Ritgerðarskrif, ást og flugleiðir.

VARÚÐ; Fyrri hluti þessa bloggs fjallar bara um ritgerðir og efni þeirra og efni kúrsanna sem ég er að taka úti þannig að ef þér leiðist svoleiðis ráðlegg ég þér að spóla bara hratt áfram :)

Jæja, þá er daman búin að skila inn sinni fyrstu háskólaritgerð hérna úti. Eins og svo oft vill verða með kennara og kennslu almennt þá hefur verkefnunum verið hrúgað öllum á sama tíma, og nú koma ritgerðir trekk í trekk sem þarf að skrifa.

Í síðustu viku kláraði ég, og skilaði inn ritgerð í áfanganum Creative Writing sem ég er að taka í fjarnámi frá Fróni. Hún var um 1000-1200 orð. Í dag afhenti ég svo Roger Pooley mína fyrstu ritgerð hér úti, í Renaissance kúrsinum, og má búast við að fá hana til baka eftir tvær vikur. Reyndar gildir hún ekkert til lokaeinkunnar, en er engu að síður nauðsynleg til að ég fái að ná áfanganum og ég fæ hana til baka, vonandi með einkunn, en allavega með smá athugasemdum um skrifin. Hún mun svo gagnast mér í skrifum á 2000-3000 orða ritgerð sem ég á að skila í lok nóvember um Shakespeare og gildir 40-50% af lokaeinkunn. Spennandi! Allt sem við höfum gert fyrir viku 7 (vikuna eftir að ég kem aftur út frá Íslandsferðinni minni) telst til þessarar ritgerðar, og ég þarf ekki að pæla í því á lokaprófi (svona svipað og í Breskar Bókmenntir I heima fyrir þá sem eru að lesa þetta og eru í enskunni heima :)).

Í millitíðinni á ég að skrifa 1000 orða ritgerð fyrir Disney kúrsinn, eins konar kynningu á 2000-3000 orða ritgerðinni sem ég á að skila um miðjan desember. Fyrri ritgerðinni á ég að skila í viku 7, nánar tiltekið á fimmtudeginum í viku 7. Ég er nú þegar komin með hugmynd að ritgerð, en nú hefst vinnan við að finna mér heimildir og sjá hvort að hugmyndin mín stenst thesis-próf.

Þar að auki er ennþá eftir stór lokaritgerð í Creative writing kúrsinum sem ég á að skila á sama tíma og ritgerðinni úr Renaissance kúrsinum (27. nóvember).

Þetta, og þessi tvö lokapróf sem ég á líka að taka (og eru, merkilegt nokk, BÆÐI ritgerðarpróf...) gerir það að verkum að þessir þrír kúrsar sem ég er að taka núna eru á við 5 eða 6 kúrsa heima. Það er rosaleg vinna sem fellst í þessu, en þetta er líka pínu gaman, þótt maður geti nú alveg fengið nóg af ritgerðasmíð. En þetta er þá allavega góð æfing í aga og skrifum fyrir BA-ritgerðina, og maður lærir svosem helling. Ég ætla að taka MLA-writing bókina með mér þegar ég fer aftur út af þvi ég finn á mér að hún eigi eftir að koma mér að góðum notum. Ef það er eitthvað sem ég er búin að læra á dvöl minni hérna úti, svona námslega séð, þá er það hvernig á að búa til Thesis Statement. Ég verð alveg hamingjusöm þótt ég heyri aldrei orðin "Thesis Statement" framar.

Í Renaissance ritgerðinni minni sem ég var að skila inn bar ég saman sonnetu númer 112 eftir Shakespeare og sonnetu númer 1 eftir T.W. úr sonnetturöðinni "Tears of Fancie". Tears of Fancie sonnetturöðin er skrifuð út frá manni sem hefur engan áhuga á ást og telur sig yfir hana hafinn, en endar á því að vera hundeltur af Cupid og Ástinni (persónugervingar þess að verða ástfanginn). Mér fannst þessi ákveðna sonnetta áhugaverð af því hún sýndi mann sem gerði grín að ástföngnu fólki síns tíma, en notaði samt sama miðil til að gera það og þeir sem sömdu ástarljóð til elskunnar sinnar (þeas; Sonnettuna) og það var gaman að bera hana saman við sonnettu sem er skrifuð út frá sjónarhorni þess sem er ástfanginn, og fjallar um það hvernig honum er alveg sama þótt allir geri grín að honum fyrir að vera ástfanginn, honum komi bara við hvað manneskjunni sem hann elskar finnst um hann. Þetta var áhugaverð ritgerð og það var gaman að skrifa hana. Ég vona bara að hún hafi verið nógu góð, en ég hef svosem ekkert miklar áhyggjur af henni.

Ég veit ekki hvernig ritgerðarefnin eru fyrir löngu Renaissance ritgerðina, aðallega vegna þess að WebCT vill ekki birta þau fyrir mig. En við eigum að bera saman einhver tvö verk sem við höfum verið að læra um og svo eru einhverjir ákveðnir hlutir sem við eigum að skrifa um. Ég er að vonast til þess að það sé samanburðarritgerð milli As you Like it og Midsummer Night's Dream af því það eru uppáhalds leikritin mín. Love's Labour's Lost er LEIÐINLEGT leikrit, bara svona svo þið vitið það fyrir fram, eina leiðinlega leikritið sem ég hef lesið eftir shakespeare (held hann hafi bara verið blankur þegar hann skrifaði það greyjið) og ég hef ekki ennþá lesið Twelfth Night (það er fyrir næstu viku) en ég sat fyrirlestur um það í dag og það hljómaði ekkert rosalega skemmtilegt. Hin eru skemmtilegri.

Creative Writing ritgerðin á að fjalla um Of Mice and Men. Ég tók bókina á bókasafninu og er að byrja á henni. Þetta er góð bók og það verður ekkert leiðinlegt að gera þetta verkefni, ég er bara aðeins lituð af óánægju minni með þennan ákveðna kúrs, hann er mjög undarlegur, og þess vegna hlakka ég bara til þegar ég er búin að skila inn þessari ritgerð og er búin með kúrsinn. Frekar blah svona.

