Góðu fréttirnar og góðu fréttirnar.

En hvað þetta er búinn að vera frábær dagur hingað til :) Látum okkur sjá...

Frábæru fréttir nr. 1,2,3 og alveg upp í 100, eru að sjálfsögðu þær að hún móðir mín er að fara að útskrifast á laugardaginn. Hún hringdi í mig í morgun og sagði mér góðu fréttirnar og svei mér þá ef ég er ekki ennþá brosandi allan hringinn. Hún er duglegasta kona sem ég þekki og er búin að vera að taka 7 fög þessa önnina með 100% vinnu sem er að sjálfsögðu alveg stórglæsilegur árangur og ég vona bara að ég verði einhvern tímann svona dugleg eins og hún. Hún á þetta svo skilið, sérstaklega eftir allt sem gekk á hérna fyrr í haust. Til hamingju mamma!! Ég hlakka ekkert smá til að fá að sjá þig útskrifast á laugardaginn :)


Góðu fréttir númer...101 þá, eru þær að ég fékk ritgerðina mína til baka og ég fékk 60 fyrir hana. Fyrst varð ég frekar svekkt af því ég vildi endilega fá 65 fyrir hana, og var eiginlega búin að ákveða að ég fengi 65 fyrir hana, af því ég var voða stolt af henni, en ég fékk hana til baka með þeim athugasemdum sem mig grunaði nú alveg, að það vantaði svolítið meira eigin hugmyndarflug í hana, og að það hefði mátt vera meiri en ein svona "scholarly" heimild. En eftir að hafa rætt við kennarann, sem sagði mér að lægsta einkunnin hefði verið 40 og það hefði enginn fengið 70 eða hærra, þá ákvað ég að vera bara stolt af þessari einkunn. Ég spurði líka bresku krakkana álits, og þau sögðu það sama og okkur var sagt í byrjun, að allt frá 60 og upp í 69 er mjög mjög góð einkunn. Þannig að ég er bara ofsa stolt af þessum áfanga hjá mér, þessi ritgerð var hátt í sjö blaðsíðna löng, og strembin :)

Eftir að hafa farið í síðasta tímann hérna úti, borðað síðustu bökuðu kartöfluna með smjöri, osti og bökuðum baunum, og sótt einkunnina, ákváðum við Egill að kíkja í síðasta sinn í Hanley og í Mr. Simms nammibúðina. Við tókum strætó inn í Hanley, röltum hringinn í mollinu, keyptum sitthvora jólagjöfina og ákváðum svo að halda aftur inn í Newcastle. En England ákvað heldur betur að kveðja okkur með stæl, vegna þess að við okkur blasti einhver svo almesta rigning sem ég hef kynnst síðan ég kom hingað, og það hefur alveg ringt á mig nokkuð oft. Við lögðum af stað út í rigninguna, í vitlausa átt og löbbuðum heilan hring í kring um mollið í rigningunni þar til við fórum loksins að kannast við okkur. Við fórum svo aftur að strætóskýlinu og þegar við loksins komumst í skjól, litum við á hvort annað, og fórum svo að skellihlæja, því við vorum bókstaflega eins og við hefðum skellt okkur í sund í öllum fötunum. Hárið rennandi blautt, fötin rennandi blautt og það lak alveg framan úr mér rigningin. Ég hélt bara áfram að hlæja alveg þangað til við komum inn í strætó. Við stoppuðum svo í Mr. Simms á leiðinni heim og ég keypti stóran bréfpoka af uppáhalds namminu mínu sem eru svona rauðar, grænar, regnbogalitaðar og fjólubláar súrar hlauplengjur. Ég ætlaði sko að kaupa "sem myndi endast fram á jól". Hann er næstum búinn núna...

Ég kom svo heim aftur og bankaði hjá John og Charlotte og minnti John á bjórinn sem hann hafði ætlað að selja mér (ekkert ólöglegt sko...hann rekur Horwood Bar og ætlaði að selja mér bjór sem ég er að fara heim með handa pabba mínum :p) og Charlotte sagðist ætla að pikka hann upp þegar hún kæmi til baka, en hún var einmitt að fara þangað að stilla upp. Ég sneri mér bara að því að pakka og eftir ca 2 tíma var bankað á hurðina hjá mér og inn steig Charlotte, með DVD-möppuna sem John hafði verið með í láni (greyjið fékk ælupestarflensu með meiru og vantaði gjörsamlega sjónvarpsefni), fjóra bjóra og risastórt heimagert kort. Bjórana fékk ég í boði barsins (semsagt John) fyrst ég er að fara og ég þakkaði náttúrulega kærlega fyrir það, og kortið þykir mér rosalega vænt um, en framan á því stendur "Anna, sorry your leaving, you will be missed!" og innan á framsíðuna er búið að teikna alls kyns al-"íslenska" hluti líkt og grafinn hákarl, víkingabjór, rollur, eldfjöll og geysi. Inni í kortinu er svo voða fallegur þakkartexti, og það er undirritað af fjórum íbúum hússins (það er að segja, öllum sem eftir eru, hin þrjú eru farin), og Charlotte. Mér þykir ofsalega vænt um kortið og ég knúsaði hana alveg þrisvar sinnum fyrir.

Síðan þá hef ég verið að baksa við að pakka. Það gengur ekkert ofsalega vel. Að hluta til vegna þess að ég er svo spennt að vera að koma heim og bara yfir öllu sem hefur verið að gerast í dag að ég get varla setið kjurr, og hef ekkert getað borðað (nema súrar hlauplengjur úr Mr. Simms) og er bara hoppandi og skoppandi út um allt, og að hluta til vegna þess að ég veit ekkert hverju ég á að vera að pakka. Það er allt í belg og biðu, og ég er að reyna að láta fara vel um allt, og gleyma ekki neinu. Þetta gengur svona upp og ofan :P Guð hjálpi mér þegar ég fer heim í janúar, það verður áhugaverður flutningur.

Þetta er líklega síðasta bloggið í bili á þessari síðu, þó er aldrei að vita hvað mér dettur í hug í jólafríinu. Ég sný samt aftur í janúar, nánar tiltekið 12. janúar og má búast við ævintýrum mínum og áframhaldandi myndabirtingum hér. Ég á eftir að sakna alls frábæra fólksins sem ég hef kynnst hér úti, bæði breskra og annarra þjóða kvikynda. Ég hitti Triciu, Rob, Egil og John í gær yfir einmitt bakaðri kartöflu :P og reyndar heitu súkkulaði, og það er ótrúlegt magn af góðu fólki sem ég hef kynnst hérna úti. Við hlógum eins og vitleysingar að öllu og engu, John knúsaði mig í klessu eins og venjulega og sagði mér að ég væri prinsessa. Ekki amalegur titill það. Tricia gaf okkur líka öllum mynd í myndaramma í jólagjöf, ekkert smá sætt. Reyndar vildi svo óheppilega til að ég virtist vera að taka allar hópmyndir af hópnum :P Þannig að ég var ekki á neinni þeirra sjálf, sem öll hin fengu. Hins vegar fékk ég mynd af mér og Daða frá Wales í ramma, sem er alveg jafn sæt og mér þykir voða vænt um hana. Úff maður á sko eftir að sakna þeirra. Og vitleysinganna í húsinu mínu :) Og Mr. Simms og Harvey's og svoleiðis.

