þegar allir eru að þjófstarta gamlárskvöldi. Ég kúrði mig bara undir sæng, borðaði mandarínu og horfði á jólaþætti í Scrubs og Friends og lét mig hlakka til jólanna. Hérna er allt morandi í jólaskrauti, ég fór í Newcastle í gær, og þar eru þeir í óða önn að hengja upp jólaljósin. Svo er kominn alls konar jólavarningur í búðir. Svo er Mr. Simms Olde Sweet Shoppe að opna, komnar skreytingar í gluggann og nammi í hillurnar. Ég er ekkert smá spennt fyrir því þegar hún opnar, ef marka má nammið í hillunum. Verður gaman að fara þangað fyrir jólin.

Svo eru stærstu fréttirnar bara þær að ég er að koma heim á morgun. Ég tek strætó til Hanley um 4 leytið, kannski aðeins seinna en það. Svo á ég pantað í rútu frá Hanley til Manchester klukkan 5, fæ loksins að sjá Manchester, tjekka mig inn á flugvellinum, sennilega eitthvað milli 5 og hálf sex. Við tekur löööng bið, eins gott að það sé eitthvað að gera á þessum flugvelli, en ég á pantað flug klukkan 21:05. Ég reikna með að lenda á íslenskri grundu um 23:35 að staðartíma og þar sem ég verð bara með handfarangur, engar töskur til að tjekka inn, þá geri ég fastlega ráð fyrir því að ég verði komin ekki mikið seinna en á miðnætti, í faðm fjölskyldunnar, en mamma, pabbi, Bjössi og Daði ætla öll að koma og sækja mig. Ég er svo spennt að ég titra og ég reikna með því að það verði ekki sofið mikið í nótt.

Íslandsferð mín verður stutt og laggóð en jafnframt stútfull af íslenskum þægindum. Ég fæ dýýýrindis máltíð á laugardagskvöldinu og hlakka ekkert smá til að eyða því heima. Ég og mamma ætlum að föndra jólakort, eitthvað sem ég hélt að við myndum því miður ekki getað gert á þessu ári, og ég er ekkert smá spennt að gera það. Á sunnudeginum er ég svo boðin í afmæliskaffi, og á sunnudagskvöldið er ég að fara fínt út að borða með Daða mínum og kannski í bíó ef tími leyfir. Á einhverjum tímapunkti yfir helgina ætla ég líka að kaupa mér smá íslenskt til að hafa með mér út, díla við bankann, borða á Nonnabita og að sjálfsögðu fá mér Vesturbæjarís. Ég hlakka líka ofsalega til að kíkja í heimsókn í Fiskakvíslina. Ég á svo erfitt með að trúa að það sé einn og hálfur mánuður síðan ég var á Íslandi síðast. Þetta verður rosalega skemmtileg heimsókn til Íslands.

Nú held ég að ég sé alveg búin að skrifa nóg í bili, nema ég má ekki gleyma skemmtilegu fréttunum. Ég er nefnilega búin að fá út úr ritgerðinni sem ég skilaði í síðustu viku og ég er ekkert smá stolt. Ég fór meira að segja á netið og fann smá viðmiðunarreglu um einkunnirnar hérna úti, í samanburði við bandaríkin sem nota A+, A, A- o.s.frv.


Því miður finn ég hvergi viðmiðunarreglur fyrir íslenska kerfið, en á fyrirlestrinum sem var haldinn þegar við komum út var okkur sagt að 70-100 eru einkunnir sem eru ofsalega sjaldan gefnar. Þær eru bara svona eins og 9,5 eða 10 heima. 40 er að ná áfanganum, og allt milli 50-59 er ágætt og 60 og 69 mjög gott. Ég fékk semsagt 65 og er bara hevý sátt með það. Það er bara svona eins og að fá 8 eða jafnvel 9 heima og ég ætla sko ekki að kvarta. Ég stefni á að fá hærra fyrir næstu ritgerð, langar mjög svo að vera í ca 68 eða 69. En mér finnst þetta samt alveg frábært og ég er mun öruggari með skrif á næstu ritgerðum í kjölfarið á þessari.

Nú held ég að ég sé búin að segja frá flestu sem er í gangi hérna úti, og ekkert eftir nema að bjóða kærlega góðar kveðjur til Íslands og við sjáumst á morgun bara svei mér þá :D

Íslendingakveðjur,
Anna Margrét

Góðu fréttirnar og slæmu fréttirnar.

Jæja, kominn tími á smá update. Halloween var ekkert smá skemmtilegt, hér eru örfáar myndir frá Halloween;

Kate, Tricia og Rob á Hungry Horse.

