Ég get ekki sagt að ég hafi ekki notað þetta trikk í alvörunni. Þegar ég stóð í baráttu minni við Accommodation Services átti ég það til að muldra eitthvað á íslensku sem hefði verið miður skemmtilegt að þær skyldu. Þegar Egill kom með mér í eitt skiptið notaði ég líka tækifærið til að tala um þessa stofnun, um það hvað þetta væri mikil skriffinska og rugl, en brosti út að eyrum á meðan og þær skyldu ekki neitt. Þar að auki hefur ákveðin manneskja bæst í upprunalega skiptinemahópinn, sem er stundum gott að geta talað um á íslensku. Þar er á ferð vinkona okkar Kate frá því á Pig & Rat, sú sem stal sætunum okkar svona eftirminnilega og var dónaleg við okkur. Hún og Guy og Julie eru nefnilega orðin frekar góðir vinir og okkur Kate til mikillar mæðu kemur hún reglulega með þegar við erum að fara að bralla eitthvað. Þá er nú stundum gott að geta sagt "Æji nei, ekki hún. Ég meika ekki heilt kvöld með henni núna," á íslensku, án þess að hún hafi einhvern möguleika á því að skilja mann.
Trikkið er bara að gera þetta án þess að nota ensk slettuorð. Ég og Egill eigum það nefnilega til að detta í það að tala íslensku okkar á milli, finnst hálf asnalegt að tala ensku þegar við erum að eiga í 2-persónu samtali, og þótt við séum að ræða saklausa hluti eins og "Hvar er Kate eiginlega?" eða "John hljóp eitthvað þarna á undan okkur" (eins og John á það til að gera) þá var okkur bent á það að þau heyra bara "blablablaKateblablabla" og við gætum verið að tala um hvað sem er. Reynum við því að nota bara íslensk orð (sem er erfiðara en það hljómar) eða orð sem hljóma ekki eins og ensku orðin. Kate er til dæmis Kata, og svo eigum við það líka til að nota löndin. Grikkinn, Hollendingurinn, Belginn, o.s.frv.
Þessi litli eiginleiki kom mér þó í góðar notir í dag. Eftir tíma ákvað ég að fara niður í Finance Offices og athuga hvernig millifærslunni gengi að ganga í gegn. Í síðustu viku átti ég í afar upplífgandi samtali við þjónustufulltrúa í Landsbankanum. Þið getið rétt ímyndað ykkur gleði hennar þegar ég sagðist þurfa að taka út evrur af evrureikning, og þar að auki millifæra þær yfir á breskan bankareikning í pundum. Hún var augljóslega ekki alveg að nenna þessu mausi og bað mig um að koma bara niður í næsta útibú. Ég sagði henni að það væri ekki auðvelt, þar sem ég væri stödd í Bretlandi og væri námsmaður. Kella má samt eiga það að hún varð töluvert liðlegri eftir ég ég var búin að útskýra stöðuna (þótt það megi deila um það hversu mikið af manns einkalífi maður á að þurfa að tilkynna til starfsmanns banka...) og fór eitthvað að reyna að aðstoða mig við þetta. Bankareikningurinn fannst og evrurnar voru millifærðar. En svo klykkti hún út með "Já, svo vonum við bara að þetta gangi í gegn. Sambandið er náttúrulega frekar stirt á milli landanna núna, en námsmenn eru nú í algjörum forgangi." Mjög svo upplífgandi.
Ég fór svo niður í finance offices og fékk að útskýra fyrir þriðju manneskjunni sem vinnur þarna (aldrei sama sem afgreiðir) hvernig staðan er á Íslandi og að ég væri búin að millifæra peninginn yfir en hann væri stopp í kerfinu hjá þeim. Hún horfði á mig yfir gleraugun, frekar montin á svip, og sagðist nú ekki halda að peningur stoppaði bara si svona. Þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það tekur á að þurfa að segja algjörlega ókunnri manneskju að þú fáir ekki að millifæra pening af því bankakerfið í landinu þínu hafi hrunið. Þetta er mjög asnalegt, þar sem ég hef ekki verið viðkvæm fyrir þessu hingað til, og getað sagt fullt af breskum krökkum og öðrum skiptinemum frá þessu. En ég hálf klökknaði þegar ég útskýrði þetta fyrir síðustu manneskju (manneskju nr. 2), og þar sem ég stóð frammi fyrir þriðju manneskjunni sem vissi ekkert hvað var að gerast, og trúði mér ekki í þokkabót, var ekki laust við að það kæmi smá aumingjaskapur í mig. Hún sagðist samt ætla að hringja í bankann og tjekka og hringja svo í mig. Eiginleikinn að geta talað íslensku án þess að nokkur skilji mann kom í góðar þarfir þarna inni get ég sagt ykkur.