En! Ég er að koma heim. Og ég get ekki BEÐIÐ eftir að halda jólin og hafa það kósý og vera heima og hitta alla vini mína heima og eyða tíma með öllum sem mér þykir vænt um og borða allan góða íslenska matinn. Kem náttúrulega akkúrat heim í tæka tíð fyrir mestu matarveislu Íslendinga :D Ekki amalegt það :)

Þannig að ég segi bara, bless í bili og gleðileg jól og við sjáumst á Íslandi! Ég byrja að blogga aftur 12. janúar, ef ekki fyrr!


Anna Margrét ekki-Keele-búi.

Uppdeit hið seinna...

Jæja....ég er búin að fara aðeins út og fá mér kókglas á Horwood Bar og spjalla við John og Charlotte og allt liðið, fékk að leika DJ og segja "jólasveininum" hvað mig langaði í í jólagjöf. Búin að hreinsa smá hugann og vonandi get ég nú tekist á við ritgerðina.

Vandamálið er þríþætt. (Joey had reasons. They were threefold. -Friends)

1.) Vídjóið virkaði ekki í skrilljónasta skiptið þessa önnina þannig að tíminn í dag fór í að ræða um prófið, sem coincidentally er ritgerðarpróf. Prófessor Mills eyddi öllum tímanum í að segja okkur hvað ber að varast þegar ritgerðir eru skrifaðar, reyndar í prófi, en margar af þessum reglum einskorðast svosem ekki við prófritgerðir. Ráðleggingar hans voru til dæmis að vera ekki að telja allt mögulegt til sem maður man eða getur sett inn í, vegna þess að ritgerðir eiga að vera að sanna kenningu, ekki upptalning á öllu sem maður kann. Önnur ráðlegging var að hafa ritgerðirnar ekki of langar, og koma ekki með efnisgreinar sem hafa ekki eitthvað augljóst með ritgerðina að gera. Rauði þráðurinn þarf alltaf að vera til staðar.
Þessi fyrirlestur hans hræddi svoleiðis úr mér líftóruna að ég þori varla að byrja. Í staðinn hef ég skrifað upp punkta eftir punkta og svo verið að sigta úr hvað skiptir máli og hvað ekki. Í það hefur allur tíminn minn farið í kvöld.

2.) Pæling mín bak við ritgerðina er að sýna fram á það að Disney fyrirtækið græddi eiginlega ekkert á "töfrunum" þeas teiknimyndunum, en lifðu á varningi og neytendum sínum. Ég vil sýna fram á það að þeir nýttu sér börn sem neytendur, og foreldra þeirra í gegn um þau. Ég hef rosalega marga punkta bak við þetta til að skrifa um. Hins vegar vil ég á sama tíma benda á að það var bráðnauðsynlegt fyrir þá að hreinsa upp teiknimyndirnar og allt svoleiðis (samanber grimmsævintýrin til dæmis og H.C.Andersen). Þetta var mjög mikilvægt í ljósi þess að "Hvít Miðstéttar-Ameríka" var markhópur þeirra og þá sérstaklega börn. Hins vegar er ég nú búin að átta mig á því að þetta eru alveg tvö ritgerðarefni. Ef ég skrifa um eitt þá er ég hrædd um að ritgerðin verði teygð og missi svolítið marks (sbr að setja ekki óviðeigandi efnisgreinar inn í). En það er eiginlega engin leið að tengja þessi tvö efni á fullnægjandi hátt í gegn um alla ritgerðina.

3.)Ég er búin að gera "stutta ritgerð" til að "kynna" þessa ritgerð (afsakið gæsalappirnar en ég er ekki vön svona vinnubrögðum). Þar skrifaði ég rosalega flottan inngang sem snerti á því sem ég vil helst skrifa um, það er að segja varninginn og börn sem neytendur. Mig langar svo að nota uppbygginguna sem ég notaði þar, en ég veit ekkert hvernig reglurnar eru um það. Kannski telst það sem "ritstuldur". Eða allavega svindl. Þannig að ég hef verið að reyna að skrifa nýjan inngang, það hefur ekki gengið mjög vel. Hann bliknar alltaf í samanburði við gamla flotta innganginn. Og þar sem ég þjáist af sjúkdómi sem lýsir sér þannig að mér er lífsins ómögulegt að byrja á meginmálinu og setja svo inn innganginn seinna, sit ég hér með bullandi ritstíflu og skrifa upp setningu eftir setningu og stroka svo út. Er búin að byrja ritgerðina örugglega fimm sinnum, en er komin með 150 orð af 2500...
Ég er, btw, búin að skrifa 1300 orð af glósum. Bilun.

Þetta er það sem ég er með núna, en er að fara að stroka út;

Consumption is a part of our everyday lives. In today’s fast-paced society we are not unlikely to come in contact with products and goodies at least once every day. Most of the things we do for entertainment, food and communication are closely linked to corporate consumption. Certain brands have become household names in the course of time, one of which is the Disney phenomenon. It quickly bec

The Disney company started out by created short animated movies. Over the years they moved on to marketing and merchandising, full-feature movies and theme parks and in today’s world you will have to go pretty far to find a society totally unfamiliar with Mickey Mouse and Disney. The movies were expensive, and didn’t generate a lot of profit, but the merchandise was cheap to produce and

Mér finnst þetta drasl. Inngangurinn sem ég skrifaði á undan þessum var svo lélegur, og setningarnar svo stuttar og asnalegar að hann leit út eins og símskeyti. Þetta gengur voðalega illa hjá mér :p

Þið sjáið kannski af hverju ég er í vandræðum. Það sem meira er er að glósurnar mínar eru mikið setningar beint upp úr bókunum og svona smá punktar, og ég er ansi hrædd um að þessi ritgerð verði bara endursögn á tveimur köflum úr skólabókinni minni....ekki gott.

En nú ætla ég að reyna að tækla þessa ritgerð. Ég verð. Get ætla skal, er það ekki?

Markmið mitt er að semja inngang í kvöld. Ég hef svo tvo heila daga til að hafa áhyggjur af hinu :)

Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét

Smá uppdeit.