Að lokum er Disney kúrsinn. Þar er ritgerðarefnið frjálsara. Það er bæði skemmtilegra og erfiðara, af því maður veit í rauninni ekki hvernig ritgerðarefni Dr. Mills er að búast við. Ég er samt eiginlega búin að ákveða mitt, ég er að hugsa um að taka fyrir 1-2 disneymyndir sem eru byggðar á klassískum ævintýrum og fjalla ítarlega um það af hverju það var nauðsynlegt fyrir Disney að breyta þeim og gera þau "barnavænari". Ég ætla svo að tengja það við ímyndina hans, sérstaklega í tengslum við garðana. Þetta er í beinni tenginu við það sem við höfum verið að hamra á síðastliðnar vikur svo ég held að þetta sé nógu gott efni til að virka. Ég hlakka mest til að skrifa þessa ritgerð, en kvíði líka mest fyrir niðurstöðunni. :)

En nóg um skólann...þetta hlýtur að hafa verið mjög þurr og leiðinleg lesning. Fyrir utan skólann er nefnilega ýmislegt að gerast hérna í lífi skiptinemans. Í gær fórum ég og Kate í bæinn og ákáðum að fara í búningum á Halloween sem er á morgun. Ég keypti mér einfalda(en óóógeðslega flotta) ódýra svarta hælaskó, háa svarta hanska, svarta hárkollu (sem ég er reyndar eitthvað að endurskoða, sjáum til hvort ég nota hana) og sígarettumunnstykki (án sígarettu að sjálfsögðu ;)). Ég ætla að fara sem Audrey Hepburn í Breakfast at Tiffany's. Ég er með kjól sem virkar með mér og við Kate ætlum að redda einhverju hálsmeni. Kate keypti sér þverslaufu, kattaeyru, kattaskott, svart pils og svartan og hvítan bol. Hún ætlar sem "Le Chat" úr Looney Toons. Á þessum tímapunkti er kannski ágætt að taka fram að við Kate erum að fara á frumsýningu James Bond hér inni í Newcastle á morgun, svo það ætti að vera skrautlegt. Sem betur fer er Halloween samt alveg eitthvað smá dæmi hérna úti, og ég get lofað að við verðum ekki þær einu sem verðum í búningum. Ég hef góðar heimildir fyrir því að Rob ætli líka að fara í búning. Og ég skal lofa að taka myndir fyrir ykkur heima :)



Audrey Hepburn sem Holly Golightly í Breakfast at Tiffany's. Ég verð ekki alveg svona fín, en vonandi eitthvað í áttina.
Le Chat og Pepé Le Pew. Þetta er nokkurn veginn Le Chat nema hún er líka með þverslaufu. Kate verður svona fín á morgun.

Auk þessa kom ég líka heim í gærkvöldi og mætti nokkrum blokkarfélögum mínum á leiðinni út. Þau höfðu setið allt kvöldið og skemmt sér við að skera út andlit á grasker. Ég elti þau út og náði frábærum myndum af því þegar þau voru að kveikja í pappír inni í graskerinu og eldur kom út um augun. Því miður eru myndirnar aðeins inni á símanum en ég set þær inn eftir að ég stoppa á Íslandi og næ í snúruna til þess :) Við skemmtum okkur svo með graskerið í góða stund og nú á það heima í eldhúsglugganum mínum undir miða þar sem stendur "Made by Sarah! Funded by Amara". Það glottir við manni þegar maður kemur heim úr tímum, sem er ekki slæmt, smá skemmtilegt.

Af öðrum hátíðum að segja þá er Bonfire Night 5. nóvember (2 dögum áður en ég kem heim). Flestir sem hafa séð V for Vendetta myndina vita hvað Bonfire Night er (Remember remember, the 5th of november, gunpowder treason and plot...) en á Bonfire Night (eða Guy Fawkes day) er meðal annars skotið upp flugeldum til að minnast þess þegar Houses of Parliament voru næstum sprengdar í loft upp. Nokkrir hafa verið að taka forskot á sæluna og mér líður svolítið eins og ég sé heima á Íslandi í vikunni milli jóla og gamlárskvölds, þegar maður fær svona impromptu flugeldasýningar þegar maður býst ekki við því. Ég vona að það verði eitthvað um flugeldaspreningar þarna 5. nóvember, en það eiga víst að vera brennur út um allt og svona. Það verður gaman, svoldið eins og að upplifa gamlárskvöld aðeins of snemma. Snjórinn er því miður farinn, annars gæti maður svosem platað sjálfan sig, en það er spáð meiri snjókomu og ég vona að það gerist. Í gær var okkur sagt af tveimur eldri konum sem voru að afgreiða í búð, að þetta hefur aldrei gerst svona snemma á þessu svæði. Þau bara þekkja varla snjó, og aldrei í október. Við Kate vildum meina að þetta væri okkur að kenna :)

Þetta er nú orðið ágætis blogg svona, og efast um að nokkur hafi nennt að lesa þetta allt, en áður en ég fer að leggja mig og horfa á Friends verð ég aðeins að segja frá skemmtilegheitum sem ég lenti í áðan. Í miðju krepputali og fréttum um að flugfélög séu að fara á hausinn, þá var mér ekki lítið brugðið að fá e-mail frá Icelandair þar sem stóð skýrum stöfum í subject línunni; "Þjónustubreytingar er varða þitt flug". Ég sá fyrir mér breytingar á flugi, að komast jafnvel ekki heim til mín, ég var alveg komin í panikk. En svo opnaði ég póstinn og þá var þetta bara tilkynning um að þeir séu að breyta matseðlinum og ég fái samloku að eigin vali þegar ég flýg heim, auk þess að fá að velja sjónvarpsefnið mitt. Ég íhugaði eitt andartak að senda þeim e-mail og skamma þá fyrir að hræða úr manni líftóruna, en ákvað svo að ég nennti því ekki og fór að blogga í staðinn. Mikið er ég fegin að ég er að koma heim, og að það eru engar breytingar varðandi það flug.

Og með þessum skemmtilegu fréttum ætla ég að kveðja að sinni, það er komin helgi hjá mér og tími til þess að slappa af og leggja sig.

Kær halloweenkveðja frá Bretlandi,
Anna Margrét (sem kann ekki að skrifa íslensku lengur).

Snjókoma í Keele!!

Í morgun þegar ég vaknaði leit ég út um gluggann og sá að það var smá bleyta á götunni. Mér fannst samt ekkert vera neitt ofsalega rigningarlegt svo ég man að ég hugsaði með mér að það væri allt í lagi að fara í kjól og þunnu hlébarðaskónum mínum í tíma, ég þyrfti bara að passa mig að stíga ekki í neina polla. Ég ákvað samt að fara í þykku sokkabuxunum mínum og kápu og með húfu af því mér fannst vera örlítið kalt.

Það var svo þegar tíminn var ca hálfnaður sem ég leit út um gluggann og sá þetta;

Það var byrjað að snjóa. Á fullu. Ég missti skyndilega allan áhuga á As you Like it, og eyddi afgangnum af tímanum í að glápa út um gluggann algjörlega dolfallin. Þetta var alvöru snjókoma, eins og maður fær heima. Þegar tíminn var búinn skoppaði ég niður í Exhibition Room, en ég hafði steingleymt að ég átti að vera að kynna Háskóla Íslands fyrir tilvonandi skiptinemum frá Bretlandi, og Egill hafði minnt mig á það. Þar hitti ég fyrir Triciu og við Íslendingarnir og Kanadamennirnir ískruðum af kátínu og skoppuðum upp og niður og fram og til baka um herbergið. Samkvæmt fólki sem er búsett á þessu svæði snjóar *aldrei* þarna lengur, og ef það gerist þá gerist það í fyrsta lagi í janúar, þeir áttu ekki orð yfir þessu Bretarnir. Ég vil meina að þetta sé allt okkur Agli, Triciu, Kate og mér að þakka, en við höfum vælt mikið yfir snjóleysi og viljum endilega fá snjó. Og okkur varð að ósk okkar.

