Closing time...

Þvílíkur rússíbanadagur sem þetta hefur verið. Ég vaknaði klukkan hálf átta í morgun og byrjaði að læra, en endaði svo bara liggjandi uppí rúmi að borða banana og súkkulaðikex, og horfa á Scrubs. Prófið byrjaði hálf tíu, og var að þessu sinni haldið í "stóra íþróttasalnum". Hann rúmaði alveg nokkuð marga nemendur. Ég var til dæmis í sæti númer 123, og ég er nokkuð viss um að það hafi verið rétt um 300 nemendur að taka próf í einu inni í þessum litla sal. Sem er kannski ekkert svo óeðlilegt miðað við Keele, þetta er töluvert stærri skóli en þeir skólar sem ég hef áður verið í, og það þarf að vera með mörg próf í einu :P

Ég var fljót að skrifa upp útlínur og koma mér að verki, og var komin aftur út ca 1 og hálfum tíma seinna. Önnur ritgerðin heppnaðist bara mjög vel þótt ég segi sjálf frá, en ég var ekki alveg eins sátt við hina. Punktarnir voru til staðar, og ég var með quotes og svona, en mér fannst bara einhvern veginn vanta flæði í ritgerðina. Það þýðir hins vegar ekki að pæla í þessu núna, ég held að ég sé alveg bókað búin að ná báðum áföngunum, og ég vona bara innilega að ég sé yfir 60 %. Ég fann loksins (gat nú verið, fjórum dögum fyrir heimför) spjald sem sýnir bresku einkunnirnar á íslenskum skala (skjal inni á heimasíðunni fyrir international stúdentana, sýnir einkunnarkerfin í mjög mörgum löndum um allan heim) og samkvæmt því er 70 og yfir jafngildi 1. ágætiseinkunnar á Íslandi, eða 9-10, og 60-69 jafngildi 1. einkunnar (eða eitthvað svoleiðis) eða 7,25-8,99. Ég hef fengið 65, 67 og 60, svo ég ætla bara að leyfa mér að segja að það sé nokkuð vel að verki staðið. Vantar bara þrjár einkunnir :)

Eftir prófið fórum við Egill og fengum okkur, hvað annað en heita kartöflu með osti og bökuðum baunum. Hún var ekkert SMÁ góð. Fékk líka smá afmælisgjöf frá Agli, sem var voða falleg, takk fyrir mig :) Eftir það fór ég heim til mín og lagðist upp í rúm. Ég var ekki lengi að rotast, og dreymdi mig mjög undarlegan draum þar sem ég og Daði vorum álfar, Lord of the Rings style sko, og þetta var mjöööög spes draumur. Fyndið líka af því ég veit að mig hefur dreymt hann áður. Ég vaknaði svo með dúndrandi hausverk, og endaði á því að taka verkjalyf áður en ég fór út að borða með krökkunum.

Við international hópurinn, ég, Egill, Kate, Guy, Julie, Ariane, John, Adolphe, Emma og Rob skelltum okkur fínt út að borða í tilefni af síðasta kvöldinu okkar öll saman. Sumir fengu sér forrétt, allir fengu sér aðalrétt og sumir fengu sér eftirrétt, ítalskur matur, mjög góður. John valdi staðinn, sagðist hafa borðað þarna oft oft og það voru sko engar ýkjur, vegna þess að eftir að hann var sestur kom til hans þjónn sem sagði "Welcome home." Og þá var nú mikið hlegið. Emma var líka með vídjókameru, og við tókum öll upp smá skilaboð til hvors annars, sem Emma ætlar svo að sjá um að brenna á disk, ásamt Írlandsferðinni, og senda okkur öllum. Ég fæ líka eintak af Írlandsferðinni þótt ég hafi ekki verið þar. Ég var nú samt meiri sauðurinn því hún var að spyrja hvaða hlutir hefðu svona staðið upp úr í tíma okkar í Keele, og ég lagði svo mikla áherslu á það sem gerðist með þeim, frekar en það sem ég gerði ein eða með Daða til dæmis, að ég fór bara að blaðra um að ég vissi ekki alveg hvað ég ætti að segja, og þá greip John fram í fyrir mér og fór að tala um mögnuðu pönnukökurnar hans, og ég náttúrulega játaði því og talaði í kjölfarið um öll kvöldin sem við eyddum saman að elda, þangað til að mér var bent á það að ég hefði eiginlega líka trúlofað mig í Keele. Ég var náttúrulega ekki alveg að tengja með það, af því að dvölin mín með Daða hérna, og sá tími sem ég eyddi með hinum skiptinemunum er ekki sami tíminn. Ég varð svo svo vandræðaleg yfir að hafa ekki strax talað um það, að ég gat varla svarað restinni af spurningunum, stelpurnar skríktu náttúrulega, létu mig "flasha" hringinn í kameruna og segja frá bónorðinu, og það verður mjög fyndið að horfa á þetta seinna af því ég er svo vandræðaleg að ég get ekki einu sinni horft í myndavélina, og ég stamaði og þetta var bara ekki flott. Samviskubitið þjagaði mig þar til ég var komin heim og búin að segja Daða frá þessu á msn. Hann fór NB bara að hlæja að vitleysunni í mér. Ég á svo góðan kall sko :)