Ég er með svo svaðalega ritstíflu að ég get ekki einu sinni bloggað. Ég reyndi það og ég kann ekki lengur að búa til setningar. Ég er semsagt að reyna að skrifa 2500 orða ritgerð, síðasta ritgerð ársins, og ég er svo hrædd um að gera hana illa að ég þori ekki einu sinni að byrja á henni, sit bara og les bækur og geri endalausar beinagrindur að ritgerð.
...svo er ég líka ennþá með smá seiðing í andlitinu. Þessi kinnholubólga ætlar ekki að fara :(

Vá hvað ég er tóm í hausnum. Get ekki einu sinni bloggað...Ég er svo innilega komin heim í jólafrí í huganum!

Verð...að halda...áfram...ritgerð...

Anna Margrét

Pirripirr

Ég tók verkjalyf og reyndi að fara að sofa klukkan 12 á miðnætti í gær. Klukkan 1 gafst ég upp á því að sjúga í nefið, vaknaði smá aftur og reyndi svo aftur að sofna. Klukkan 2 fór ég upp á klósettið. Klukkan 3 fékk ég mér mandarínu að borða. Klukkan fjögur setti ég fjóra kodda undir hausinn á mér og fór að telja götin í brunaboðanum. Klukkan hálf fimm held ég að ég hafi loksins sofnað. Klukkan níu vaknaði ég vegna þess að mér var svo illt í andlitinu. Klukkan tíu fór ég á fætur. Klukkan tvær mínútur yfir tíu skreið ég aftur upp í af því mér var svo óglatt...

Klukkan 10:50 var ég mætt til læknisins. Ég hafði pantað þennan tíma vegna þess að mig vantaði nauðsynlega lyfseðil fyrir EVRA plástrinum mínum. Það er mjög hentugt að fá hann hér, vegna þess að lyf frá lyfseðli kosta öll (alveg sama hvaða lyf það er ) 7 pund (semsagt ca 1000 krónur á nýju gengi) hérna úti. Einn þriggja mánaða skammtur af EVRA heima kostar 6000 krónur. You do the math. Ég notaði tækifærið og fékk hann til að kíkja aðeins á mig. Hann skoðaði á mér munninn og kokið, og eyrun og augun og svo bankaði hann í kinnarnar á mér. Það var ekki þægilegt.

Og niðurstaðan. Kinnholusýking. Woopdedooda. Hann vildi samt blessunarlega ekki gefa mér neitt pensillín, aðallega vegna þess að ég er ekki með neinn hita, bara verki. Og þvílíkir verkir. Ég er með verki vinstra megin í kinninni, og þeir eru svo miklir að kjálkinn á mér er alveg stífur og mér er illt alveg niður í augntönnina og út í nefið og upp í augað! Hann vildi hins vegar að ég keypti mér eitthvað nefsprey sem minnkar þrýstinginn. Ég hins vegar kemst ekki í að kaupa það vegna þess að mér er svo illt í kinnholunum. Vítahringur. Og nú ligg ég uppí rúmi, og líð vítiskvalir. Ég held ég hafi ekki upplifað svona óþægindi síðan ég fór í hálskirtlatöku hérna um árið. Því geri ég lítið annað en að drekka Treo og reyna að vera dugleg að borða. Ógleðin mín hvarf um leið og ég hafði vit á því að drekka smá vatn og borða epli, þannig að líklegast stafaði hún af því hvað ég var svöng (eins og þegar ég fór í hálskirtlatökuna hérna um árið...). Ég hef samt enga lyst og ég hef það mjög skítt og ég er búin að afskrifa allan möguleika á því að fara á jólaballið. Bömmer. Ég sem borgaði 750 krónur íslenskar fyrir miðann!

Sem betur fer gaf læknirinn samt grænt ljós á Londonferð. Að hans eigin mati á ég víst alveg að geta farið, þessi sýking á ekki að verða neitt verri. Hann benti mér hins vegar á það að ef það kemst kalt í kinnina þá gætu verkirnir orðið töluvert verri, svo að það gæti verið góð hugmynd að kaupa paracetamól og íbúprófen og dópa mig til skiptis með þeim ef ég á annað borða ætla að fara. Ég hins vegar, verandi þrjóskupési sem neitar að taka verkjalyf sem eru sterk, ætla bara að taka treoið góða með og vona hið besta. Eða þú veist, allavega sjá hvernig ég er í kvöld, áður en ég tek ákvörðun. Það væri svo mikill bömmer að missa af London. En ég get kannski talið skiptinemana mína á að kaupa síðustu jólagjafirnar fyrir mig, ef ég læt þau hafa pening. Egill veit nákvæmlega hvað það er sem ég var að fara að leita að (hint...Björn Magnús...hint :)) og mér tekst kannski að telja honum trú um að kaupa það fyrir mig.

Aaaaahhhhh...treoið er farið að virka. Vá hvað það er þægilegt.

Jæja, ég ætla að loka augunum aðeins, nýta tækifærið á meðan mér er ekki illt...:(

Sendið mér góða strauma!

Kveðja frá Keele
Anna Margrét

Stutt og laggott...

Krispy Kreme doughnuts...


...eru ástæðan fyrir því að bandaríkjamenn eru feitir.

Þetta er mögulega það besta sem ég hef smakkað. Algjör sykurbomba, og ég hefði ekki átt að borða þetta...en díses hvað þetta var gott á bragðið!!!

Annars er flensan (eða eins og ég kýs að kalla hana; Svarti dauði/Plágan/Fuglaflensan) komin í heimsókn og byrjaði ég daginn á því að sofa næstum yfir mig. Ég reyndi að opna augun og fattaði að ég gat eiginlega ekki opnað augun. Mér leið vægast sagt ömurlega, og það var mjög freistandi að liggja bara áfram upp í. En það er svo fyndið að mér finnst tímarnir hérna úti svo skemmtilegir að ég vil alveg endilega ekki missa af þeim, ekki einu sinni þegar ég er veik. Ég klæddi mig þessvegna í sokkabuxur, legghlífar, buxur, þrjá boli, ullarvesti, þykka úlpu, ullarhúfu og trefil og rölti áleiðis að Chancellors building. Þar keypti ég mér eitthvað ógeðslegt vítamínvatn sem heitir "Defence" með C og B12 vítamíni og settist inn í tíma. Ég var alltaf að sjúga upp í nefið og hósta og eitthvað en ég tók samt fullan þátt í tímanum og hann var rosa skemmtilegur. Hins vegar átti ég eftir að bíða í klukkutíma og mæta svo í annan tíma og eins mikið og mig langaði að fara, þá var ég ekki alveg að meika það...

Þannig að ég rölti heim, keypti mér kartöflu með smjöri og osti og svona krispy kreme doughnut, sem nemendurnir voru að selja fyrir eitt pund, og fór svo heim og borðaði smá. Það fór svona ágætlega í mig, ég er samt eitthvað slöpp í matarlystinni líka, en ég fór svo niður, í náttfötin og beinustu leið upp í rúm. Og hér ligg ég nú og vorkenni sjálfri mér. Með hausverk og stíflað nef og hósta og hálsbólgu. Og beinverki. En engan hita, eða allavega svo til engan, bara nokkrar kommur, sem er bara fáránlegt...