Ég fékk mér sæti við borð sem var merkt Íslandi en var merkilegt nokk undir norska fánanum, sá íslenski var lengra til vinstri, yfir borði fyrir Uppsala háskóla í Svíþjóð. Þar vatt sér að mér ungur strákur að nafni Jason, sem er Breti, en stundaði nám við Uppsala háskóla. Hann byrjaði á því að ræða það hvað allt væri ömurlegt á Íslandi akkúrat núna og það vildi örugglega enginn fara þangað. Ég horfði stíft á móti og sagði "...*ég* er frá Íslandi". Þetta var svona alvöru tala-illa-um-einhvern-sem-er-skyldur-þér móment, hann varð svo vandræðalegur greyjið. Svo fórum við að rökræða efnahagsástand Íslands og hvort það væri virkilega hægt að kenna hryðjuverkalögum um part af ástandinu. Hann vildi meina ekki og að Íslendingar væru bara að væla og kenna Bretum um þetta allt og ekki taka ábyrgð á ástandinu og við eyddum meiri tíma í að rökræða það heldur en að kynna, en undir lokin baðst hann samt afsökunar og við ákváðum að vera sammála um að vera ósammála.

Fyrir utan efnahagsrifrildi, sat ég og úðaði í mig nammi úr Halloween skál sem var heppilega staðsett á borðinu mínu, sagði þessum örfáum hræðum sem sýndu áhuga frá lífinu á Íslandi og lét þau hafa bækling með helstu upplýsingum um nám á Íslandi, og borðaði piparkökur sem Rob var allaf að ota að mér. Við Egill lentum líka í áhugaverðum samræðum við strák frá Tyrklandi sem er skiptinemi hér eins og við. Við spjölluðum saman um efnahagsástand í Evrópu meðal annars (ofsa einhæft umræðuefni alltaf hreint) en það var áhugavert að heyra í honum því samkvæmt honum gekk Tyrkland í gegnum svona lægð árið 2000 eða 2002 og er að koma sér upp úr henni núna og hann sagði að ástandið væri bara fínt þar núna, þótt það væri erfitt að fá lán út úr bönkum, og að þau hefðu ekki enn lent í neinum áhrifum frá þessari lægð sem er í gangi núna. Hann sagði okkur líka aðeins frá tyrknesku tungumáli og stafrófi, og samkvæmt honum þá þýðir nafnið "Anna" í Tyrklandi "Madonna" eða móðir Jesú, og það sem meira er þá þýðir orðið "anne" á tyrknesku "mamma", og einu sinni var orðið "anna" notað yfir "mamma" á tyrknesku. Þetta þótti mér stórmerkilegt, enda hef ég aldrei heyrt neinar aðrar útskýringar á nafninu mínu en þá hebresku. Það er skemmtilegt hérna úti að kynnast svona mörgum mismunandi skiptinemum frá mismunandi löndum, og mér finnst endalaust skemmtilegt að hlusta á þau segja frá tungumálunum sínum. Nokkrar myndir frá language fair;

Rob og annar strákur sem fór sem skiptinemi til Hollands.

Language fair, bandaríkjasvæðið sýnist mér.

Ég og Jason frá Bretlandi.

Tricia að segja einhverjum frá University of Ottawa býst ég við.

tekið frá Kanada borðinu. Sést glitta í íslenska fánann þarna beint á móti.

Ég og Jason að ræða það af hverju ég fékk ekki íslenska fánann, heldur þann norska. Ég var ekki sátt. Bætti samt fyrir það vegna þess að ég var líka að dreifa upplýsingablöðum fyrir university of Bergen (þar sem enginn var fyrir þann skóla) og þar sem ég á rætur að rekja til Dale sem er rétt hjá Bergen og langamma mín var norsk þá á ég nú alveg smá pínu í norska fánanum og ákvað ég að vera ekkert að rífa mig :)

Ég og Egill að kynna....þeas. eyða tímanum af því það var enginn hjá okkur :)

Rob og Tricia og piparkökur!

Piiiiparkaka! Jólajólajóla!

Eftir þetta fórum við út, og tókum smá myndir af snjónum. Röltum líka bakvið Keele hall, þar sem var hægt að taka fallegar myndir. Ætla hér með að taka það fram að hann Egill á þessar myndir næstum alfarið, ég tók ekk margar af þeim og þær eru allar teknar á hans myndavél. Ég bara fékk þessar myndir af því að mín varð eftir heima í morgun.

Ég fyrir utan Chancellors building. Sko snjóinn!

Kapellann með snjóþak.

Tekið niður veginn sem liggur að Keele Hall.

Ég fyrir utan Keele Hall. Svo fallegt með allan snjóinn!

Snjórinn.

Einhver hafði meira að segja byggt snjókall!!

Ég. Ég biðst velvirðingar á ullinu. Þetta var bara svona við að fíflast eitthvað, en svo var þetta fín mynd, og væri ennþá flottari ef ég væri ekki að reka út úr mér tunguna. Svo illa upp alin ;)

Tréð með öllum snjónum á. Alvöru jóla!

Keele Hall, gosbrunnurinn og allur snjórinn.

Rétt hjá húsinu mínu. Ef mér skjátlast ekki er þetta medical center þarna fyrir aftan.

Þarna er húsið mitt, vinstra megin við tréð. Það er mitt hús. Þetta er semsagt Z þyrpingin, þar sem öll litlu húsin eru.

Nærmynd af húsinu mínu. Minn gluggi er þarna næstlengst til hægri, semsagt lengst til hægri á miðjuhúsinu.

Eftir þetta röltum við heim, rennandi blaut í fæturna, enda ekki gáfulegt að vera í næfurþunnum ballerínuskóm í þessu slabbi, og það var svo kalt að andardrátturinn hékk í loftinu. Ég fékk myndir og borðaði marsís og kveikti svo á tölvunni. Ég hlustaði á eitt lag í henni og eftir það kom jólalag. Og viti menn, ég leyfði því bara að rúlla. Er núna búin að hlusta á ca 5 eða 6 jólalög. Og mér finnst það bara allt í lagi...Það er nefnilega rosalega jólalegt úti núna, þegar það er farið að dimma (já klukkan 10 mínútur í 5!). Ég ætla að skrifa ritgerð, og smella svo kannski einhverri hálf-jólalegri mynd í tækið, held það sé alveg kominn tími til. Það er að koma nóvember, og þetta má í nóvember! Og ég má taka forskot, vegna þess að ég er ein úti og það lætur mér líða vel :) It's the rules that I've just made up...:)

Þangað til seinna, vonum að snjórinn haldi sér eða að það snjói meira!
Anna Margrét jólastelpa

Herbergið mitt...