Eftir matinn var komið að kveðjustund. Eitthvað fór hún forgörðum af því við erum ekki alveg tilbúin til að kveðjast strax, en Rob gaf okkur öllum kveðjugjöf, hollenskt mjólkursúkkulaði í laginu eins og fyrsti stafurinn í nafninu okkar. Ég tími ekki einu sinni að borða minn, hann er svo töff, og þau hlóu öll að mér þegar ég vildi eiga gjafapappírinn utan af gjöfinni líka. Við lofuðum að hittast og kveðjast áður en við færum, þannig að ætli maður taki ekki rúntinn á sunnudaginn eða mánudaginn til að kveðja fólk almennilega. Svo skelltum við Rob, Ariane, Egill, Kate og Julie okkur í bíó á Twilight. Ég veit að ég var búin að sjá hana einu sinni, en það voru Kate og Julie líka. Það var mjög hressandi að sitja við hliðina á Ariane, vegna þess að hún hoppaði hærra en ég þegar vampírurnar lenda á húddinu á bílnum, og við gátum skríkt af kátínu yfir öllum rómantísku atriðunum.

Ég endaði svo kvöldið á að koma heim, beint inn í miðjan pókerleik, og bætti þar með kunnáttu mína og frammistöðu í Texas Hold 'Em, með því að skíttapa fyrir breska John. Sem betur fer spila krakkarnir hérna aldrei upp á peninga, enda er það bara rugl, bara upp á spilapeninga. Ef það er eitthvað sem ég hef lært hérna úti sem ég hafði aldrei lært áður, þá er það að spila Texas Hold 'Em. Ekki misskilja mig samt...ég sökka í póker. Ég þurfti meira að segja að hafa blaðið við hliðina á mér sem segir mér eftir hverju ég á að vera að sækjast. En það var samt ótrúlega gaman.

Nú ligg ég svo bara upp í rúmi, og vil ekki alveg fara að sofa. Mér finnst ég allt í einu eiga rosalega stuttan tíma eftir í Keele, og þótt mig langi til að vera heima hjá öllum sem mér þykir vænt um, og í rútínunni minni þar, þá finn ég núna hvað ég á eftir að sakna allra ótrúlega mikið, og hvað það verður skrítið að vita ekki hvenær ég sé breska bæinn minn aftur. Þetta verður svoldið erfiður dagur á mánudaginn held ég, og skrítið að vera komin heim. Spái alveg öðru stykki spennufalli, og eins og mamma og pabbi og Bjössi og Daði muna þá var síðasta nú ekkert ofsalega skemmtilegt. En ég á alltaf eftir að eiga minningar, ljósmyndir og svo framvegis, og gríski John er nú þegar búinn að lofa að koma til Íslands, og breski John og Charlotte ætla líka að kíkja í heimsókn. Svo er ég búin að lofa að koma til Kanada að heimsækja Triciu, Ariane og Kate, og til Belgíu í heimsókn til Julie og Guy. Svo held ég að ég neyðist til að fara til Grikklands líka, annars á John aldrei eftir að fyrirgefa mér. Þannig að þetta er nú ekki í síðasta sinn sem ég hitti þetta frábæra fólk, ég kem til með að hitta þau aftur fljótlega er ég viss um.

Á morgun ætla ég að fara í síðustu verslunarferðina mína, kaupa massívan poka af súrum lengjum úr Mr. Simms, reyna að finna vesti fyrir bróður minn, og þykka peysu handa honum Daða, kaupa dagbækur handa mér og Hrafnhildi og FJÓRÐU BÓKINA AF TWILIGHT!!! Og svo er bara að fara heim og reyna að koma þessu öllu ofan í tösku. Það verður mjög skrautlegt. Ég held að ég komi til með að þurfa að borga hátt í 20 kíló í yfirvigt, sem betur fer fæ ég 150 punda staðfestingargjaldið endurgreitt, þá get ég kannski borgað eitthvað af þessu á flugvellinum. Ég get samt ekki keypt allar bækurnar sem mig langar í, það verður bara að hafa það. Ég ætlaði að vera algjör lúði og kaupa mér Cambridge Companion bækur, af því þær eru awesome, bestu bækur í heimi fyrir svona bókmenntanörda, en ég held ég verði að segja pass, því bækur eru þungar og ég þarf að ferja svona 15 stykki heim til mín.

Þetta verður skrautlegt ;)

Ég segi bless í bili, kominn tími að halla sér.
Kær kveðja frá Keele, í næstsíðasta sinn.
Anna Margrét