Og! Þetta gat ekki mögulega komið á verri tíma því annað kvöld er risa jólapartý í Students Union sem ég var búin að kaupa mér miða á, og á laugardaginn er ferð til London sem ég er mikið búin að hlakka til. Ég vil meina að ég sé bara með "man flu" sem er sjúkdómur sem herjar mestmegnis á karlmenn og gerir það að verkum að þeir margfalda öll veikindi með 100, þeas verða alltaf miklu veikari en þeim finnst þeir vera. Þessvegna hef ég verið að þrjóskast við að fara út og gera hluti og ekki taka verkjalyf og eitthvað, síðan ég byrjaði fyrst að finna fyrir einkennum um helgina. En ég verð held ég bara að sætta mig við það að ég er veik, leggjast upp í og vona að ég verði allavega orðin góð á laugardaginn...

Til vonar og vara bað ég krakkana í byggingunni minni um að banka á hurðina hjá mér ef ekkert þeirra minnist þess að hafa séð mig í 24 tíma :p Og nú...sofa! Reyna að sofa þetta kvikyndi úr mér...

Batakveðjur frá Keele,
Anna Margrét

P.S. Gummi Valur, mig dreymdi í morgunsárið að þú og ég værum að berjast við ringwraths úr LOTR og það var ótrúlega súrt, en á sama tíma ekkert smá töff! Gæti mögulega haft eitthvað með flensuna að gera samt...

"I'm going to China!" "The country??"

Ég fékk að heyra langþráðan brandara í gær. Ég er búin að bíða eftir þessum brandara síðan ég komst að því að það eru til búðir út um allt Bretland sem selja einungis frosnar matvörur og frystikistur og heita iceland.co.uk.

"...and this is Anna. She is from Iceland."
"The store or the country?"

Ha ha ha.

Annars er lítið í fréttum nema að ég hef náð hápunkti letinnar. Ekki í lærdómslegum skilningi, ég er búin að lesa tvö heil leikrit yfir helgina, og er byrjuð á þriðja og jafnframt síðasta leikriti vetrarins. En ég hef hins vegar náð hápunkti letinnar, vegna þess að ég er ofsalega svöng, og það er lítið annað til nema tómatsósa, oststykki og ein eeeeldgömul kartafla. Og smá morgunkorn. Og poppkex. Er búin að éta hálfan pakka af poppkexi í dag.

En ég nenni ekki fyrir mitt litla líf að klæða mig og labba aaaalla leiðina niður í Select & Save. Þannig að ég ligg bara hér, les leikrit, og svelt. Það er ekki eins gaman að versla í matinn þegar maður fer einn :(

11 dagar þangað til að ég kem heim til Íslands!!

Kær kveðja frá Keele,
Anna Margrét

Nutso...

Þetta verður stutt blogg af því ég nenni ekki að skrifa langt. Kannski fæ ég fleiri komment núna, vegna þess að fólk nennir að lesa þetta :p Hér er sumsé sagan og tileinka ég hana hér með henni Klöru minni, sem hefur snúið aftur í bloggheima, mér til mikillar skemmtunar. Strax komin inn saga af móður hennar.

Í dag, þar sem ég var staðsett í skiptiklefanum í Matalan (stór vöruskemma full af fötum á spottprís) sparkaði ég "ballerínu"skónum af mér með einum of miklum ákafa. Annar skórinn rann undir bilið milli mátunarklefanna, og inn í næsta klefa. Því miður var hann upptekinn. Ég var á báðum áttum í smá stund, og að halda niðri í mér hlátrinum um leið, og gat ekki gert upp við mig hvort ég ætti að biðja manneskjuna kurteisislega um að láta hann ganga til baka, skilja hann eftir og bíða eftir að hún væri búin, og vona að hún tæki ekki eftir honum, eða reyna að ná honum til baka. Á endanum þorði ég ekki að taka sénsinn að láta hana taka eftir honum, þannig að ég stakk hendinni laumulega undir bilið, og inn í mátunarklefann, og af einhverri undarlegri ástæðu, í hita leiksins, ákvað ég að það væri best að reyna að veiða hann til baka með hinum skónnum. Ég kraup því á gólfinu og danglaði með vinstri skónum í þann hægri og tókst loks að draga hann til baka.

Ég get samt ekki hætt að hugsa um það hvernig þetta hefur verið fyrir hina manneskjuna. Þetta voru litlir búningsklefar, og ég sparkaði honum alveg í miðjan búningsklefann. Það er eiginlega útilokað að hún hafi ekki tekið eftir hendinni á mér þegar ég veiddi hann til baka. Kannski vorum við bara báðar svona yfirgengilega kurteisar.

Og það besta er að ég var ekki að máta neitt sem krafðist þess að ég færi úr skónum. Ég var að máta skyrtu. Þetta voru bara einhver svona ósjálfráð viðbrögð.


Kær kveðja frá Englandinu,
Anna Margrét

Lincoln christmas market.

Örfáar myndir;

Ísbúðin!! Því miður var ég ekki búin að borða neitt þegar ég labbaði framhjá henni, ætlaði alltaf að fara aftur þegar ég væri búin að borða hádegismat. En svo fann ég hana aldrei aftur. *skæl*

Lincoln Cathedral sést þarna yfir húsþökin.

Markaðurinn svona í byrjun, ekkert allt of margir þar, þarna sjást nokkrir básar sem voru staðsettir fyrir utan Lincoln Cathedral.

Hliðið inn í kirkjuna, og maður að spila fyrir framan. Rosa mikil stemming.

Lincoln Cathedral. Ekkert smá falleg.

Oooog nærmynd af kirkjunni...

Kórinn sem var að syngja jólalög...

Gluggarnir, og áhorfendur.

Markaðurinn, inni á kastalatorginu.

ScandiGifts. Skandinavísk jólavara. Rekinn af skandinavískri konu sem hafði víst aðeins brugðið sér í labbitúr þegar ég kom að versla. Tú bad. Hefði verið gaman að spjalla aðeins við hana.

Kastalinn, allavega partur af honum. Tekið af kastalatorginu.

Markaðurinn...aðeins farið að færast fjör í leikinn...

Tekið yfir kastalatorgið, þar voru rosalega margir básar.

Kona í tíðarandabúning...baksviðs samt.

Parísarhjólið...freistandi en ég ákvað að sleppa því.

Mörkin á milli kastalans og íbúðarhúsa. Nokkuð töff.

Þessi ferðast bara um alls konar jólamarkaða.

Hringekja.

Húsin voru svoldið krúttleg þarna í gamla bænum...

Farið að kvölda. Þarna var básinn sem ég keypti vöffluna mína í, gaurinn sem var klæddur eins og pulsa, og eitthvað meira. Og jólaljós.

