Frábæru fréttir nr. 1,2,3 og alveg upp í 100, eru að sjálfsögðu þær að hún móðir mín er að fara að útskrifast á laugardaginn. Hún hringdi í mig í morgun og sagði mér góðu fréttirnar og svei mér þá ef ég er ekki ennþá brosandi allan hringinn. Hún er duglegasta kona sem ég þekki og er búin að vera að taka 7 fög þessa önnina með 100% vinnu sem er að sjálfsögðu alveg stórglæsilegur árangur og ég vona bara að ég verði einhvern tímann svona dugleg eins og hún. Hún á þetta svo skilið, sérstaklega eftir allt sem gekk á hérna fyrr í haust. Til hamingju mamma!! Ég hlakka ekkert smá til að fá að sjá þig útskrifast á laugardaginn :)
Góðu fréttir númer...101 þá, eru þær að ég fékk ritgerðina mína til baka og ég fékk 60 fyrir hana. Fyrst varð ég frekar svekkt af því ég vildi endilega fá 65 fyrir hana, og var eiginlega búin að ákveða að ég fengi 65 fyrir hana, af því ég var voða stolt af henni, en ég fékk hana til baka með þeim athugasemdum sem mig grunaði nú alveg, að það vantaði svolítið meira eigin hugmyndarflug í hana, og að það hefði mátt vera meiri en ein svona "scholarly" heimild. En eftir að hafa rætt við kennarann, sem sagði mér að lægsta einkunnin hefði verið 40 og það hefði enginn fengið 70 eða hærra, þá ákvað ég að vera bara stolt af þessari einkunn. Ég spurði líka bresku krakkana álits, og þau sögðu það sama og okkur var sagt í byrjun, að allt frá 60 og upp í 69 er mjög mjög góð einkunn. Þannig að ég er bara ofsa stolt af þessum áfanga hjá mér, þessi ritgerð var hátt í sjö blaðsíðna löng, og strembin :)
Eftir að hafa farið í síðasta tímann hérna úti, borðað síðustu bökuðu kartöfluna með smjöri, osti og bökuðum baunum, og sótt einkunnina, ákváðum við Egill að kíkja í síðasta sinn í Hanley og í Mr. Simms nammibúðina. Við tókum strætó inn í Hanley, röltum hringinn í mollinu, keyptum sitthvora jólagjöfina og ákváðum svo að halda aftur inn í Newcastle. En England ákvað heldur betur að kveðja okkur með stæl, vegna þess að við okkur blasti einhver svo almesta rigning sem ég hef kynnst síðan ég kom hingað, og það hefur alveg ringt á mig nokkuð oft. Við lögðum af stað út í rigninguna, í vitlausa átt og löbbuðum heilan hring í kring um mollið í rigningunni þar til við fórum loksins að kannast við okkur. Við fórum svo aftur að strætóskýlinu og þegar við loksins komumst í skjól, litum við á hvort annað, og fórum svo að skellihlæja, því við vorum bókstaflega eins og við hefðum skellt okkur í sund í öllum fötunum. Hárið rennandi blautt, fötin rennandi blautt og það lak alveg framan úr mér rigningin. Ég hélt bara áfram að hlæja alveg þangað til við komum inn í strætó. Við stoppuðum svo í Mr. Simms á leiðinni heim og ég keypti stóran bréfpoka af uppáhalds namminu mínu sem eru svona rauðar, grænar, regnbogalitaðar og fjólubláar súrar hlauplengjur. Ég ætlaði sko að kaupa "sem myndi endast fram á jól". Hann er næstum búinn núna...
