Nutso...

Þetta verður stutt blogg af því ég nenni ekki að skrifa langt. Kannski fæ ég fleiri komment núna, vegna þess að fólk nennir að lesa þetta :p Hér er sumsé sagan og tileinka ég hana hér með henni Klöru minni, sem hefur snúið aftur í bloggheima, mér til mikillar skemmtunar. Strax komin inn saga af móður hennar.

Í dag, þar sem ég var staðsett í skiptiklefanum í Matalan (stór vöruskemma full af fötum á spottprís) sparkaði ég "ballerínu"skónum af mér með einum of miklum ákafa. Annar skórinn rann undir bilið milli mátunarklefanna, og inn í næsta klefa. Því miður var hann upptekinn. Ég var á báðum áttum í smá stund, og að halda niðri í mér hlátrinum um leið, og gat ekki gert upp við mig hvort ég ætti að biðja manneskjuna kurteisislega um að láta hann ganga til baka, skilja hann eftir og bíða eftir að hún væri búin, og vona að hún tæki ekki eftir honum, eða reyna að ná honum til baka. Á endanum þorði ég ekki að taka sénsinn að láta hana taka eftir honum, þannig að ég stakk hendinni laumulega undir bilið, og inn í mátunarklefann, og af einhverri undarlegri ástæðu, í hita leiksins, ákvað ég að það væri best að reyna að veiða hann til baka með hinum skónnum. Ég kraup því á gólfinu og danglaði með vinstri skónum í þann hægri og tókst loks að draga hann til baka.

Ég get samt ekki hætt að hugsa um það hvernig þetta hefur verið fyrir hina manneskjuna. Þetta voru litlir búningsklefar, og ég sparkaði honum alveg í miðjan búningsklefann. Það er eiginlega útilokað að hún hafi ekki tekið eftir hendinni á mér þegar ég veiddi hann til baka. Kannski vorum við bara báðar svona yfirgengilega kurteisar.

Og það besta er að ég var ekki að máta neitt sem krafðist þess að ég færi úr skónum. Ég var að máta skyrtu. Þetta voru bara einhver svona ósjálfráð viðbrögð.


Kær kveðja frá Englandinu,
Anna Margrét