Gino's, þar fékk ég mér "hádegismat". Og þvílík máltíð!

Kirkjan böðuð í kvöldljóma.

Tekið í átt að kastalatorginu aftur...aðeins meira fólk komið.

Þessi var svo góður að leyfa mér að taka mynd af sér. Hann var að steikja heslihnetur yfir opnum eldi. Það var ekkert smá gaman að fylgjast með þeim. Öðru hvoru heyrðist hár hvellur og þá höfðu þær sprungið.

Jæja, þarna var komið kvöld, og nú hverfa gæðin alveg, vegna þess að ég gat ekki notað flass. En ljósin eru falleg.

Lincoln Cathedral í ljósabaði.

Jólatréð fyrir framan og Lincoln Cathedral. Léleg mynd samt...

Og að lokum, ég fyrir framan Lincoln Cathedral, með allt sem ég var að versla, nýbúin að éta vöfflu.


Þetta var nú aldeilis skemmtileg ferð. Hún byrjaði ekki svo vel, en hún Leah forfallaðist víst eitthvað og mætti ekki á svæðið um morguninn, þannig að ég lagði ein af stað. Þar að auki hafði mér láðst að fá mér morgunmat og hafði ég bara banana og flapjack til að maula í 2 tíma rútuferð til Lincoln. Sem betur fer fann ég ekki mikið fyrir svengd vegna þess að ég svaf mestalla leiðina. Ég náði að lesa eitthvað í Volpone, en annars svaf ég bara. Þegar að markaðnum var komið var ég ennþá í smá fýlu yfir að vera þarna ein, og alveg viss um að þetta yrði bara ekkert gaman.

Ég byrjaði á því að rölta í áttina að markaðnum, en maður verður að labba hann í hring, sökum þess hve margir koma. Á þessum fjórum dögum koma ca 250.000 manns alls staðar að úr heiminum, og af öllu Bretlandi, það var þvílíkur viðbúnaður alls staðar, lögreglumenn og gæsla og ég veit ekki hvað og hvað. Ég ákvað þessvegna að byrja bara á því að fara inn í kirkjuna, en þar átti að vera kór að syngja. Kórinn hafði þegar byrjað, svo ég fékk mér bara sæti frekar aftarlega og hlustaði á tónlistina í smá stund. Og þvílík vellíðunartilfinning sem helltist yfir mig. Þetta var bara reglulega kósý. Ég þrjóskaðist við, af því ég vildi endilega heyra Hark the Herald Angels Sing (eitt af uppáhalds jólalögunum mínum að hlusta á), en eftir að ég hafði tekið nokkrar myndir, hlustað á þónokkur lög, skoðað kirkjuna betur og aflað mér frétta um þakferðirnar (mig langaði ofsalega mikið, en það var mælst til þess að lofthræddir héldu sig á jörðu niðri, og þar sem ég var ein, langaði mig ekkert sérstaklega til að fara að þvælast ef ég skyldi svo fá lofthræðslu. Nóg var hún inni í Trafford Centre) ákvað ég að fara að tygja mig. Ég stoppaði við í kirkjubúðinni og skoðaði handverkið, keypti fingurbjörg handa múttu, og fór svo aftur út. Og hvað ætli ég hafi heyrt, nema uppáhalds jólalagið mitt. Ég fór afar sátt og hamingjusöm út og hélt áfram að rölta hringinn.

Kastalatorgið kom fyrst, það var risastórt torg, með fullt fullt af básum, með alls konar handverki. Ég ákvað að rölta bara fyrsta hringinn og kaupa ekki neitt, af því ég vildi sjá allt sem væri í boði og vera viss um að ég væri að kaupa handverk, ekki eitthvað fjöldaframleitt sem hengi varla saman. Ég drakk í mig alla litina, og allt fólkið og stemminguna og lyktina, og rölti þvert yfir torgið og niður prammann. Þar tók við langt borð með alls kyns matvörum, reyktu svínakjöti, ostum, heitu krydduðu víni, ristuðum hnetum og ég veit ekki hvað og hvað. Ég ákvað samt að labba lengra og kom á langan veg sem hlykkjaðist og voru alls kyns básar. Sumir voru fyndnir og skemmtilegir sölumenn, aðrir biðu rólegir meðan maður skoðaði, en það var áberandi hvað enginn var uppáþrengjandi. Maður fékk alltaf að skoða í friði. Eftir að hafa skoðað bás eftir bás eftir bás kom ég loks inn í þorpið aftur, þar sem ég rakst á pínulítinn ítalskan veitingastað. Hann var mjög busy, en það var samt laust 2 manna borð fyrir mig. Þegar þjónninn kom og vísaði mér til sætis, fannst mér ég voða aumingjaleg aftur, svona ein að borða, en ég dró upp Volpone og byrjaði að lesa.

Þjónunum fannst ég með eindæmum skemmtileg, þar sem ég sat ein á borði og las. Þeir fundu hjá sér mikla þörf til að stoppa og spyrja hvað ég væri að lesa og svona, og ég fékk rosa góða þjónustu. Miðað við hvað það var mikið að gera, var fáránlegt að fá spaghettiið eftir ca 5 mínútur, miklu fljótar en fólkið sem hafði verið búið að koma sér fyrir, og panta drykki þegar ég kom. Svo kom eigandi staðarins og spurði hvað ég væri að lesa, og fór að spjalla og spurði hvaðan ég væri. Þegar ég sagði honum að ég væri frá Íslandi varð hann yfir sig hrifinn, hann átti nefnilega vini á Íslandi, Magnus og konuna hans sem býr til Blue Lagoon krem. Honum fannst frábært að ég skyldi vera frá Íslandi, spjallaði mikið við mig um eyjuna sem hann var frá (hann var merkilegt nokk Ítali) og fannst ofsalega leiðinlegt þegar ég sagðist vera að fara.

Eftir þetta var ég aftur í svaka stuði, kláraði rúntinn út úr markaðnum og fór í röðina hjá hraðbönkunum. Það þurfti reyndar að fylla á hraðbankann svo ég beið mjög lengi í röð, en svo fékk ég loksins peninginn og hóf aðra umferð á Lincoln Christmas market. Þegar þar að kom var mér orðið mjög kalt á táslunum, svo ég fór aftur inn á kastalatorgið, og fór í fallegan bás sem var nálægt innganginum og seldi alls konar ullarhandverk. Þar keypti ég mér ullarsokka, fóðraða með flís, og ég vil meina að þessi kaup hafi bjargað lífi mínu í dag. Ég keyti mér líka gullfallegt ullarteppi (sem er einmitt að hlýja mér núna). Svo rölti ég aðeins meira, og stoppaði til að skipta um skó og fara í ullarsokkana. Þeir eru svo þykkir að það var varla pláss fyrir mig og sokkana í skónnum mínum, en þetta hafðist á endanum. Áfram rölti ég, þar til ég var komin framhjá langa matarborðinu. Þar rakst ung stúlka í mig, og sneri sér við til að biðjast afsökunar. Var þar komin ein af stelpunum sem hafði verið í rútunni, og vinkona hennar. Við spjölluðum aðeins um markaðinn, þær höfðu stoppað til að fá sér að borða og eitthvað meira svo þetta var fyrsti hringurinn þeirra. Þegar ég sagði þeim söguna af ítalska veitingastaðnum og hvernig ég hefði verið ein að lesa þar, vildu þær endilega að ég labbaði með þeim.