Jæja, þá er ég búin að eyða öllu kvöldinu í að taka til og koma mér fyrir í nýja herberginu og nú er loksins orðið nógu fínt til að ég geti tekið myndir og sýnt ykkur sem eruð heima;

Þetta er Halloween skreytingin sem ég keypti í Morrisons í dag. Rosa fínt. Alvöru blóm og alles.

Svona lítur herbergið mitt þá út. Ekkert rosalega stórt, en heimilislegt. Mér finnst það allavega voða fínt :)

Herbergið mitt tekið úr hinum endanum. Nightmare Before Christmas á veggnum, og 101 classic movie quotes plakat á skápnum.

Hillurnar mínar sem eru yfir borðinu. Friends safnið, dvd, bækur, snyrtidót, spegillinn minn og heimilistækin þarna uppá.

Veggurinn minn. Uppáhalds parturinn minn af herberginu. Myndir af fólkinu sem mér þykir vænt um :)

Kommóðan mín. Þarna ofaná geymi ég glös, vatn, sprite, te og snyrtivörurnar mínar.


Rúmið mitt og bangsi að kúra þarna.

Og nú! Hvíld! Þetta tók alveg nokkra tíma...

Þreytukveðja,
Anna Margrét

Jarðskjálfti

Maður hélt að maður væri sloppinn við jarðskjálfta hérna í Bretlandi, en neinei. Fær maður ekki einn af tveimur skjálftum sem finnast á ári, rétt hjá sér. Ég er þarna á Stoke-on Trent svæðinu sem er efst uppi, og þessi rauði punktur markar upptök skjálftans. Til samanburðar þá er ég klukkutíma að taka rútu til Birmingham, þannig að þetta er ekkert rosalega langt í burtu frá mér. Hins vegar fór ég eiginlega bara að hlæja þegar ég sá þetta vegna þess að miðað við jarðaskjálftana sem maður hefur upplifað heima hefði bara verið fyndið að finna þennan :)

Ég fann hann samt ekki, ég var í bíó.

Stutt kveðja frá Keele,
Anna Margrét

Klukkuskipti

Dagurinn í dag hefur verið viðburðarríkur og félagslyndur dagur í Englandi. Til að byrja með markar dagurinn í dag mánaðarafmæli mitt og Englands, en á þessum degi, hinum 25. fyrir mánuði síðan sat ég á Heathrow flugvelli og bölvaði í sand og ösku þessari einu manneskju sem tafðist í einhverju landi og við þurftum að hinkra eftir. Fyrir einum mánuði síðan kom ég til Keele, skráði mig inn í gegnum innskráningarferlið, og skutlaði töskunum mínum upp í herbergi, og brá þegar ég sá stærðina á þessu herbergi sem ég var að fara að deila. Fyrir mánuði síðan hitti ég allt þetta yndislega fólk fyrir utan Students Union í fyrsta skipti og við héldum í undarlega gönguferð í myrkrinu til að kynna okkur svæðið betur.

Við höfum hist nokkuð oft fyrir utan Students Union síðan þá, brallað ýmislegt saman, verið til staðar fyrir hvort annað, hlegið og rifist og djammað og, tjah, einhver okkar hafa drukkið. Þetta er búinn að vera frábært mánuður og ég elska alla litlu skiptinemana mína í tætlur.

En síðan ég kom hingað fyrir mánuði síðan er ég líka búin að upplifa margt upp á eigin spýtur, flytja í nýtt herbergi, kynnast fullt af bandbrjáluðum bretum og læra fullt. Í morgun vaknaði ég klukkan 1, og kúrði uppí rúmi til 2. Ég fór á fætur og sauð mér pasta og hringdi í Egil til að sníkja af honum tómatsósu. Hann kom færandi hendi með tómatsósuna stuttu síðar og ég og hann sátum og spjölluðum saman í 1 og hálfan tíma meðan ég borðaði pastað mitt og frestaði yfirvofandi lærdómi. Ég lét hann svo hafa þvottaefnið mitt, og smá þvottaleiðbeiningar, af því hann var að fara að þvo þvott, og fór sjálf niður að læra. Ég las heilt Shakespeare leikrit á ca 2 tímum, sem er ekki slæmur árangur, og ætlaði að læra meira en festist í því að hanga á netinu í staðinn. Kate sendi mér sms um að hitta hana og Ariane og fá okkur kaffi á Barista, þannig að ég fór þangað, en svo fór ég bara heim vegna þess að ég var eitthvað slöpp. Daði hringdi í mig, og við kveiktum á webcam á msn og gátum séð hvort annað meðan við vorum að tala. Það var ekkert smá frábært!

Ég skrapp aðeins upp, og þegar ég var á leiðinni niður var Sarah, sem býr í herbergi 4 í blokkinni minni að tala við Charlotte, kærustu John sem vill svo til að býr í herbergi 2, við hliðina á mínu. Þar sem ég labbaði framhjá tilkynntu þær mér að þeim hefði heyrst ég vera að gráta, og viljað koma og tjekka á mér. Ég sagðist nú bara hafa verið að flissa yfir fíflalátunum í elskunni minni, ekki gráta, en mér fannst samt sætt af þeim að ætla að tjekka á mér. Við enduðum á því að spjalla í svona klukkutíma, þar til þær buðu mér að koma með sér á Horwood Bar, sem vill svo til að John rekur. Við skelltum okkur þangað, þar sem ég hitti fullt af ensku fólki, það var live tónlist, ég fékk ókeypis kók frá John og horfði á Söru spila pool. Fyrr um kvöldið hafði ég asnast til að segja stelpunum frá "We are not terrorists Mr. Brown" (sem mér finnst btw SNILLDAR framtak hjá Íslendingum) og að flestir sem ég þekkti segðu mér bara að segjast vera finnsk, þannig að þær eyddu öllu kvöldinu í að segja fólki að ég kæmi frá Finnlandi og væri hættulegur hryðjuverkamaður. Við skemmtum okkur rosalega vel og þau vilja endilega að Íslendingurinn komi og "djammi" með þeim aftur næstu helgi, á Halloween. Ég segi "djammi" vegna þess að Horwood Bar er miklu meira svona eins og Highlander heima. Allir bara að drekka bjór og spjalla. Í dag var líka live music, og það var rosa stemmning. Meðan að the Pig and Rat sem ég fer stundum á er bara danstónlist og allir blindfullir og alltaf pakkað. Mér lýst betur á Horwood Bar. En það var rosalega gaman að kynnast loksins einhverjum Englendingum, þau eru álíka biluð og vinir mínir heima og það er gaman að skemmta sér með þeim.

