Síðasta uppfærslan frá Keele...

Ég sat og horfði stíft á andstæðing minn. Þetta ætlaði augljóslega að verða barátta. Og nú var bara spurningin hvort okkar var þrjóskara. Ég var búin að gera honum fullljóst hvað ég ætlaði mér, og að ég myndi ekki fara án þess að takast það. Ég þurfti að taka á öllum þeim krafti sem ég átti eftir, andaði djúpt, spýtti í lófana og lét slag standa. Ég togaði af öllum krafti og loksins fór rennilásinn upp. Ég hafði sigrað farangurinn, og með því sýnt honum hver réði.

Núna situr hann þægur og stilltur og bíður eftir mér við útidyrahurðina. Það tók á, og margir hlutir sem ég hafði ætlað mér að taka urðu eftir, eins og hraðsuðuketillinn minn, blenderinn góði sem er ekki ætlast til þess að þeyta egg með, alls konar lyf sem ég tók með mér í byrjun af því að ég var alveg viss um að ég yrði veik, en notaði svo aldrei, karfan undan snyrtivörunum mínum, og fleiri gripir. Allt sem skipti máli komst þó ofan í, og það var mikil barátta á síðustu metrunum að koma öllu smálegu fyrir, og hátalararnir gleymdust upp í hillu og ég var að verða gráhærð að koma þessu öllu ofan í. Á endanum var ég farin að tala við töskurnar mínar, lofa þeim að ég myndi kaupa handa þeim nýja rennilása og eitthvað annað sem töskum finnst gott, ef þær yrði samvinnufúsar og leyfðu mér að renna upp. En ofan í komst þetta, og nú er ég að fara á Barista að hitta Kate, John og Guy í síðasta sinn, ná í peninginn minn, kaupa fjórðu Twilight bókina (þetta stefnir í 11 tíma ferðalag, ég held að ég nái alveg að klára þriðju bókina á þeim tíma), fá mér eina bakaða kartöflu og leggja svo af stað frá Keele í síðasta sinn.

Ég hlakka til að koma heim, en akkúrat núna finnst mér það hrikalega skrítið, og ég hefði alveg nennt að vera aðeins lengur hérna úti. En...c'est la vie. Eins gott að ég er að fara heim núna, ég er gjörsamlega blönk.

Danny var að bögga mig áðan. Ég er í kjólnum mínum sem ég fékk í afmælisgjöf núna, og ætla að fljúga heim í honum. Ég efast um að mér verði kalt af því ég er með þykkustu úlpu í heimi, trefil, ullarermar og húfu, og svo leðurjakkann sem ég get farið í innanundir úlpuna (alveg satt, hún er MJÖG stór) ef mér skyldi verða kalt, en honum og Söru fannst ekki að ég ætti að fara í kjól út á flugvöll, mér yrði svo kalt og reyndu að rökstyðja þetta með því að segja mér að gallabuxur, bolur og peysa tæki minna pláss en kjóllinn í töskunni.

Ég horfði stíft á þau með áðurnefndum þrjóskusvip og sagði "ég er að fara að ferðast í 11 tíma, og ég eyddi síðustu 10 mínútunum í að raða öllu ofan í töskurnar svo það sé perfect, og passi! Ég ætla ekki að fara niður, endurraða öllu og eyða öðrum 10 mínútum í þetta, af því ykkur finnst að ég eigi að vera í gallabuxum ekki kjól."

Það var nóg. Víkingablóðið sko :p

Jæja, ég er farin á Barista.
Kveðjur frá Keele í síðasta sinn!

Anna Margrét