Ég fór svo í NatWest bankann til að forvitnast um gengisbreytingar milli evru og punds hér í Bretlandi og ákvað að athuga í leiðinni hvort þetta væri bankinn sem tæki á móti greiðslum fyrir Finance Offices. Svo reyndist vera og ég endaði því á því að rekja alla sorgarsöguna fyrir fjórðu manneskjunni. Hún var voða hjálpleg, en trúði mér samt augljóslega ekki alveg með peninginn, fyrr en hún hringdi niður í höfuðstöðvarnar. Þar fékk hún þær upplýsingar að engin viðskipti færu til eða frá Íslandi akkúrat núna. Ég átti svo í mjög undarlegu þriggja manneskju samtali þar sem ég var í raun að ræða við manneskjuna í símanum sem vissi meira um þetta en manneskjan bak við glerið. Ég spurði hvort að stoppið kæmi frá þeirra banka, eða frá mínum, og fékk mjög loðið svar til baka um að ástandið kallaði á þessi viðbrögð. Þeirra banka semsagt. Þar að auki gat hún ekki fundið færsluna mína til að hleypa henni í gegn. Í annað skiptið þann daginn var ég næstum farin að grenja yfir efnahagsástandi Íslands. En þarna fékk ég loksins þær upplýsingar, að peningarnir eru millifærðir af reikningum Íslendinga (þeas peningarnir hverfa) en skila sér ekki til bankans sem þeir eru millifærðir á. Mamma hringdi í Landsbankann fyrr í vikunni til að forvitnast og þetta voru líka svörin sem hún fékk þar, þeas. að millifærslur væru búnar að vera að hverfa. Ég á bágt með að skilja hvernig tæp 60.000 íslenskra króna geta bara gufað upp í færslu milli banka, en þetta er einn af þeim hlutum sem ég ætla að tækla á meðan ég er á Íslandi. Einhvers staðar eru þessir peningar, og nú verður einhver að finna hann fyrir mig. Ég efast um að þetta sé þeim að kenna hjá Landsbankanum, en einhver verður að taka ábyrgð á þessu.
Að endingu fór ég svo niður í CIEL (Center for international exchange eitthvað....) og talaði þar við tengilið Keele fyrir Erasmus nema, hana Caroline. Ég sendi henni ófá e-mail í vor og sumar, og hún var alltaf svo hjálpleg, og þegar ég kom inn og kynnti mig sem "skiptinema" sagði hún; "Já, eruð þið ekki frá Íslandi?" Þar útskýrði ég ástandið í 5. og vonandi síðasta skipti. Hún hlustaði, skrifaði nokkra hluti niður á blað, og sagði svo að lokum að það væri náttúrulega algjörlega óviðunandi fyrir okkur að þau skyldu ekki skrifa þetta einhvers staðar hjá sér í Finance Offices svo við þyrftum ekki alltaf að vera að afsaka okkur og biðja um frest og útskýra málið fyrir nýrri og nýrri manneskju. Þetta væri að sjálfsögðu ekki okkur að kenna, og hún skyldi tala við þau í Finance Offices um þetta mál. Ég held þar af leiðandi að þessu málefni sé lokið að mestu. Sem betur fer.
Þetta ástand á milli landanna er orðið alveg fáránlegt. Ég segi alltaf við alla að ég finni ekkert fyrir því og staðreyndin er sú að ég finn lítið sem ekkert fyrir því. En þetta verður einhvern veginn alltaf stærra og stærra. Maður er svo ungur, að maður hefur ekki upplifað tíma þegar maður gat ekki bara labbað inn í banka og skipt gjaldmiðli án nokkurar fyrirhafnar. "Unga fólkið" í dag er ekki vant því að bankinn segi bara nei. Þetta var alltaf allt svo sjálfsagt. Keele er blessunarlega lítil sápukúla og flestir vita ekkert hvað er að gerast. Einhverjir nemendur virðast þó vita um hvað málið snýst, sérstaklega efnahagsnemar og um daginn þegar ég var að rölta heim úr búðinni, heyrði ég brot úr samtali fyrir framan mig sem virtist vera eitthvað tengt þessu þar sem talað var um "f****** Scandinavians". Ég ákvað viljandi að heyra ekki meira af því samtali, hækkaði bara í botn í iPodnum. Blessunarlega sést þó allavega ekki utan á mér hvaðan ég er, og enginn fattar að ég og Egill erum að tala íslensku, við gætum verið að tala hvaða mál sem er. Þar af leiðandi ræð ég alfarið hver veit eitthvað um mig og hver ekki og því sé ég nú ekki fram á nein áhrif, þótt ástandið versni.
