Dagurinn í gær og dagurinn í dag...

Í gær var dagur til að fá spennufall. Ég vaknaði frekar stressuð, og mætti í tíma í Disney þar sem ég og Egill áttum að flytja fyrirlestur. Ég var búin að væla alla vikuna yfir þessum fyrirlestri, og hvað krakkarnir sem ég væri að fara að halda fyrirlestur fyrir væru snobbuð og leiðinleg og töluðu aldrei við mann og ég veit ekki hvað og hvað. Ég mætti í tímann og hlustaði á Dr. Mills tala í klukkutíma og svo sagði hann "nú skulum við taka stutt hlé og heyra svo fyrirlesturinn. Er ekki allt í lagi með ykkur?" og nikkaði til okkar Egils. Allra augu beindust að okkur eins og skot og það var ekki laust við að fólk væri svolítið hissa á svipinn. Nema hvað að eftir hlé byrjum við fyrirlesturinn okkar. Og það mátti heyra saumnál detta. Það voru allir þögulir, ég held ég hafi aldrei heyrt svona þögn í þessum hóp. Meira að segja Dr. Mills truflaði okkur bara einu sinni, og mjög lítillega, þótt hann sé vanur að trufla fyrirlestra oft og lengi, og leyfði okkur svo að halda áfram. Eftir fyrirlesturinn spurði hann einnar spurningar, og svo búið.

Eftir fyrirlesturinn get ég svo svarið það að viðhorfið og andrúmsloftið í kennslustofunni breyttist eins og skot. Manneskjan sem mér er búið að vera illa við alla önnina, og er ekki einu sinni búin að líta í áttina að mér, brosti til mín tvisvar eða þrisvar sinnum yfir borðið. Þvílíkur léttir.

Ég er farin að hallast í þá átt að þau hafi bara einfaldlega ekki vitað að við kynnum að tala ensku...

Eftir fyrirlesturinn fór ég og hitti Daða fyrir utan Students Union. Við höfðum pantað leigubíl þangað og hann kom á mínútunni 5 mín yfir 11 og við inn í hann og í áttina að Hanley Bus station. Þar biðum við svo fyrir utan í kuldanum í nokkrar mínútur og þá kom rútan og við þurftum að segja bless. Ekki sérstaklega gaman.

Ég settist inn í strætóinn, og þreytan helltist yfir mig. Búin að vera að hafa áhyggjur af þessum fyrirlestri, og öllum ritgerðunum í tvær heilar vikur og svo að segja bless við Daða, og um leið og ég settist inn í strætóinn var ég úrvinda. Eftir stutt símtal við móður mína sofnaði ég, og svaf alla leiðina inn í Keele, missti meira að segja næstum af stoppistöðinni minni. Á leiðinni heim keypti ég mér heita kartöflu og eitthvað meira að borða, fór heim, borðaði og lagðist upp í rúm. Ég lá þar langt fram á kvöld, í holunni minni sem ég hafði búið til úr einni sæng og fjórum stórum koddum, og fór aðeins upp til að borða og fara á klósettið. Það væri ekki fjarri lagi að segja að ég hafi sofið í fimm tíma. Þegar ég vaknaði var ég ekki mjög spennt fyrir að fara að gera neitt, og ég held að Charlotte og John hafi pikkað upp á því að ég var ekkert mjög hress, vegna þess að Charlotte bankaði á hurðina hjá mér og fékk að setjast á gólfið hjá mér og spjalla við mig á meðan hún var að sauma saman stærðarinnar rifu á buxunum hans John. Svo kom John inn og við spjölluðum meira, og svo buðu þau mér yfir í herbergið sitt að horfa á DVD. Þau buðu mér líka að fara með sér í smá verslunarferð á laugardaginn, John er á bíl, og ég er ákveðin í að fara. Þau eru svo miklar elskur.

