Pirripirr

Ég tók verkjalyf og reyndi að fara að sofa klukkan 12 á miðnætti í gær. Klukkan 1 gafst ég upp á því að sjúga í nefið, vaknaði smá aftur og reyndi svo aftur að sofna. Klukkan 2 fór ég upp á klósettið. Klukkan 3 fékk ég mér mandarínu að borða. Klukkan fjögur setti ég fjóra kodda undir hausinn á mér og fór að telja götin í brunaboðanum. Klukkan hálf fimm held ég að ég hafi loksins sofnað. Klukkan níu vaknaði ég vegna þess að mér var svo illt í andlitinu. Klukkan tíu fór ég á fætur. Klukkan tvær mínútur yfir tíu skreið ég aftur upp í af því mér var svo óglatt...

Klukkan 10:50 var ég mætt til læknisins. Ég hafði pantað þennan tíma vegna þess að mig vantaði nauðsynlega lyfseðil fyrir EVRA plástrinum mínum. Það er mjög hentugt að fá hann hér, vegna þess að lyf frá lyfseðli kosta öll (alveg sama hvaða lyf það er ) 7 pund (semsagt ca 1000 krónur á nýju gengi) hérna úti. Einn þriggja mánaða skammtur af EVRA heima kostar 6000 krónur. You do the math. Ég notaði tækifærið og fékk hann til að kíkja aðeins á mig. Hann skoðaði á mér munninn og kokið, og eyrun og augun og svo bankaði hann í kinnarnar á mér. Það var ekki þægilegt.

Og niðurstaðan. Kinnholusýking. Woopdedooda. Hann vildi samt blessunarlega ekki gefa mér neitt pensillín, aðallega vegna þess að ég er ekki með neinn hita, bara verki. Og þvílíkir verkir. Ég er með verki vinstra megin í kinninni, og þeir eru svo miklir að kjálkinn á mér er alveg stífur og mér er illt alveg niður í augntönnina og út í nefið og upp í augað! Hann vildi hins vegar að ég keypti mér eitthvað nefsprey sem minnkar þrýstinginn. Ég hins vegar kemst ekki í að kaupa það vegna þess að mér er svo illt í kinnholunum. Vítahringur. Og nú ligg ég uppí rúmi, og líð vítiskvalir. Ég held ég hafi ekki upplifað svona óþægindi síðan ég fór í hálskirtlatöku hérna um árið. Því geri ég lítið annað en að drekka Treo og reyna að vera dugleg að borða. Ógleðin mín hvarf um leið og ég hafði vit á því að drekka smá vatn og borða epli, þannig að líklegast stafaði hún af því hvað ég var svöng (eins og þegar ég fór í hálskirtlatökuna hérna um árið...). Ég hef samt enga lyst og ég hef það mjög skítt og ég er búin að afskrifa allan möguleika á því að fara á jólaballið. Bömmer. Ég sem borgaði 750 krónur íslenskar fyrir miðann!

Sem betur fer gaf læknirinn samt grænt ljós á Londonferð. Að hans eigin mati á ég víst alveg að geta farið, þessi sýking á ekki að verða neitt verri. Hann benti mér hins vegar á það að ef það kemst kalt í kinnina þá gætu verkirnir orðið töluvert verri, svo að það gæti verið góð hugmynd að kaupa paracetamól og íbúprófen og dópa mig til skiptis með þeim ef ég á annað borða ætla að fara. Ég hins vegar, verandi þrjóskupési sem neitar að taka verkjalyf sem eru sterk, ætla bara að taka treoið góða með og vona hið besta. Eða þú veist, allavega sjá hvernig ég er í kvöld, áður en ég tek ákvörðun. Það væri svo mikill bömmer að missa af London. En ég get kannski talið skiptinemana mína á að kaupa síðustu jólagjafirnar fyrir mig, ef ég læt þau hafa pening. Egill veit nákvæmlega hvað það er sem ég var að fara að leita að (hint...Björn Magnús...hint :)) og mér tekst kannski að telja honum trú um að kaupa það fyrir mig.

Aaaaahhhhh...treoið er farið að virka. Vá hvað það er þægilegt.

Jæja, ég ætla að loka augunum aðeins, nýta tækifærið á meðan mér er ekki illt...:(

Sendið mér góða strauma!

Kveðja frá Keele
Anna Margrét