Ég kom svo heim aftur og bankaði hjá John og Charlotte og minnti John á bjórinn sem hann hafði ætlað að selja mér (ekkert ólöglegt sko...hann rekur Horwood Bar og ætlaði að selja mér bjór sem ég er að fara heim með handa pabba mínum :p) og Charlotte sagðist ætla að pikka hann upp þegar hún kæmi til baka, en hún var einmitt að fara þangað að stilla upp. Ég sneri mér bara að því að pakka og eftir ca 2 tíma var bankað á hurðina hjá mér og inn steig Charlotte, með DVD-möppuna sem John hafði verið með í láni (greyjið fékk ælupestarflensu með meiru og vantaði gjörsamlega sjónvarpsefni), fjóra bjóra og risastórt heimagert kort. Bjórana fékk ég í boði barsins (semsagt John) fyrst ég er að fara og ég þakkaði náttúrulega kærlega fyrir það, og kortið þykir mér rosalega vænt um, en framan á því stendur "Anna, sorry your leaving, you will be missed!" og innan á framsíðuna er búið að teikna alls kyns al-"íslenska" hluti líkt og grafinn hákarl, víkingabjór, rollur, eldfjöll og geysi. Inni í kortinu er svo voða fallegur þakkartexti, og það er undirritað af fjórum íbúum hússins (það er að segja, öllum sem eftir eru, hin þrjú eru farin), og Charlotte. Mér þykir ofsalega vænt um kortið og ég knúsaði hana alveg þrisvar sinnum fyrir.
Síðan þá hef ég verið að baksa við að pakka. Það gengur ekkert ofsalega vel. Að hluta til vegna þess að ég er svo spennt að vera að koma heim og bara yfir öllu sem hefur verið að gerast í dag að ég get varla setið kjurr, og hef ekkert getað borðað (nema súrar hlauplengjur úr Mr. Simms) og er bara hoppandi og skoppandi út um allt, og að hluta til vegna þess að ég veit ekkert hverju ég á að vera að pakka. Það er allt í belg og biðu, og ég er að reyna að láta fara vel um allt, og gleyma ekki neinu. Þetta gengur svona upp og ofan :P Guð hjálpi mér þegar ég fer heim í janúar, það verður áhugaverður flutningur.
Þetta er líklega síðasta bloggið í bili á þessari síðu, þó er aldrei að vita hvað mér dettur í hug í jólafríinu. Ég sný samt aftur í janúar, nánar tiltekið 12. janúar og má búast við ævintýrum mínum og áframhaldandi myndabirtingum hér. Ég á eftir að sakna alls frábæra fólksins sem ég hef kynnst hér úti, bæði breskra og annarra þjóða kvikynda. Ég hitti Triciu, Rob, Egil og John í gær yfir einmitt bakaðri kartöflu :P og reyndar heitu súkkulaði, og það er ótrúlegt magn af góðu fólki sem ég hef kynnst hérna úti. Við hlógum eins og vitleysingar að öllu og engu, John knúsaði mig í klessu eins og venjulega og sagði mér að ég væri prinsessa. Ekki amalegur titill það. Tricia gaf okkur líka öllum mynd í myndaramma í jólagjöf, ekkert smá sætt. Reyndar vildi svo óheppilega til að ég virtist vera að taka allar hópmyndir af hópnum :P Þannig að ég var ekki á neinni þeirra sjálf, sem öll hin fengu. Hins vegar fékk ég mynd af mér og Daða frá Wales í ramma, sem er alveg jafn sæt og mér þykir voða vænt um hana. Úff maður á sko eftir að sakna þeirra. Og vitleysinganna í húsinu mínu :) Og Mr. Simms og Harvey's og svoleiðis.
En! Ég er að koma heim. Og ég get ekki BEÐIÐ eftir að halda jólin og hafa það kósý og vera heima og hitta alla vini mína heima og eyða tíma með öllum sem mér þykir vænt um og borða allan góða íslenska matinn. Kem náttúrulega akkúrat heim í tæka tíð fyrir mestu matarveislu Íslendinga :D Ekki amalegt það :)
Þannig að ég segi bara, bless í bili og gleðileg jól og við sjáumst á Íslandi! Ég byrja að blogga aftur 12. janúar, ef ekki fyrr!
Anna Margrét ekki-Keele-búi.
1 comment:
25 og hálf klst
Post a Comment