Í dag ákvað ég samt að yrði ekki vorkunnardagur. Það er alltof margt sem hefur fengið að sitja á hakanum útaf þessum verkefnum og fleiru og það var kominn tími til að taka sig saman í andlitinu. Ég vaknaði á góðum tíma og mætti í báða tímana mína þann daginn. Í millitíðinni tók ég út smá pening, til vonar og vara ef krónan skyldi fleyta sér í fáránlega stöðu, náði að kaupa á genginu 208 krónur sem er alls ekki slæmt (hún stöðvaði loks í 210 seinni part dagsins). Ég fann mér líka ferðafélaga fyrir Lincoln á morgun, mér tókst að sannfæra hina Bandarísku Leuh (þolfall af nafninu Leah :p) um að það væri frábært tækifæri að koma með mér og Egill seldi henni miðann sinn. Ég keypti svo smá í matinn á leiðinni heim og þegar ég kom heim, aftur úrvinda af þreytu, hafði ég tvo valmöguleika. Ég gat farið inn í herbergi og eytt deginum í að "leggja mig" eða ég gat farið og gert eitthvað af þessum milljón litlu verkefnum sem hafa hlaðist upp. Ég kaus að vera dugleg, fór og skipti seðlum í klink í pósthúsinu og þvoði svo allan þann þvott sem ég gat. Þvottakarfan mín er tóm núna, en ég fyllti þrjár vélar, og tvo þurrkara og alls tók það mig "bara" 3 tíma. Ég á ekki eftir að sakna þess að deila 10 eða 12 þvottavélum með ca 150-200 manns, ég get sagt ykkur það. Eftir það eldaði ég mér mat, ákveðin í að falla ekki í þá gryfju að éta samlokur og epli, og fór svo niður og tók til í herberginu mínu og braut saman þvottinn. Hann er krumpaður, en hann lyktar þó allavega vel. Ég fann líka þráðinn sem ég hélt að hreingerningakonan hefði hent, hann lá bakvið þvottakörfuna, svo þetta var algjör happa-þvottaferð. Núna get ég klárað annan jólasokkinn og byrjað á hinum.

Þar sem ég rogaðist með fulla þvottakörfu, axlartösku með skólabókum, stóran poka með hvítum þvotti og lítinn poka með þvottaefni, framhjá öldruðum manni sem var að labba út úr byggingu, tók ég eftir því að hann horfði svolítið undarlega á mig. Líklegast stafar það af því að ég var í svörtu "fancy" pilsi, svörtum "ballerínu"skóm og stórri hettupeysu, með þvílíkt magn af þvotti með mér. Ég horfði á hann á móti, brosti afsakandi, og sagði "...laundry day". Hann hló skellihlátri og sagði "right you are luv. You've got your work cut out for you today". Ég á eftir að sakna gamla fólksins hérna úti, það kallar mann alltaf luv eða duck (sem þýðir elskan hér úti).

Ég var samt ekki laus við að vera svolítið bitur og lítil í mér í dag. Ég er búin að horfa á tvær jólamyndir á meðan ég tók til, og grenja yfir þeim báðum. Á morgun leggja Ariane, Kate, Guy, Egill, Tricia, Emma og Julie af stað í ferð til Dublin, og þar sem þetta eru þeir skiptinemar sem ég hef hvað mest samband við, þá er ekki laust við að mér finnist ég vera svolítið útundan. Mér líður eins og Phoebe í Friends, þegar hún getur ekki komið með til London. Ég fór meira að segja og fann það á youtube, þið getið séð það hér. Svona verð ég þegar þau koma til baka á mánudagskvöldið, ætla bara að vera í fýlu og segja "Dublin is stupid". Ekki svo að skilja að ég megi ekki koma með þeim, en ég veit að ég á ekki pening fyrir þessari ferð, og ég vil frekar nota peninginn minn í fínar jólagjafir, og að vera ekki í vandræðum þegar ég kem heim á meðan ég er að leita mér að vinnu og svona. Og kannski leyfi ég sjálfri mér að fara í jólaklippingu. Það er kominn tími á að professional klippi toppinn, ég er búin að vera að gera það sjálf í næstum ár held ég bara...Allavega hálft ár. Og það er orðið smá skakkt. Mig er líka farið að langa í annan stíl, kannski aðeins meira á ská eða eitthvað. Eyði bara peningnum í það ;) Svo er ég líka að fara til Lincoln sem verður frábært, og svo fer ég að versla með Charlotte og John sem verður líka ofsalega gaman og á sunnudaginn ætla ég að vera ennþá duglegri og lesa tvær vikur fram í tímann af námsefni, svo ég geti einbeitt mér að ritgerðunum næstu tvær vikurnar. Þetta verður góð helgi.