Fólki finnst almennt rosalega gaman að ég sé frá öðru landi. Ég fæ alltaf rosa mikið af spurningum, og sumar þeirra eru misgáfulegar. Oftast biðst fólk afsökunar fyrir fram ef það er að fara að spurja að einhverju asnalegu, en um daginn var ég spurð að því hvort við hefðum einhverjar kartöflur á Íslandi. Ég hef líka fengið að heyra spurningar eins og "þekkjast allir á Íslandi?" Mér finnst alltaf gaman að svara þeim, það er bara verst að mér finnst ég ekki kunna nógu mikla sögu eða viðskiptafræði. Þegar ég er spurð að því hvað er helsti útflutningur okkar hef ég ekki hugmynd. Ég er líka iðulega beðin um að tala íslensku fyrir alla, sem ég hef komist að að flestum finnst bara hljóma eins og einhver arabíska, og alls ekki eins og neitt sem þau geta svona sett sig inn í, eins og franska og spænska. Ég hef samt fengið að heyra að þetta er ekki eins hart tungumál og hollenska og þýska, meira mjúkt. Fólk starir samt á mig og Egil ef við erum að tala íslensku saman, örugglega vegna þess að við lítum ekki út eins og fólk sem ætti að tala svona mikið hrognamál.

Mér finnst samt rosa gaman að vera útlendingurinn, og þetta hefur hvatt mig til þess að a)læra meira um landið mitt og b)skrá mig á vinalista fyrir skiptinema sem vilja koma til Íslands. Ég veit að háskólinn er með svona prógramm og ég vil taka þátt í því. Mér var sagt í kvöld að ég væri einn félagslyndasti skiptineminn sem þau hafa kynnst. Þau voru víst með nokkra í tímum með sér og svoleiðis, og þau sögðu að skiptinemarnir héldu sig mikið útaf fyrir sig. Ein var meira að segja í svona vinaprógrammi með einhverri franskri stelpu sem vildi ekkert fara neitt út. Mig langar að reyna að breyta því hjá framtíðarskiptinemum við HÍ. Mér þótti vænt um að heyra þetta, og eins þegar ein stelpan sagði við mig að ég væri rosa skemmtileg. Mér er hætt að líða eins og gesti hérna, og farið að líða meira eins og ég eigi heima hérna. Þetta er herbergið mitt, húsið mitt, bærinn minn og landið mitt. Allavega í bili.

Besta dæmið sem ég hef um þetta er samtal sem ég átti við Egil í tilefni af Íslandsför minni;

"Oh, það verður svo gott að fara heim í smá tíma. Þetta verður frábært. Ég ætla að gera *langur listi af hlutum sem ég ætla að gera* og svo kem ég aftur heim 10. nóvember."

Fyndið að tala um að fara heim til Íslands og koma svo aftur heim til Keele. Ég á tvö heimili :)

Þegar ég kem aftur til Englands ætla ég að kaupa brennivínsflösku í tollinum og Nóa Konfekt og gefa þessum vitleysingum í blokkinni minni. Ég er svo heppin að þau hafa nokkur komið til Íslands, af því þau eru landafræðinemar og það var svona vettfangsferð til Íslands síðasta sumar, og þeim finnst Ísland almennt mjög áhugavert og allt sem kemur þaðan, og ég lofaði í kvöld að gefa þeim sterkt íslenskt brennivín, vegna þess að þau langar mikið að smakka það. John hefur komið til Íslands og fannst Ópalskot alveg rosalega gott. Það verður fróðlegt að vita hvernig þeim finnst brennivínið smakkast, og ég tók það skýrt fram í kvöld að ég tæki ekki ábyrgð á timburmönnunum sem gætu fylgt brennivínsdrykkju.

Fyrir utan allar þessar fréttir hefur eitt mikilvægt og spennandi gerst líka. Ég fékk að upplifa það að breyta klukkunni. Klukkan nákvæmlega 02:00 þann 26. október (sem er tæknilega séð núna) breyttust allar klukkur í Englandi í 01:00. Ég fékk að upplifa það að breyta klukkunni og græddi heilan klukkutíma. Í rauninni er klukkan að ganga fjögur hérna úti, en hún er bara 3 af því ég græddi klukkutíma. Ekki slæmt! Það var smá stuð að breyta klukkunni, og magnað að heil þjóð ákveði í sameiningu að breyta tímanum. Mér finnst það fyndið. Besta var samt að fæstir Englendingar sem ég talaði við vissu að þetta væri í kvöld. Morgundagurinn verður því eflaust ruglingslegur, þar sem sumir verða klukkutíma á undan öðrum. Við skiptinemarnir fengum samt send skilaboð um þetta þannig að ég veit að þetta gerðist í alvörunni. Og nú er ég á sama tíma og þið heima á Íslandi.

En ég held að ég segi þetta gott í bili, innri klukkan mín er orðin að ganga 4 og kominn tími til að fara að loka augunum. Stór lærdómsdagur á morgun, ritgerð og 2 Shakspeare leikrit. Ég *ætla* að standa mig vel hérna úti og sjá til þess að allir verði stoltir af mér :) Góða nótt og ég skrifa vonandi meira á morgun, eða á næstu dögum.

Bless í bili,
Anna Margrét

P.s. Ég er komin með æði fyrir að nota millinafnið mitt. Ég held það sé vegna þess að hér úti er það ekki til. Allt fer eftir eftirnöfnum, ég er alltaf Miss Björnsdóttir, og þegar ég er lesin upp eða á Keelekortinu mínu eða NUS kortinu mínu er ég ekki Anna Margrét, og ekki einu sinni A.M. Ég er bara Anna Björnsdóttir eða A Björnsdóttir. Millinöfn eru lítið sem ekkert notuð hérna úti, þess vegna hef ég tekið uppá því að skrifa undir allt "Anna Margrét". Þeir hérna úti skilja hvortsemer ekki eftirnafnið mitt og vita ekkert hvort ég er að skrifa það eða ekki :D

Haustar í Keele...

Í ljósi hryðjuverkalaga og fregna um að fólk sé rekið út úr búðum hérna í Englandinu er kannski kominn tími til að láta vita af mér. Smá tími síðan ég bloggaði síðast. Það mun eflaust gleðja alla heima að vita að ég hef ekki fundið tilfallanlega fyrir ástandinu milli Englands og Íslands, annað en það að amazon.co.uk hefur ekki áhuga á kreditkortinu mínu lengur. Ég hef það reyndar ekki staðfest, en það var nokkurn veginn hægt að lesa milli línanna í e-mailinu sem ég fékk að þetta væri ekki eitthvað tilfallandi atvik. Ég var að reyna að panta af þeim með sama korti og ég hef notað til að panta af þeim síðustu ca 2 eða 3 árin, heimildin mín var ekki of full fyrir þessa litlu upphæð, og þeir höfðu sent pakka með skólabókum á sama heimilisfang þremur vikum fyrr. E-mailið tilkynnti mér að þeir gætu ekki staðfest þetta kreditkort akkúrat núna og að ég ætti að prufa að hafa samband við bankann minn. Þegar ég breytti um kreditkortanúmer fékk ég þá athugasemd að ekki væri hægt að tengja þetta heimilisfang. Akkúrat núna vilja þeir ekki peningana mína, trúa eflaust að ég eigi enga, og þannig verður það bara að vera. Good riddance segi ég bara.

