Ein lille blogg frá Keele...

Hummhumm....hvert var ég aftur komin? Ég var samkvæm sjálfri mér og bloggaði ekkert á meðan á fríinu stóð. En nú er ég komin aftur í Keele, ligg uppi í rúmi og borða Cheerios og drekk sítrónukristal. Var að lenda á enskri grundu fyrir 5 tímum síðan, kominn tími á að blogga ;)

Litla fríið mitt heima á Íslandi var yndislegt, klippti af mér allt hárið innan við 12 tímum eftir lendingu, og fór svo og horfði á útskriftina hennar mömmu í salnum í MH. Það var alveg frábær stund, ég var svo spennt fyrir hennar hönd að ég sat alveg stíf fremst í sætinu, og táraðist svo þegar hún tók við skírteininu sínu. Voða stolt dóttir. Svo kom bara jólaundirbúningurinn, sem var með heldur meira afslöppuðu og öðruvísi sniði en venjulega og jólin sjálf sem voru líka einhvern veginn öðruvísi, en samt alveg jafn yndisleg og venjulega. Ég fékk ofsalega margt fallegt í jólagjöf, og þakka kærlega fyrir mig, sem og fyrir allar fallegu afmælisgjafirnar. Það var æðislegt að hitta alla, liggja í leti, hafa það gott og borða góðan mömmumat. Ég og Daði fengum líka smá vinnu, í gegn um fyrirtækið hans pabba, sem útvegaði okkur slatta pening sem mun koma í góðar þarfir á næstu vikum. Yfir allt saman mjög gott frí.

Ég í nýja kjólnum og rauðu skónum í afmælinu mínu.

Klukkan 12 í morgun var ég ekki enn byrjuð að pakka, frekar en venjulega, og um 3 leytið var ég að snúast kring um sjálfa mig og garga á Bjössa og Daða vegna þess að ég fann ekki snyrtivörurnar mínar og næluna í peysuna mína og í ástandi mínu þarna rétt fyrir brottför fannst mér fullkomlega lógískt að áætla að þeir hefðu tekið þessa hluti, þrátt fyrir að þeir séu karlmenn og hafi hingað til ekki haft neina þörf fyrir maskara og augnskugga (...að mér vitandi). En út komst ég, átti súrrealíska stund á flugvellinum, vegna þess að það var enginn að tjekka sig inn nema ég, og enginn að fara í gegn um málmleitarhliðin nema ég, og enginn að versla í fríhöfninni nema ég (keypti mér ofsa fínt meik) og svo sátu þau öll bara á biðsvæðinu. Mjög spes. Flugið var þægilegt, engin truflun í þetta skiptið en þetta var ekki svona ný vél þar sem maður hefur sér skjá og ræður hvað maður horfir á. Walk the line var í gangi, og var frekar niðurdrepandi, svo ég endaði á því að klára New Moon (átti "bara" 250 blaðsíður eftir) í fluginu og á rútustöðinni, og kveikti svo á tölvunni í rútunni og horfði á Nanny Diaries alla leiðina til Stoke. Þar tók Egill við mér og við tókum leigara til Keele. Þegar ég kom til Keele höfðu vitleysingarnir í næsta herbergi, þau John og Charlotte, skrifað "Keele *hjarta* Anna" fyrir neðan þar sem ég hafði skrifað "Anna *hjarta* Keele" og "WELCOME BACK ANNA!!!" á hurðina mína. Þessar elskur. Ég bankaði á hurðina hjá þeim, og var skyndilega dottin í sama gamla góða Keele pakkann, sitjandi á gólfinu inni hjá þeim meðan þau skoðuðu íbúðir sem þau eru að spá í að leigja og plottuðu um hvernig þau gætu rænt mér og bundið mig við stólinn minn svo ég fari aldrei aftur heim. Þeirra helstu áhyggjur voru að þau gætu farið í fangelsi fyrir mannrán, en komust að þeirri niðurstöðu að fyrst ég væri íslenskur terroristi yrði breskum stjórnvöldum örugglega alveg sama. Þau eru svo fyndin :)

Ég var sko búin að koma mér mjög vel fyrir þarna í rútubiðsalnum...heppilegt að vera með svona stóra tösku.


Ein svoldið sjúskuð eftir ferðalagið og svona....

Núna er þetta bara ein vika af lærdómi og svo kem ég heim aftur, til að vera. Ég hlakka ofsalega mikið til, það verður nóg um að vera í lærdómi, próftöku og að pakka. Ég er alltaf að reyna að segja sjálfri mér að þetta sé nú ekki svo mikið af drasli, en svo rek ég alltaf augun í eitthvað nýtt sem þarf að pakka, dæsi, og sný mér aftur að því að plotta. Mánudaginn 19. janúar, klukkan 02:35, lendi ég aftur. Ég skal vera dugleg að blogga þangað til!

Bless á meðan elskurnar,
Kveðja frá Keele,
Anna Margrét