Það er merkilegt hvað skiptinemarnir hér úti eru fljótir að vera kammó. Það er eitthvað við það að vera öll jafn vinalaus, og öll í sömu sporum sem gerir það að verkum að maður er farinn að spjalla eins og um gamla vini sé að ræða á no time. Við löbbuðum inn í eitt yfirbyggða mini-torgið (það voru ca þrjú) og fundum þar bás sem seldi ótrúlega flott sjöl á 5 pund. Það var eins og við hefðum aldrei gert neitt annað en að versla saman, þegar við stóðum þarna og röbbuðum um liti og hvaða sjöl væru fallegust. Dana (en það hét stelpan sem ég hafði rekist á) hafði keypt sér sjal á öðrum bás, en vildi nú kaupa handa systur sinni, hin stelpan, en ég náði ekki nafninu hennar, var að kaupa handa vinkonu sinni, og sjálfselskan hún ég vildi nú bara kaupa handa sjálfri sér. Við löbbuðum allar út með sjöl, og ákváðum því næst að okkur langaði í eitthvað sætt. Ég keypti ofsalega góða hlaupsveppi, og ótrúlega vondar súkkulaðikúlur á bás, en þegar við komum aftur út af markaðnum blasti við okkur bás sem seldi belgískar vöfflur. Við litum á hvor aðra og það þurfti engin orð, á meðan Dana tók út pening, keyptum ég og hin stelpan okkur vöfflur með súkkulaði og rjóma, og Dana kom svo og fékk sér heitt súkkulaði með Bailies í. Vöfflurnar voru svo góðar að ég sneri við, hnippti í öxlina á vöfflugerðarmanninum og sagði honum að þetta væru bestu vöfflur sem ég hefði nokkurn tímann smakkað. Hann brosti rosalega breitt, og sagði takk fyrir og gleðileg jól.

Eftir vöfflurnar, og smá myndatökusession fyrir framan Lincoln kirkjuna í myrkrinu, fórum við aftur inn á kastaltorgið, í þetta sinn ákveðnar í að versla það sem við höfðum verið að íhuga. Þegar maður er orðinn svona meðvitaður um í hvað maður eyðir er ómögulegt að fá kaupsýki. Ég átti svo erfitt með að eyða peningnum mínum!! En stelpurnar kláruðu að versla, og svo dró ég þær bás frá bás á meðan ég var að reyna að ákveða mig. Þær fóru og fengu sér kjöt, en ég var enn södd eftir vöffluna og spaghettiið svo ég hélt bara áfram að skoða.

Á þessum tímapunkti var allt í Lincoln orðið alveg magnað. Ég get ekki alveg lýst þessu almennilega fyrir ykkur, en ljósin voru mögnuð, alls staðar jólaljós og kerti og lampar, allir sölumenn í tíðarandabúningum (svona svolítið eins og víkingamarkaðurinn heima, nema bara meira miðalda), lyktin í loftinu ýmist af kanil eða kryddvíni eða kolum þegar verið var að steikja heslihnetur yfir opnum eldi, jólatónlist ALLS staðar úr öllum hátölurum, og allir ýmist blístruðu eða sungu með. Svo á einum parti af jólamarkaðnum var smá svona leiksvæði, með parísarhjóli, hringekju og klessubílum. Mig langaði í klessubílana en ég vildi ekki fara ein.

Þar sem við vorum þarna á torginu varð ég viðskila við stelpurnar. Það var svolítið leiðinlegt af því þær voru skemmtilegar, en ég nýtti samt bara tækifærið (því við vorum bráðum að fara) og tók kraftgöngu í gegnum afganginn af markaðnum og stoppaði á þeim básum sem mér höfðu þótt áhugaverðir og gáði hvort mig langaði ennþá í eitthvað af því sem ég sá þar. Raunin reyndist sú að það var ekki mikið sem mig langaði í, en ég keypti ofsalega dúlló salt- og piparstauka í sumarbústaðinn sem eru svona tveir kallar (sitthvor staukurinn) og þegar maður skellir þeim saman þá knúsast þeir, og svo ætlaði ég að kaupa mikado eða domino kubba í svona handskornum boxum, en þau voru uppseld. Mig langaði líka rosalega mikið að kaupa spegil, þeir voru ekkert smá fallegir, en sá fram á erfiðleika við að flytja þá heim.

Mig langaði að kaupa alvöru handverk, ekki eitthvað fjöldaframeitt glingur, þótt það væri oft fallegt líka. Þessvegna tók það mig langan tíma að ákveða mig. Á endanum fór ég fjórðu ferðina inn í markaðinn, á kastalatorgið þar sem var mest úrval af alvöru handverki, og kláraði þar innkaup dagsins. Ég keypti handmálaðar jólakúlur í einum básnum, þar sem ég hafði keypt teppið góða, svona englaljós sem maður setur kerti undir í skandinavíska básnum og svo endaði ég innkaupin á því að kaupa tvö hálsmen af manni sem sat í pínkulitlum bás. Þar sem ég stóð inni hjá honum og skoðaði alla fallegu skartgripina heyrði ég hann spjalla við kúnna á meðan hann leitaði í gegn um ca 50 pör af eyrnalokkum að akkúrat litnum sem hana langaði í. Seinna, þegar hann afgreiddi mig sagði hann svo nákvæmlega sama hlutinn við mig. Hann talaði svo fallega um konuna sína, sagði að hún teiknaði alltaf myndirnar, hann skæri þær svo út í málminn, og konan hans skreytti með perlum. Svo kjaftaði hann um daginn og veginn og bjó svo fallega um hálsmenin í sitthvorum pokanum að ég var ekkert smá ánægð með að hafa ákveðið að kaupa skartgrip af honum, en ekki einhverjum af hinum ótrúlega dýru og fjöldaframleiddu básunum. Svo tók ég kraftgöngu í gegn um markaðinn, reyndar með nokkrum flýtileiðum, keypti mér ótrúlega góðar ristaðar kasjúhnetur með vanillu og kanil, og dreif mig svo upp í rútuna. Ég svaf alla leiðina heim, og vaknaði þegar við vorum að keyra inn í Stoke.