Rob sem Dracula greifi...what else!

Egill með víkingahjálminn. Ég ákvað að búningurinn hans væri "the icelandic terrorist". Mér fannst það fyndið.

Ég sem Audrey Hepburn.

Ég og Kate að fíflast með sígarettumunnstykkið mitt. Þar sem ég reykti ekki eina einustu sígarettu í gegnum þetta munnstykki ákváðum við að okkur vantaði eitthvað fyrir það að gera. Við settum þess vegna franskar í munnstykkið :)

Við byrjuðum á the Hungry Horse, þar sem við áttuðum okkur á því að skiptinemahópurinn okkar hafði að stórum hluta beilað. Við erum ekki alveg eins þéttofin og við vorum upprunalega, John er búinn að kynnast fullt af grísku fólki hérna úti, og Guy og Julie eiga sína frönskumælandi vini líka. Þar að auki er meira að gera hjá öllum og meiri lærdómur, sem þýðir minni tími til að eyða saman. Við vorum samt búin að eyrnamerkja Halloween fyrir lifandi löngu og fannst léleg mæting. Það var semsagt fámennt en góðmennt á Hungry Horse, en það var svosem allt í lagi, vegna þess að það var allt pakkað og við neyddumst til að borða á barnum í staðinn. Við gengum þangað inn, ég sem Audrey Hepburn, Kate sem "Le Chat", Egill með víkingahjálm, Rob sem Drakúla, og Tricia sem mime. Við vorum eina fólkið í búningum inni á barnum þar sem meðalaldurinn þar var ca 40-50. Við létum það samt ekki á okkur fá, pöntuðum dýrindis kvöldmat og skemmtum okkur konunglega. Eftir það röltum við að bíóinu, skikkjan hans Rob flökti í vindinum og við hlógum dátt á leiðinni. Þegar að bíóinu kom vorum við sem betur fer ekki eina fólkið í búningum lengur, allur bærinn var fullur. Skuggalega vel gerður Joker sem stóð úti og var að reykja gaf okkur meira að segja leiðbeiningar að bíóinu (við villtumst smá :p). Við vorum ekki einu sinni eina fólkið í búningum þar inni, þótt við höfum svosem ekki verið mörg.

Myndin var mögnuð, mæli með að allir sjái nýju Bond myndina, hann stendur alltaf fyrir sínu, og ég hafði alvöru áhuga á plottinu í þetta skiptið. Bond myndir eru venjulegast bara svona...æji..töff og kúl og flottar. En það var gott plott í þessari og ég hafði óvenju gaman af henni. Eftir myndina fórum við aftur inn í Keele og reyndum að komast inn hjá Students Union. Þar var búið að loka og engum fleiri hleypt inn af því húsið var "fullt" en samt var fólk að fara út stanslaust og það var enn verið að hleypa inn fólki af VIP gestalista. Mjög asnalegt. Sem betur fer samt, fannst mér, af því ég er ekkert rosalega hrifin af Students Union, finnst það meira svona eins og skemmtistaður, og fæ oft á tilfinninguna að ég sé komin aftur á menntaskólaball. Mér finnst stemmingin á Horwood Bar alltaf skemmtilegri, þar sem fólk situr og spjallar saman yfir einum öl eða svo. Þar eru allir að fíflast. Mér tókst að draga hersinguna þangað, og þótt flestir beiluðu snemma þá hitti ég fólkið úr húsinu mínu og skemmti mér konunglega með þeim þar til komið var að lokunartíma. Þá rölti Audrey Hepburn loksins heim, plokkaði af sér gerviaugnhárin, tók af sér gervihárið og fór að sofa.

"Morguninn eftir" (eða klukkan 3 daginn eftir) vaknaði ég, og áttaði mig skyndilega á því að ég átti; a)engan mat, b)svo til engin hrein föt og c)hvorti augnhreinsi eða hárbursta þar sem allt mitt var hjá Kate. Það var því frekar fýld og mygluð eftir-Audrey sem fór upp og bauð frekar þreyttum húsfélögum góðan "morgun". Ég gat þó allavega burstað tennurnar og þvegið það mesta framan úr mér með heitu vatni. Ég fór svo bara niður og ákvað að læra smá og afrekaði það í dag að lesa Of Mice and Men og gera online verkefni úr henni. Daman var nú alveg stolt af því. Næsta skref var að redda kvöldmat (þar sem flest allt var lokað). Ég ákvað að panta mér pizzu og Egill ákvað að joina svo ég hringdi í Dominos hérna úti og pantaði pizzur heim til Egils. Ég skondraðist svo yfir í outfitti sem verður seint kallað fallegt (hlébarðaskór, svartar íþróttabuxur og hettupeysa), með svarta hringi í kring um augun (eftir maskarann og eyelinerinn) og skítugt, ógreitt hárið í hnút uppá hausnum. Af útgangnum af mér að dæma, er ég ekki að ljúga þegar að ég segi að ég ætlaði bara að borða pizzu, sækja töskuna mína til Kate og fara svo heim í sturtu!