Það er samt ekki allt slæmt að frétta héðan frá Keele. Í gær var Bonfire Night, og það var ekki laust við að mér liði svolítið eins og ég væri heima um jólin. Alla vikuna var fólk að þjófstarta Bonfire Night með því að sprengja flugelda, og það var nánast stanslaust "boom" þarna eitt kvöldið. Svo í gær var að sjálfsögðu non-stop sprengingar. Reyndar engar, eða fáar, hérna inni í Keele, en við erum tiltölulega klesst upp við Newcastle svo sprengingarnar ómuðu þaðan. Þetta var svona svolítið eins og vikan milli jóla og nýárs, þegar allir eru að þjófstarta gamlárskvöldi. Ég kúrði mig bara undir sæng, borðaði mandarínu og horfði á jólaþætti í Scrubs og Friends og lét mig hlakka til jólanna. Hérna er allt morandi í jólaskrauti, ég fór í Newcastle í gær, og þar eru þeir í óða önn að hengja upp jólaljósin. Svo er kominn alls konar jólavarningur í búðir. Svo er Mr. Simms Olde Sweet Shoppe að opna, komnar skreytingar í gluggann og nammi í hillurnar. Ég er ekkert smá spennt fyrir því þegar hún opnar, ef marka má nammið í hillunum. Verður gaman að fara þangað fyrir jólin.
Svo eru stærstu fréttirnar bara þær að ég er að koma heim á morgun. Ég tek strætó til Hanley um 4 leytið, kannski aðeins seinna en það. Svo á ég pantað í rútu frá Hanley til Manchester klukkan 5, fæ loksins að sjá Manchester, tjekka mig inn á flugvellinum, sennilega eitthvað milli 5 og hálf sex. Við tekur löööng bið, eins gott að það sé eitthvað að gera á þessum flugvelli, en ég á pantað flug klukkan 21:05. Ég reikna með að lenda á íslenskri grundu um 23:35 að staðartíma og þar sem ég verð bara með handfarangur, engar töskur til að tjekka inn, þá geri ég fastlega ráð fyrir því að ég verði komin ekki mikið seinna en á miðnætti, í faðm fjölskyldunnar, en mamma, pabbi, Bjössi og Daði ætla öll að koma og sækja mig. Ég er svo spennt að ég titra og ég reikna með því að það verði ekki sofið mikið í nótt.
Íslandsferð mín verður stutt og laggóð en jafnframt stútfull af íslenskum þægindum. Ég fæ dýýýrindis máltíð á laugardagskvöldinu og hlakka ekkert smá til að eyða því heima. Ég og mamma ætlum að föndra jólakort, eitthvað sem ég hélt að við myndum því miður ekki getað gert á þessu ári, og ég er ekkert smá spennt að gera það. Á sunnudeginum er ég svo boðin í afmæliskaffi, og á sunnudagskvöldið er ég að fara fínt út að borða með Daða mínum og kannski í bíó ef tími leyfir. Á einhverjum tímapunkti yfir helgina ætla ég líka að kaupa mér smá íslenskt til að hafa með mér út, díla við bankann, borða á Nonnabita og að sjálfsögðu fá mér Vesturbæjarís. Ég hlakka líka ofsalega til að kíkja í heimsókn í Fiskakvíslina. Ég á svo erfitt með að trúa að það sé einn og hálfur mánuður síðan ég var á Íslandi síðast. Þetta verður rosalega skemmtileg heimsókn til Íslands.
Nú held ég að ég sé alveg búin að skrifa nóg í bili, nema ég má ekki gleyma skemmtilegu fréttunum. Ég er nefnilega búin að fá út úr ritgerðinni sem ég skilaði í síðustu viku og ég er ekkert smá stolt. Ég fór meira að segja á netið og fann smá viðmiðunarreglu um einkunnirnar hérna úti, í samanburði við bandaríkin sem nota A+, A, A- o.s.frv.
Því miður finn ég hvergi viðmiðunarreglur fyrir íslenska kerfið, en á fyrirlestrinum sem var haldinn þegar við komum út var okkur sagt að 70-100 eru einkunnir sem eru ofsalega sjaldan gefnar. Þær eru bara svona eins og 9,5 eða 10 heima. 40 er að ná áfanganum, og allt milli 50-59 er ágætt og 60 og 69 mjög gott. Ég fékk semsagt 65 og er bara hevý sátt með það. Það er bara svona eins og að fá 8 eða jafnvel 9 heima og ég ætla sko ekki að kvarta. Ég stefni á að fá hærra fyrir næstu ritgerð, langar mjög svo að vera í ca 68 eða 69. En mér finnst þetta samt alveg frábært og ég er mun öruggari með skrif á næstu ritgerðum í kjölfarið á þessari.
Nú held ég að ég sé búin að segja frá flestu sem er í gangi hérna úti, og ekkert eftir nema að bjóða kærlega góðar kveðjur til Íslands og við sjáumst á morgun bara svei mér þá :D
Íslendingakveðjur,
Anna Margrét
No comments:
Post a Comment