I'm leaving on a jet plane...

Bless bless Ísland...
...halló England.

Íslandsferðin var algjör draumur í dós.

Það var þvílíkt vesen á mér úti á Manchester flugvelli og þótt ég hefði verið dugleg að koma mér þangað sjálf í strætó og rútu og hefði fundið rétt terminal strax þá las ég vitlaust á skiltið sem beindi mér í átt að innritunarborðinu og endaði í röðinni fyrir gegnumlýsingu og security check, án boarding passa. Ég þurfti því að troða mér aftur til baka og fara í rétta röð, þar sem þrír íslenskir, dónalegir bisness kallar tróðu sér framhjá mér í röðinni. Taskan mín fékk næstum því ekki að fara sem handfarangur af því hún var 12 kíló (!!!) en hún slapp í gegn fyrir rest vegna þess að ég var með fartölvu í henni og þær geta farið illa ef maður tjekkar þær inn. Í röðinni fattaði ég svo að ég var með snyrtivörur, og þurfti að fara til baka og setja þær í glæran plastpoka. Málmleitartækið pípti svo á mig, og taskan mín var gegnumlýst tvisvar sinnum. Ég kórónaði flugið svo með því að skilja vegabréfið mitt eftir í vasanum fyrir framan mig í flugvélinni, og uppgötvaðist það ekki fyrr en ég var komin í vegabréfaeftirlitið. Elskulegur öryggisvörður sótti það fyrir mig eftir að ég svindlaði mér leið aftur til baka í gegn um hálftóma, og afgirta flugstöðina. Vel gert.

Hins vegar var flugið mjög þægilegt, ég hafði röðina fyrir sjálfa mig og gat horft á allt það sjónvarpsefni sem mig langaði til og heim komst ég að lokum. Ég gekk gegnum hliðið og mamma, pabbi, Bjössi og Daði tóku á móti mér. Ég knúsaði þau öll í tætlur og svo fórum við heim og þau pöntuðu handa mér alvöru dominos pizzu af því ég var svo svöng, og við spjölluðum langt fram á nótt.

Daginn eftir fékk ég jólajógúrt í morgunmatinn, við Daði skelltum okkur í jólaleiðangur og fórum svo í kaffi í Fiskó. Við enduðum svo daginn á dýrindis kalkúnamáltíð a la mútta og gerðum 12 jólakort saman um kvöldið. Því miður var mútta þá orðin smá slöpp, en hún var með eins mikið og hún gat.

Á sunnudeginum sváfum við út, fórum á DVD-markaðinn í perlunni, þar sem allt var troðið og dónaleg kelling ýtti sér hranalega leið framhjá bróður mínum sem er ökklabrotinn og á hækjum... Svo skelltum við okkur í afmæli til hennar Margrétar þar sem ég hitti allar stelpurnar aftur, og þaðan fórum við og keyptum handa mér íslenskt gúmmelaði og svo heim í Mosó. Ég var svo almennileg við hann bróður minn að ég dró hann með mér á hækjunum í Kringluna og hann hoppaði hana þvera og endilanga eins og herforingji. Eftir það fórum við Daði svo út að borða á Hereford og fengum dýýýrindis nautalund með hvítlaukssmjöri og svo splittuðum við bananasplitti í eftirrétt (ho ho ho...einkahúmor). Eftir matinn fórum við á Bond og enduðum svo dauðþreytt upp í Mosó um 1 leytið. Við sváfum eins lengi og við gátum í morgun en enduðum á því að fara fram úr um hálf ellefu, ég pakkaði, fór á Nonnabita, og í Landsbankann og endaði á því að fara heim með vesturbæjarís, heita súkkulaðisósu og jarðaber. Pabbi skutlaði mér svo út á flugvöll og hér er ég nú stödd.

Ég skal alveg vera fyrst til að játa það að það var ekkert gaman að lenda á flugvellinum í Manchester, fara í gegn um tollin, labba út um hliðið og muna að ég var mögulega eina manneskjan sem kom ein og enginn var að taka á móti. Það er mögulega það einmanalegasta sem hægt er að gera, að lenda einn á flugvelli. Og ég var alveg extra viðkvæm yfir öllu sem ég horfði á. Ég táraðist meira að segja yfir Scrubs þætti...

En um leið og ég var komin til baka og fór að taka upp úr töskunni þá lifnaði heldur betur yfir mér. Ég var búin að gleyma að ég hefði tekið svona mikið gúmmelaði með mér. Ofan í þessa pínulitlu tösku sem var eiginlega full fyrir, tókst mér að troða stórum cheerios pakka, 650 gramma pakka af fylltum nóa konfektmolum, poka af ömmukleinum, poka af ömmuflatkökum, pakka af góða hafrakexinu, nóa kroppi, blandípoka af nammibarnum í hagkaup, hangikjöti og rjómaosti með kryddi. Svo hafði ég munað að taka með mér 4. seríu af Scrubs. Fyrir peninginn sem mamma og pabbi gaukuðu að mér áður en ég fór keypti ég mér líka m.a. tvær flöskur af íslensku vatni og stóran kassa af Rísbitum (og reyndar smá meira sem er ekki ætt :P Og ég á afgang...).

Fyrir utan allt það tóku Egill og John á móti mér þegar ég kom inn í Hanley (þar sem klukkan var 11) og Sarah var heima til að heilsa mér þegar ég kom í blokkina mína. Það voru líka allir alveg extra góðir við mig, sem mig grunar að megi rekja til þess að ég er mjööööög rauðeygð. Hins vegar geta bæði mamma og Daði staðfest það að ég vaknaði svona í morgun, veit ekki alveg hvað gerðist. Annað hvort er ég að fá flensuna, eða þá að ég fékk ofnæmisviðbrögð vegna þess að ég sofnaði með augnmálninguna á mér í gær. Ég var semsagt ekki nýbúin að grenja. En ég skil vel að þau hafi haldið það og það spurðu mig allir hvort það hefði ekki verið gott heima og hvort ég saknaði þess. Sem ég geri auðvitað. En alltaf gott að eiga góða að.

Og svo kemur Daði minn eftir bara 9 nætur. Það er nú ekki langur tími. Og hann ætlar meira að segja að vera hjá mér í 2 heilar vikur. Þannig að þetta er bæði stysti tíminn sem við höfum verið án hvors annars, og svo verður þetta lengsti tíminn sem við verðum saman, síðan ég fór út :p Þannig að það er nú ekki verra.

Svo ég hef ákveðið að líta á björtu hliðarnar, fá mér smá hafrakex og íslenskt vatn og fara að lúlla mér. Þetta var langur og erfiður dagur og ég ætla mér að vakna snemma á morgun og fara á bókasafnið að læra.

Adios í bili, sakna ykkar allra á Íslandi.
Anna Margrét