Eftir að hafa eytt hinu besta kvöldi með Agli að borða pizzu og haribo hlaup og horfa á Definite Article, hringdi ég í Kate sem var staðsett á Post-Graduate barnum að spila pool. Ég fékk töskuna mína og eftir það buðu hún og Jack, sem hún var að spila pool við, mér að sitja með þeim og fá einn drykk. Minn var reyndar óáfengur (og zero í þokkabót) sem þeim fannst mjög ömurlegt og reyndu lengi að fá mig til að hella mig fulla. Einn drykkur varð að tveimur, þremur og fjórum og ég endaði inni á Students Union, klukkan eitt um nótt að hlusta á lélega tónlist og hlæja. Allt í allt var þetta þar af leiðandi frábært kvöld, þótt það hafi verið algjörlega óvart. Og nú sit ég hér heima, tala við Daða á msn, blogga og horfi á Scrubs. I'm multi-talented.

Hins vegar, að allt öðrum málefnum hef ég smá slæmar fréttir að færa. Ég fékk e-mail í dag frá Head of Security í dag sent á Keele e-mailið mitt þess efnis að núna undanfarið hafa orðið þrjú atvik um áreiti á stelpur sem eru að labba heim einsamlar að nóttu til. Því miður var Kate vinkona mín ein af þeim, og lenti hún í því að það stökk að henni hópur að strákum með einhver fíflalæti þar sem hún var á leið sinni heim. Hún hélt samt sínu striki, þar til hún var komin á fjölfarið svæði og stökk þá inn á pöbb þar sem hún tilkynnti farir sínar til öryggisvarðanna og fékk vin sinn til að fylgja sér heim.

Til að róa mannskapinn heima vil ég hins vegar að þið vitið að þetta er mjög óeðlilegur hlutur að gerast í Keele, því Keele er alveg einstaklega öruggt svæði í Bretlandi og það er verið að taka hart á þessu með aukinni löggæslu. Aukinheldur sluppu allar stelpurnar ómeiddar og svo virðist sem þessi hópur sé meira að gera þetta í einhverju gamni heldur en alvöru. Þar að auki voru öll tilvikin á fáförnum svæðum að nóttu til og "fórnarlömbin" voru í öllum tilfellum kvenkyns og einar á ferli. Við stelpurnar höfum haft það að vana að labba ekki einar heim (og þetta var raunar alveg einsdæmi að Kate væri ein á ferð, hún ætlaði nefnilega ekki að labba mjög langt, bara frá Horwood Bar yfir í Students Union). Raunar löbbum við nánast aldrei neitt ein heim, við erum alltaf í stórum hóp. Ég og Egill búum þar að auki á sama svæði og löbbum alltaf saman heim. Það er í undantekningartilfellum sem við löbbum ein um Keele og það er alltaf að degi til (eða snemma kvölds eins og 19 eða 20). Hins vegar höfum við ákveðið að taka enga sjensa, og fara extra varlega meðan aðstæður eru svona og vera ekki ein á ferli að óþörfu á daginn til heldur. Svo höldum við okkur alltaf á fjölförnum götum (en Kate var að stytta sér leið á milli á mjög illa lýstum göngustíg). Því ættu ekki að verða nein frekari vandræði. Svo vona ég bara að þessum náungum verði náð og þeim kennt að öllu gamni fylgir nokkur alvara. Eins og áður sagði er verið að taka hart á þessu með aukinni löggæslu.

Ég vona að ég hafi ekki hrætt úr öllum líftóruna með þessum fréttum, eins og sagði hér rétt fyrir ofan er ég að fara mjög varlega, og meira að segja næstum óþarflega varlega eftir að ég heyrði frá þessu með Kate :) Þannig að þið þurfið ekki að hafa neinar áhyggjur. Þetta er ennþá eitt öruggasta svæðið í Englandi og venjulegast mikil umferð af fólki hérna, sérstaklega á fjölförnum götum. Fyrir utan þetta er líka allt gott að frétta frá Keele og ég er ekkert smá spennt að koma heim! Bara 5 dagar í mini-fríið mitt til Íslands.

Nú er Audrey Hepburn að fara að leggja sig, af því klukkan er orðin margt hérna úti.

Ástarkveðja frá Keele.
Góða nótt.
Anna Margrét.