Fyrir utan rútuna hnippti Dana í mig og spurði mig hvert leið lægi. Ég sagðist búa í Horwood. Hún var himinlifandi því, því hún bjó einnig í Horwood, gott að fá félagsskap heim. Svo spurði hún hvar ég byggi í Horwood, og ég sagði henni það, og hún varð steinhissa, því hún býr einmitt líka í Z-blokk. Svo spurði hún hvaða blokk ég byggi í, og ég sagðist búa í 19. Þá fór hún að skellihlæja, en hún Dana býr nefnilega í blokk 20, beint við hliðina á mér. Við erum búnar að búa við hliðina á hvor annarri allan þennan tíma, og ekki hist. Ég útiloka nú ekki að ég hitti hana eitthvað meira áður en ég fer heim, enda náðum við ofsalega vel saman, indæl stelpa.

Nú ligg ég hér, undir góða ullarteppinu mínu, í ullarsokkunum og borða ristaðar hnetur með vanillu og kanil. Og það er svo góð lykt af þeim, hún minnir mig á markaðinn. Ég dreg bara djúpt andann og þá er ég komin þangað aftur :)

Og nú...svefn. Á morgun fer ég vonandi í annan leiðangur, aðeins nútímalegri samt, og á sunnudaginn tekur við maraþonlærdómur, ætla að reyna að klára leikritin og svoleiðis þá. Svo er bara ein vika eftir af venjulegum skóla, þá Londonferð á laugardaginn næstu helgi, og svo tekur við upprifjunar- og undirbúningsvika. Og svo er ég á leiðinni heim!!!

Kær kveðja heim til Íslands,
Anna Margrét

Dagurinn í gær og dagurinn í dag...

Í gær var dagur til að fá spennufall. Ég vaknaði frekar stressuð, og mætti í tíma í Disney þar sem ég og Egill áttum að flytja fyrirlestur. Ég var búin að væla alla vikuna yfir þessum fyrirlestri, og hvað krakkarnir sem ég væri að fara að halda fyrirlestur fyrir væru snobbuð og leiðinleg og töluðu aldrei við mann og ég veit ekki hvað og hvað. Ég mætti í tímann og hlustaði á Dr. Mills tala í klukkutíma og svo sagði hann "nú skulum við taka stutt hlé og heyra svo fyrirlesturinn. Er ekki allt í lagi með ykkur?" og nikkaði til okkar Egils. Allra augu beindust að okkur eins og skot og það var ekki laust við að fólk væri svolítið hissa á svipinn. Nema hvað að eftir hlé byrjum við fyrirlesturinn okkar. Og það mátti heyra saumnál detta. Það voru allir þögulir, ég held ég hafi aldrei heyrt svona þögn í þessum hóp. Meira að segja Dr. Mills truflaði okkur bara einu sinni, og mjög lítillega, þótt hann sé vanur að trufla fyrirlestra oft og lengi, og leyfði okkur svo að halda áfram. Eftir fyrirlesturinn spurði hann einnar spurningar, og svo búið.

Eftir fyrirlesturinn get ég svo svarið það að viðhorfið og andrúmsloftið í kennslustofunni breyttist eins og skot. Manneskjan sem mér er búið að vera illa við alla önnina, og er ekki einu sinni búin að líta í áttina að mér, brosti til mín tvisvar eða þrisvar sinnum yfir borðið. Þvílíkur léttir.

Ég er farin að hallast í þá átt að þau hafi bara einfaldlega ekki vitað að við kynnum að tala ensku...

Eftir fyrirlesturinn fór ég og hitti Daða fyrir utan Students Union. Við höfðum pantað leigubíl þangað og hann kom á mínútunni 5 mín yfir 11 og við inn í hann og í áttina að Hanley Bus station. Þar biðum við svo fyrir utan í kuldanum í nokkrar mínútur og þá kom rútan og við þurftum að segja bless. Ekki sérstaklega gaman.

Ég settist inn í strætóinn, og þreytan helltist yfir mig. Búin að vera að hafa áhyggjur af þessum fyrirlestri, og öllum ritgerðunum í tvær heilar vikur og svo að segja bless við Daða, og um leið og ég settist inn í strætóinn var ég úrvinda. Eftir stutt símtal við móður mína sofnaði ég, og svaf alla leiðina inn í Keele, missti meira að segja næstum af stoppistöðinni minni. Á leiðinni heim keypti ég mér heita kartöflu og eitthvað meira að borða, fór heim, borðaði og lagðist upp í rúm. Ég lá þar langt fram á kvöld, í holunni minni sem ég hafði búið til úr einni sæng og fjórum stórum koddum, og fór aðeins upp til að borða og fara á klósettið. Það væri ekki fjarri lagi að segja að ég hafi sofið í fimm tíma. Þegar ég vaknaði var ég ekki mjög spennt fyrir að fara að gera neitt, og ég held að Charlotte og John hafi pikkað upp á því að ég var ekkert mjög hress, vegna þess að Charlotte bankaði á hurðina hjá mér og fékk að setjast á gólfið hjá mér og spjalla við mig á meðan hún var að sauma saman stærðarinnar rifu á buxunum hans John. Svo kom John inn og við spjölluðum meira, og svo buðu þau mér yfir í herbergið sitt að horfa á DVD. Þau buðu mér líka að fara með sér í smá verslunarferð á laugardaginn, John er á bíl, og ég er ákveðin í að fara. Þau eru svo miklar elskur.

Í dag ákvað ég samt að yrði ekki vorkunnardagur. Það er alltof margt sem hefur fengið að sitja á hakanum útaf þessum verkefnum og fleiru og það var kominn tími til að taka sig saman í andlitinu. Ég vaknaði á góðum tíma og mætti í báða tímana mína þann daginn. Í millitíðinni tók ég út smá pening, til vonar og vara ef krónan skyldi fleyta sér í fáránlega stöðu, náði að kaupa á genginu 208 krónur sem er alls ekki slæmt (hún stöðvaði loks í 210 seinni part dagsins). Ég fann mér líka ferðafélaga fyrir Lincoln á morgun, mér tókst að sannfæra hina Bandarísku Leuh (þolfall af nafninu Leah :p) um að það væri frábært tækifæri að koma með mér og Egill seldi henni miðann sinn. Ég keypti svo smá í matinn á leiðinni heim og þegar ég kom heim, aftur úrvinda af þreytu, hafði ég tvo valmöguleika. Ég gat farið inn í herbergi og eytt deginum í að "leggja mig" eða ég gat farið og gert eitthvað af þessum milljón litlu verkefnum sem hafa hlaðist upp. Ég kaus að vera dugleg, fór og skipti seðlum í klink í pósthúsinu og þvoði svo allan þann þvott sem ég gat. Þvottakarfan mín er tóm núna, en ég fyllti þrjár vélar, og tvo þurrkara og alls tók það mig "bara" 3 tíma. Ég á ekki eftir að sakna þess að deila 10 eða 12 þvottavélum með ca 150-200 manns, ég get sagt ykkur það. Eftir það eldaði ég mér mat, ákveðin í að falla ekki í þá gryfju að éta samlokur og epli, og fór svo niður og tók til í herberginu mínu og braut saman þvottinn. Hann er krumpaður, en hann lyktar þó allavega vel. Ég fann líka þráðinn sem ég hélt að hreingerningakonan hefði hent, hann lá bakvið þvottakörfuna, svo þetta var algjör happa-þvottaferð. Núna get ég klárað annan jólasokkinn og byrjað á hinum.