Ég á orðið svolítið erfitt með að átta mig á að ég sé að fara heim eftir 2 vikur. Þetta er búinn að vera æðislegur tími og það er ýmislegt sem ég á eftir að sakna, sérstaklega eldhússtemmarans í byggingunni minni, en við notum eldhúsið mikið fyrir alls konar spjall. Þau eru svo æðisleg sem búa með mér; John og Charlotte búa í næsta herbergi (Charlotte er reyndar bara gestur :p) og kalla hvort annað ýmsum gælunöfnum, misfallegum, en alltaf jafn vel meintum, rífast um bjánalega hluti eins og hver á að vaska upp næst og vilja endilega að ég eyði sem mestum tíma með þeim, spjalla meira við mig en allir aðrir Bretar hafa gert, segja mér frá hlutum sem er sniðugt að gera hér í Bretlandinu, og tjekka á því hvort það sé ekki allt í lagi með mig. Boris í herberginu hinum meginn við ganginn, sem er risastór og ljóshærður og lítur út eins og sænskur víkingur, borðar ost með pasta en ekki pasta með osti, og er afskaplega elskulegur og vingjarnlegur. Sarah í herberginu við hliðina á Boris, spilar golf, kveikir í graskerjum, setur salt á munnangur sem hún fær, og hlær og fíflast meira en nokkur önnur manneskja sem ég þekki. Fólkið á efri hæðinni þekki ég ekki eins vel, en skoska Laura, Danny, Amara og Rob eru öll yndisleg og ég á eftir að sakna þeirra ekkert smá mikið.

En það er líka ýmislegt heima sem ég er líka farin að sakna, og lentum ég og Egill og Leah í umræðu um hluti sem maður saknar að heiman í dag. Ég upplifði mig rosalega sem skiptinema meðan við áttum í þessu samtali. Við snertum á ýmsum hlutum, ég og Leah erum sammála um að sakna þess að keyra, við vorum öll sammála um að maður saknar matarins (Leah ætlaði til dæmis beinustu leið á Taco Bell þegar hún kæmi heim, mig dreymir hins vegar um Nonnabita) og sérstaklega ræddum við um fjölskyldurnar. Við eigum öll góðar fjölskyldur sem bíða eftir okkur heima, og við erum öll á leiðinni heim frá Keele eftir þessa önn. Við enduðum á því að tala um systkini okkar, bæði ég og Leah eigum yngri bræður sem hafa fengið þau forréttindi að keyra bílinn okkar á meðan við erum í burtu. Bróðir hennar var hins vegar svo elskulegur að fara með vélina í bílnum hennar og skilst mér að viðgerðin muni kosta 800 dollara, sem er enginn smápeningur. Ég nota hér með tækifærið og þakka bróður mínum kærlega fyrir að hafa farið vel með bílinn minn og að mín bíði ekki mörg þúsund króna skuld heima.


Ég er líka farin að sakna þín vitleysingurinn þinn, og ég hlakka innilega mikið til að koma heim og fara á jólagjafarúnt með þér! Þú keyrir og að sjálfsögðu vil ég fá ís!! Og ég elska þig :)

Ég sakna ykkar allra raunar sem eruð heima og ég er farin að hlakka svo til að koma heim um jólin. Það verður yndislegt að hitta alla aftur, og fara í jólaboð og borða góðan mat og svona. Svo verð ég reyndar að læra milli jóla og nýárs og geri raunar fastlega ráð fyrir því að vera að læra á afmælinu mínu í fyrsta skipti ever sem verður ekki gaman, en ég verð samt heima alveg þangða til 12. janúar og ég er búin að ákveða að einhver á að gefa mér köku :p

Núna hins vegar þarf ég að fara að sofa, stór dagur á morgun og ég er orðin dauðþreytt...

Kær saknaðarkveðja frá Keele,
Anna Margrét