Annars hef ég, eins og áður sagði, ekkert fundið fyrir þessu. Það tekur aðeins lengri tíma fyrir mig heldur en það tekur fyrir aðra að borga gjöldin fyrir herbergið mitt, svo ég þurfti að fá aðeins lengri frest, það getur tekið upp undir viku að fá samþykki milli íslensku og ensku bankanna. En það var ekkert mál að fá frestinn og ég hef bara verið að lifa sparlega, það mesta sem ég eyði í eru einstaka DVD-diskar á útsölum í Morrisons og Tesco, þessi örfáu skipti sem ég hef farið í bíó, og svo matur. Ég er nú einu sinni bara ein manneskja, og borða lítið, svo ég er langt frá því að vera að fara á hausinn, ég lofa ykkur því. Maður passar sig bara, og þá verður þetta fínt. Plús það, að ég var að komast að því að það sem ég á eftir að borga fyrir herbergið mitt, er mun minna en ég bjóst við, svo ég var að græða alveg tveggja vikna mat á þeim viðskiptum, sem er ekki slæmt. Og ég hef ekki lent í neinum vandræðum með að taka út pund, ég tek aldrei meira en 100 í einu, og NatWest afgreiðir mig alltaf án vandræða.

Ég hef annars bara verið að njóta lífsins hérna úti. Daði fór síðasta sunnudag og ég skal játa að það var ekkert sérstaklega auðvelt. Það var reyndar allt í lagi fyrst og ég var ein niðri í herbergi að dunda mér án vandræða, alveg þangað til að ég fór að finna til svengdar um kvöldmatarleytið. Þá sneri ég mér að auðum bletti á rúminu og spurði, án þess að hugsa; "Hvað eigum við að fá okkur í kvöldmatinn?" Svo fattaði ég allt í einu að það var enginn Daði þarna til að svara mér og þá fékk ég heimþránna alveg á fullu. Eftir smá grátur og örvæntingu ákvað ég að hringja bara í Egil og fara að gera eitthvað annað. Eitthvað félagslynt. Hann kom eins og skot, við fórum á pizza hut saman, þar sem ég tilkynnti honum snilldar hugmynd sem ég hafði fengið skyndilega, Daði hringdi til að segja mér að hann væri á flugvellinum, og ég spjallaði aðeins við hann og fór svo heim á msn þar sem bæði mamma og pabbi biðu eftir mér. Það var liggur við eins og allir hefðu verið viðbúnir því að þetta myndi gerast, nema ég. Þar tilkynnti ég svo foreldrum mínum um hugmynd mína, og þau tóku mjög vel í hana, við gengum frá öllu og þegar ég fór að sofa um kvöldið leið mér ekkert illa, bara snilldarlega vel. Ég á líka svo gott fólk, og góða að :)

Ég get alveg eins tilkynnt þetta á netinu þar sem ég er nú þegar búin að segja flestum sem lesa bloggið mitt þetta á msn hvort sem er, en snilldarhugmyndin mín var sú að ég kæmi heim í smá tíma. Útaf efnahagsástandinu á Íslandi var ég búin að ákveða nú þegar að spara mér flugið út og matarpening og svona í janúar á meðan prófin eru hérna úti, með því að koma bara alfarið heim um jólin og fá að taka prófin á Íslandi. En þarna á sunnudaginn fann ég að ég er með það mikla heimþrá að ég myndi aldrei endast alveg fram í desember með þessu áframhaldi. Ég hafði það svo gott meðan ég hafði Daða hérna hjá mér, að það var augljóst þegar hann fór hvað ég er með mikla heimþrá. Mér datt hins vegar í hug að það gæti verið góð hugmynd að nota peninginn sem hefði hvortsemer farið í flug út í janúar, til að fljúga heim núna í nóvember í staðinn, þegar ég er rétt rúmlega hálfnuð með dvölina, vera eina helgi heima, og fara aftur út. Þetta er töluvert betra en að eiga ömurlegan tíma hérna úti af því ég er að pína mig til að vera hérna, eða að springa á limminu og koma bara alfarin heim. Á þennan hátt fæ ég smá frí, fæ að hitta alla, en get samt haldið áfram náminu hérna úti.

Ég átta mig á því að þetta er ekki eðlileg skiptinemahegðun. Raunar held ég að þeir skiptinemar sem ég þekki, sem eyddu heilum árum í öðrum heimsálfum, myndu sennilega hlæja að mér fyrir að vera að koma heim eftir rúman einn og hálfan mánuð. Og það eru ekki allir sem hafa möguleikann á því að koma heim í stutt "frí". En ég hef þennan möguleika, flugið er nefnilega, merkilegt nokk í þessari kreppu, ekki dýrt. Það er meira að segja ódýrara heldur en upprunalega flugið út var. Svo ég stökk á tækifærið og ég kem til landsins 7. nóvember, verð heima hjá mér að lifa góða lífinu (og borða vesturbæjarís!!!) til 10. nóvember, og fer svo aftur út til að klára námið. Þetta finnst mér vera besta lausnin, og mér er eiginlega alveg sama þótt það sé hlegið að mér, þetta er skömminni skárra heldur en að koma bara heim og gefast upp.

Og árangurinn lætur ekki á sér standa. Ég finn varla fyrir heimþráinni af því ég er svo spennt að vera að koma heim. Ég er líka búin að ná að njóta mín miklu betur hérna úti, og ég hef ekki fundið fyrir neinum óþægindum alla vikuna. Og núna bý ég ein! Ég hef bara farið í bíó með elsku skiptinemunum mínum, lesið, lært mikið, horft á friends og saumað merkilegt nokk, en ég keypti mér smá jólaföndur sem ég hef verið að dunda mér við á kvöldin, og er mjög gaman. Reyndar er ég ennþá isomniac hérna úti, fer sjaldan að sofa fyrir 2, get oftast ekki sofnað fyrr en 4 alveg sama hversu mikið ég reyni. En ég hef nýtt kvöldin mikið í að læra, og mér hefur ekki liðið illa eða ég verið einmana, síðan ég tók þessa ákvörðun. Þetta er búið að vera rosalega skemmtilegur tími, og ég er að fíla mig í tætlur hérna úti. Fyndið hvað það þarf lítið til að laga ástandið :)