Þar sem ég rogaðist með fulla þvottakörfu, axlartösku með skólabókum, stóran poka með hvítum þvotti og lítinn poka með þvottaefni, framhjá öldruðum manni sem var að labba út úr byggingu, tók ég eftir því að hann horfði svolítið undarlega á mig. Líklegast stafar það af því að ég var í svörtu "fancy" pilsi, svörtum "ballerínu"skóm og stórri hettupeysu, með þvílíkt magn af þvotti með mér. Ég horfði á hann á móti, brosti afsakandi, og sagði "...laundry day". Hann hló skellihlátri og sagði "right you are luv. You've got your work cut out for you today". Ég á eftir að sakna gamla fólksins hérna úti, það kallar mann alltaf luv eða duck (sem þýðir elskan hér úti).

Ég var samt ekki laus við að vera svolítið bitur og lítil í mér í dag. Ég er búin að horfa á tvær jólamyndir á meðan ég tók til, og grenja yfir þeim báðum. Á morgun leggja Ariane, Kate, Guy, Egill, Tricia, Emma og Julie af stað í ferð til Dublin, og þar sem þetta eru þeir skiptinemar sem ég hef hvað mest samband við, þá er ekki laust við að mér finnist ég vera svolítið útundan. Mér líður eins og Phoebe í Friends, þegar hún getur ekki komið með til London. Ég fór meira að segja og fann það á youtube, þið getið séð það hér. Svona verð ég þegar þau koma til baka á mánudagskvöldið, ætla bara að vera í fýlu og segja "Dublin is stupid". Ekki svo að skilja að ég megi ekki koma með þeim, en ég veit að ég á ekki pening fyrir þessari ferð, og ég vil frekar nota peninginn minn í fínar jólagjafir, og að vera ekki í vandræðum þegar ég kem heim á meðan ég er að leita mér að vinnu og svona. Og kannski leyfi ég sjálfri mér að fara í jólaklippingu. Það er kominn tími á að professional klippi toppinn, ég er búin að vera að gera það sjálf í næstum ár held ég bara...Allavega hálft ár. Og það er orðið smá skakkt. Mig er líka farið að langa í annan stíl, kannski aðeins meira á ská eða eitthvað. Eyði bara peningnum í það ;) Svo er ég líka að fara til Lincoln sem verður frábært, og svo fer ég að versla með Charlotte og John sem verður líka ofsalega gaman og á sunnudaginn ætla ég að vera ennþá duglegri og lesa tvær vikur fram í tímann af námsefni, svo ég geti einbeitt mér að ritgerðunum næstu tvær vikurnar. Þetta verður góð helgi.

Ég á orðið svolítið erfitt með að átta mig á að ég sé að fara heim eftir 2 vikur. Þetta er búinn að vera æðislegur tími og það er ýmislegt sem ég á eftir að sakna, sérstaklega eldhússtemmarans í byggingunni minni, en við notum eldhúsið mikið fyrir alls konar spjall. Þau eru svo æðisleg sem búa með mér; John og Charlotte búa í næsta herbergi (Charlotte er reyndar bara gestur :p) og kalla hvort annað ýmsum gælunöfnum, misfallegum, en alltaf jafn vel meintum, rífast um bjánalega hluti eins og hver á að vaska upp næst og vilja endilega að ég eyði sem mestum tíma með þeim, spjalla meira við mig en allir aðrir Bretar hafa gert, segja mér frá hlutum sem er sniðugt að gera hér í Bretlandinu, og tjekka á því hvort það sé ekki allt í lagi með mig. Boris í herberginu hinum meginn við ganginn, sem er risastór og ljóshærður og lítur út eins og sænskur víkingur, borðar ost með pasta en ekki pasta með osti, og er afskaplega elskulegur og vingjarnlegur. Sarah í herberginu við hliðina á Boris, spilar golf, kveikir í graskerjum, setur salt á munnangur sem hún fær, og hlær og fíflast meira en nokkur önnur manneskja sem ég þekki. Fólkið á efri hæðinni þekki ég ekki eins vel, en skoska Laura, Danny, Amara og Rob eru öll yndisleg og ég á eftir að sakna þeirra ekkert smá mikið.

En það er líka ýmislegt heima sem ég er líka farin að sakna, og lentum ég og Egill og Leah í umræðu um hluti sem maður saknar að heiman í dag. Ég upplifði mig rosalega sem skiptinema meðan við áttum í þessu samtali. Við snertum á ýmsum hlutum, ég og Leah erum sammála um að sakna þess að keyra, við vorum öll sammála um að maður saknar matarins (Leah ætlaði til dæmis beinustu leið á Taco Bell þegar hún kæmi heim, mig dreymir hins vegar um Nonnabita) og sérstaklega ræddum við um fjölskyldurnar. Við eigum öll góðar fjölskyldur sem bíða eftir okkur heima, og við erum öll á leiðinni heim frá Keele eftir þessa önn. Við enduðum á því að tala um systkini okkar, bæði ég og Leah eigum yngri bræður sem hafa fengið þau forréttindi að keyra bílinn okkar á meðan við erum í burtu. Bróðir hennar var hins vegar svo elskulegur að fara með vélina í bílnum hennar og skilst mér að viðgerðin muni kosta 800 dollara, sem er enginn smápeningur. Ég nota hér með tækifærið og þakka bróður mínum kærlega fyrir að hafa farið vel með bílinn minn og að mín bíði ekki mörg þúsund króna skuld heima.


Ég er líka farin að sakna þín vitleysingurinn þinn, og ég hlakka innilega mikið til að koma heim og fara á jólagjafarúnt með þér! Þú keyrir og að sjálfsögðu vil ég fá ís!! Og ég elska þig :)

Ég sakna ykkar allra raunar sem eruð heima og ég er farin að hlakka svo til að koma heim um jólin. Það verður yndislegt að hitta alla aftur, og fara í jólaboð og borða góðan mat og svona. Svo verð ég reyndar að læra milli jóla og nýárs og geri raunar fastlega ráð fyrir því að vera að læra á afmælinu mínu í fyrsta skipti ever sem verður ekki gaman, en ég verð samt heima alveg þangða til 12. janúar og ég er búin að ákveða að einhver á að gefa mér köku :p

Núna hins vegar þarf ég að fara að sofa, stór dagur á morgun og ég er orðin dauðþreytt...

Kær saknaðarkveðja frá Keele,
Anna Margrét