Eins og áður sagði bý ég nú ein, en það að koma heim frá London með Daða og vera með þessa vibba flensu, og geta ekki einu sinni legið veik í eigin herbergi af því ég deildi því með manneskju sem þarf að læra, var stráið sem fyllti mælinn. Ég var svo veik kvöldið sem við komum heim að ég lá eiginlega bara skjálfandi upp í rúmi mestallt kvöldið. Ég þurfti reyndar að ferðast á milli byggingannar minnar og nýja herbergisins sem Egill var búinn að fá, en hann var svo elskulegur að lána mér og Daða það fyrstu nóttina, og ég gerði það í þremur bolum, einni hettupeysu, þykkri úlpu, með trefil, vettlinga og húfu. Ég dældi svo í mig verkjalyfjum og mætti í þessari heillandi múnderingu (sem lét mig líta út eins og stóran bolta) niður í accommodation services daginn eftir, þegar ég var búin að mæta í tíma. Áður var ég búin að tilkynna hverjum sem vildi hlusta á mig, að ef ég fengi ekki herbergi, myndi ég hósta framan í kellinguna, bíða eftir að hún yrði sjálf veik, og fara svo og gista i herberginu heima hjá henni og sjá hvernig henni líkaði að deila herbergi með einhverjum þegar hún væri veik. Til þess kom samt ekki vegna þess að ég lenti á annarri konu, og útskýrði fyrir henni eins vel og ég gat að mér liði mjög illa, og mér fyndist ekki þægilegt að hafa ekki eigið herbergi meðan ég væri svona veik. Þau voru líka að skipta út fólki á fullu fyrir framan nefið á mér og hún gat ekki sagt nei. Hún stundi því loksins upp úr sér að fyrst að ég væri ekki manneskjan sem ætti að flytja gæti hún lítið gert fyrir mig, en ég ætti að senda herbergisfélagann minn niðureftir.

Ég sendi Josephine á svæðið og beið, ekkert sérstaklega þolinmóð, eftir svari. Hún hringdi loks í mig og tjáði mér að hún ætlaði ekki að flytja út, vegna þess að herbergið sem henni hefði verið boðið væri of lítið og ekki með vaski. Ég spurði hvort ég mætti líta á þetta herbergi, fékk lyklana, heimsótti það einu sinni með Daða og Agli og skipti á nóinu. Við Daði fluttum svo dótið mitt inn daginn eftir og ég bý núna í Horwood Hall, Block Z19, Room 1. Það var ekki flóknara en það.

Að taka ekki þetta herbergi er mögulega það vitlausasta sem Joséphine hefði getað gert. Ég er svosem sátt, vegna þess að ef að hún hefði tekið þetta herbergi hefði ég aldrei getað fengið það. Block Z er semsagt 21 pínulítil átta manna hús, í smá svona þorpi, aðeins ofar á hæðinni en M blokkin er. M blokkin er við hliðina á Horwood Bar og látunum. Z húsin eru ofar, og það er mikið rólegra þar. Þetta er samt ekkert úr alfaraleið, mér finnst ég mjög örugg hérna. Það eru átta herbergi í húsunum, tvö niðri til vinstri, tvö niðri til hægri, og fjögur á eftir ganginum. Ég er niðri til vinstri, alveg úti í horni. Þar að auki er riiisastórt eldhús, hef aldrei séð svona stórt eldhús í neinni blokk hingað til, og klósett með tveimur klósettum, einni sturtu og baðkari!! Ég er með baðkar! Það gerir mig hamingjusama. Þar sem við erum lítil blokk, erum við með mikið pláss. Ég hef heila hillu í ísskápnum, heila hillu í frystinum og heilan skáp í eldhúsinu fyrr dótið mitt. Það er rosalegt miðað við að við deildum sama plássi 15 saman á hæðinni minni í Horwood M. Svo er hópurinn samheldinn líka, þau buðu mig voða velkomna, og það myndast oft skemmtileg eldhússtemning hjá okkur þegar fólk er að elda. Um daginn spilaði ég líka póker við nokkur þegar ég gat ekki sofnað, svo þetta er allt saman vingjarnlegt fólk. Ég er meira að segja búin að fá að sitja í breskum einkabíl, sem er mjög fyndið af því þótt ég sé vön að keyra á vitlausum vegahelmingi í rútum og leigubílum og strætó, þá er það ekkert miðað við að setjast "bílstjóramegin" inn í bíl, nema stýrið er hinum megin og keyra svo eftir veginum vitlausu meginn. Það er rosalegt.

Fyrir utan flutningana er lítið annað að gerast. Námið er frábært, ég hef aldrei verið í svona áhugaverðum kúrsum. Í dag var tvöfaldur renaissance tími, þeas tutorial og svo seminar. Seminar tímar eru fyrirlestrar, þar sem við glósum og hlustum á fyrirlestra um efnið. Tutorial tímar eru tímar þar sem við þurfum að koma viðbúin að tjá okkur um efnið. Persónulega elska ég tutorial tímana, af því við erum svona milli 5-9 í tímanum hvert skipti (mjög litlir hópar) og maður situr bara og rökræðir bókmenntaverk í klukkutíma. Engin hugmynd er heimskuleg, sumar eru kannski ekki alveg viðeigandi, en kennarinn minn er frábær og tekur öllum vangaveltum vel, kann að kryfja úr það sem er mikilvægt, eða sniðugt og flysja burt það sem kemur efninu ekki við og það er rosalega gaman að sitja í þessum tímum. Ég er búin að læra mikið á þeim og ég vildi að systemið væri svona heima á Íslandi. Svona eiga bókmenntatímar að vera! Maður lærir ekkert nema maður rökræði verkið fram og til baka, komi með sínar eigin hugmyndir og læri að rökstyðja þær. Við getum farið í allt frá trúarlegum yfir í pólitískar yfir í jafnvel kynferðislegar hugmyndir verksins allt í einum tíma, og þetta eru bara bestu tímar sem ég hef á ævi minni tekið. Fyrirlestrarnir eru aðeins þurrari, en þetta er samt áhugavert efni hingað til og ég hef ekki farið í einn einasta tíma sem er leiðinlegur.

Disney kúrsinn minn er aðeins öðruvísi uppbyggður. Á mánudögum mætum við og horfum á klukkutíma myndrænt efni sem tengist fyrirlestri vikunnar. Þetta geta verið viðtalstímar, úrdrættir úr disney myndum og svo framvegis. Ekki amalegir tímar að mæta í á mánudagsmorgnum þegar maður er myglaður eftir helgina. Svo á miðvikudögum eru tveggja tíma fyrirlestar, þar sem Hr. Mills talar í svona klukkutíma, svo fáum við "fyrirlestur" frá tveimur nemendum (ég og Egill erum í viku 10) og svo er talað meira. Þeir eru svoldið langir, ég hef ekki alveg fulla athygli í 2 tíma, en þeir eru áhugaverðir og mér finnst í alvörunni gaman að lesa fyrir tímana mína. Þetta er búinn að vera lærdómsríkur tími og fljótlega þarf ég að fara að hella mér út í ritgerðasmíð. Ég á að skrifa 1200 orða ritgerð fyrir Renaissance kúrsinn minn fyrir næsta fimmtudag og ég get ekki beðið eftir að hefjast handa. Ég vissi ekki að nám gæti verið svona skemmtilegt.

Hvað félagslífið varðar hef ég aðallega bara verið að fara í bíó. Keele er lítil loftbóla í Englandi og svæðið sem við höfum til afnota (þeas er í göngufæri við stoppistöðvar) er ekki stórt og bíður ekki upp á mikið. Við förum alltaf í bíó á þriðjudögum af því það eru "cheap nights". Hérna úti kostar bíómiðinn álíka mikið og hann kostar heima, nema á cheap nights, þá kostar hann um 700 krónur íslenskar, og það finnst okkur alveg temmilegt. Allt nammi er líka fokdýrt (þeas poppkorn og svoleiðis) og kemur í risastórum dollum eins og maður sér í bandarískum bíómyndum og venjulegast nægir okkur að kaupa eina dollu á hverjar þrjár manneskjur. Ljósi punkturinn við nammisöluna er hins vegar sá að þeir eru með Ben & Jerries útibú í bíóinu, og hann er rosa ódýr, þannig að við förum bara og fáum okkur tvær Ben & Jerries ískúlur og það er nóg fyrir okkur. Við förum líka á fótboltaleiki hjá John og rúgbíleiki hjá Guy og Badmintonleiki hjá Julie og eldum einstaka sinnum saman, þótt eitthvða hafi dregið úr því upp á síðkastið. Þau héldu samt upp á thanksgiving saman meðan ég og Daði vorum í London, með kalkún og öllum græjum, og við erum öll að fara saman á frumsýninguna á nýju James Bond myndinni á Halloween (sem er 31. október) og við erum að íhuga að fara klædd sem James Bond og M og Ms. Moneypenny. Við sjáum samt til þegar nær dregur.

Hvað varðar lífið í útlöndum hefur lítið breyst. Það eina sem við höfum öll tekið eftir er að enskunni okkar fer hrakandi. Það er mjög merkilegt og við hlæjum mikið að hvort öðru þegar við bullum einhverjar setningar sem meika engan sens, en þetta er víst mjög eðlilegt, er einhver kúrfa sem skiptinemar eiga að ganga í gegnum var einhver að segja í kvöld. Meira að segja Kate og Tricia eru að missa niður enskuna, og koma þær þó frá enskumælandi landi fyrirfram. Þetta er eitthvað við að blanda saman öllum þessum tungumálum. Við erum mikið að blanda saman eigin tungumálum og enskunni, og ég og Egill erum farin að setja ensk orð inn í íslenskuna þegar við tölum íslensku saman. Annað sem okkur finnst rosalega fyndið öllum saman er þegar eitt okkar ætlar að tala við hitt og byrjar að tala tungumálið sitt. John byrjar stundum að tala grísku þegar hann er mjög spenntur yfir einhverju, og þegar ég segi eitthvað á íslensku sem á að vera á ensku segir Kate alltaf "Gesundheit". Við erum samt að læra mikið af hvort öðru, ég er búin að ná upp slatta af frönsku sem ég var búin að missa niður og ég skil flest samtöl sem Guy, Julie og Ariane eiga saman, þótt ég skilji kannski ekki hver einasta orð. John var líka að skrifa upp gríska stafrófið fyrir mig í dag, fyrir hvaða staf hver gríski stafur stendur, hvernig það er skrifað á grísku og hvernig maður ber það fram. Þetta er þrusugaman og ég er fegin að ég er aðeins að koma heim núna í nóvember, svo ég geti haldið áfram að njóta lífsins hérna úti, það er nefnilega svo gaman að vera skiptinemi :)

Lýk þessu með að bjóða ykkur upp á tvær myndir af Keele þegar haustar. Hér eru öll tré orðin gul og appelsínugul og farin að missa laufið og ekki seinna vænna. Það var bara eins og sumar þegar við komum út og við erum eiginlega búin að upplifa tvö haust. Ég frétti að heima snjóaði og ég varð smá abbó, en ég er enn að vona eftir kraftaverki hérna í Keele. Verð bara að halda áfram að vera með krosslagða putta :)


Ástarkveðjur frá Keele,
Anna Margrét

Wales o.fl.

Smá myndasyrpa frá Wales. Eins og venjulega eru ennþá fleiri myndir á facebook. En þetta eru svona helstu myndirnar, og svo eru líka nokkrar myndir frá Triciu og Kate hérna líka;

Kirkjan í Welshpool.

Fórum inn í pínulitla hliðargötu sem reyndist vera full af litlum minjagripabúðum. Gatan hét "Hopkins passage".

Búð inni í Hopkins Passage. Ótrúlega sæt.

Yfirlitsmynd yfir Welshpool, tekin frá kirkjunni.

Tré í garðinum sem lá upp að kastalnum.

Bekkjarmynd af okkur Daða

Bekkjarmynd. Kate, ég, Daði, Rob og Tricia.

Riiisastórt tré. Stærsta tré sem ég hef á ævi minni séð. Þessir litlu flekkir neðst eru til samanburðar, það eru sko ég og Kate að faðma tréð...

...eins og sést betur á þessari nærmynd. Ég og Kate "treehuggers". Við ákváðum semsagt að sjá hversu vel við næðum utan um það. Eins og sést náðum við varla utan um helminginn á því.
Ég og Daði að labba upp að kastalnum.

Breiðasta tré sem ég hef á ævi minni séð. Ég þarna til samanburðar.

Ég að hlusta eftir trjáálfum.

Ég og Kate.

Ég að stelast til að taka myndir af dádýrahjörðinni. Það voru svona 10-15 dádýr þarna.

Rob að gera eitthvað undarlegt. Ég er nokkuð viss um að hann er að taka mynd. En við hlógum allavega mikið að honum þarna.

Kræklótta tréð. Eina tréð sem var ekki í fullum skrúða.

Trjábolsmynd. Egill, ég, Rob, Daði og Tricia.

Dádýrahjörðin.

Powis kastali.

Fallbyssan við innganginn.

Powis kastali séður frá "bakgarðinum".

Haustlitirnir ótrúlegir þarna.

"Bakgarðurinn"

Powis kastali!

Það var eldur einhvers staðar. Sáum bara reykinn af honum. Ræddum það lengi hvort við ættum að láta einhvern vita af honum, en komumst að þeirri niðurstöðu að "Æji einhvers staðar þarna bak við Powis kastala" væri ekki alveg nógu nákvæm lýsing fyrir slökkviliðið.

Daði er farinn eftir frábæra 10 daga í Englandi. Hans er sárt saknað. Skrifa meira seinna vegna þess að ég er að skrifa ritgerð núna...

Anna Margrét