Klukkuskipti

Dagurinn í dag hefur verið viðburðarríkur og félagslyndur dagur í Englandi. Til að byrja með markar dagurinn í dag mánaðarafmæli mitt og Englands, en á þessum degi, hinum 25. fyrir mánuði síðan sat ég á Heathrow flugvelli og bölvaði í sand og ösku þessari einu manneskju sem tafðist í einhverju landi og við þurftum að hinkra eftir. Fyrir einum mánuði síðan kom ég til Keele, skráði mig inn í gegnum innskráningarferlið, og skutlaði töskunum mínum upp í herbergi, og brá þegar ég sá stærðina á þessu herbergi sem ég var að fara að deila. Fyrir mánuði síðan hitti ég allt þetta yndislega fólk fyrir utan Students Union í fyrsta skipti og við héldum í undarlega gönguferð í myrkrinu til að kynna okkur svæðið betur.

Við höfum hist nokkuð oft fyrir utan Students Union síðan þá, brallað ýmislegt saman, verið til staðar fyrir hvort annað, hlegið og rifist og djammað og, tjah, einhver okkar hafa drukkið. Þetta er búinn að vera frábært mánuður og ég elska alla litlu skiptinemana mína í tætlur.

En síðan ég kom hingað fyrir mánuði síðan er ég líka búin að upplifa margt upp á eigin spýtur, flytja í nýtt herbergi, kynnast fullt af bandbrjáluðum bretum og læra fullt. Í morgun vaknaði ég klukkan 1, og kúrði uppí rúmi til 2. Ég fór á fætur og sauð mér pasta og hringdi í Egil til að sníkja af honum tómatsósu. Hann kom færandi hendi með tómatsósuna stuttu síðar og ég og hann sátum og spjölluðum saman í 1 og hálfan tíma meðan ég borðaði pastað mitt og frestaði yfirvofandi lærdómi. Ég lét hann svo hafa þvottaefnið mitt, og smá þvottaleiðbeiningar, af því hann var að fara að þvo þvott, og fór sjálf niður að læra. Ég las heilt Shakespeare leikrit á ca 2 tímum, sem er ekki slæmur árangur, og ætlaði að læra meira en festist í því að hanga á netinu í staðinn. Kate sendi mér sms um að hitta hana og Ariane og fá okkur kaffi á Barista, þannig að ég fór þangað, en svo fór ég bara heim vegna þess að ég var eitthvað slöpp. Daði hringdi í mig, og við kveiktum á webcam á msn og gátum séð hvort annað meðan við vorum að tala. Það var ekkert smá frábært!

Ég skrapp aðeins upp, og þegar ég var á leiðinni niður var Sarah, sem býr í herbergi 4 í blokkinni minni að tala við Charlotte, kærustu John sem vill svo til að býr í herbergi 2, við hliðina á mínu. Þar sem ég labbaði framhjá tilkynntu þær mér að þeim hefði heyrst ég vera að gráta, og viljað koma og tjekka á mér. Ég sagðist nú bara hafa verið að flissa yfir fíflalátunum í elskunni minni, ekki gráta, en mér fannst samt sætt af þeim að ætla að tjekka á mér. Við enduðum á því að spjalla í svona klukkutíma, þar til þær buðu mér að koma með sér á Horwood Bar, sem vill svo til að John rekur. Við skelltum okkur þangað, þar sem ég hitti fullt af ensku fólki, það var live tónlist, ég fékk ókeypis kók frá John og horfði á Söru spila pool. Fyrr um kvöldið hafði ég asnast til að segja stelpunum frá "We are not terrorists Mr. Brown" (sem mér finnst btw SNILLDAR framtak hjá Íslendingum) og að flestir sem ég þekkti segðu mér bara að segjast vera finnsk, þannig að þær eyddu öllu kvöldinu í að segja fólki að ég kæmi frá Finnlandi og væri hættulegur hryðjuverkamaður. Við skemmtum okkur rosalega vel og þau vilja endilega að Íslendingurinn komi og "djammi" með þeim aftur næstu helgi, á Halloween. Ég segi "djammi" vegna þess að Horwood Bar er miklu meira svona eins og Highlander heima. Allir bara að drekka bjór og spjalla. Í dag var líka live music, og það var rosa stemmning. Meðan að the Pig and Rat sem ég fer stundum á er bara danstónlist og allir blindfullir og alltaf pakkað. Mér lýst betur á Horwood Bar. En það var rosalega gaman að kynnast loksins einhverjum Englendingum, þau eru álíka biluð og vinir mínir heima og það er gaman að skemmta sér með þeim.

Fólki finnst almennt rosalega gaman að ég sé frá öðru landi. Ég fæ alltaf rosa mikið af spurningum, og sumar þeirra eru misgáfulegar. Oftast biðst fólk afsökunar fyrir fram ef það er að fara að spurja að einhverju asnalegu, en um daginn var ég spurð að því hvort við hefðum einhverjar kartöflur á Íslandi. Ég hef líka fengið að heyra spurningar eins og "þekkjast allir á Íslandi?" Mér finnst alltaf gaman að svara þeim, það er bara verst að mér finnst ég ekki kunna nógu mikla sögu eða viðskiptafræði. Þegar ég er spurð að því hvað er helsti útflutningur okkar hef ég ekki hugmynd. Ég er líka iðulega beðin um að tala íslensku fyrir alla, sem ég hef komist að að flestum finnst bara hljóma eins og einhver arabíska, og alls ekki eins og neitt sem þau geta svona sett sig inn í, eins og franska og spænska. Ég hef samt fengið að heyra að þetta er ekki eins hart tungumál og hollenska og þýska, meira mjúkt. Fólk starir samt á mig og Egil ef við erum að tala íslensku saman, örugglega vegna þess að við lítum ekki út eins og fólk sem ætti að tala svona mikið hrognamál.

Mér finnst samt rosa gaman að vera útlendingurinn, og þetta hefur hvatt mig til þess að a)læra meira um landið mitt og b)skrá mig á vinalista fyrir skiptinema sem vilja koma til Íslands. Ég veit að háskólinn er með svona prógramm og ég vil taka þátt í því. Mér var sagt í kvöld að ég væri einn félagslyndasti skiptineminn sem þau hafa kynnst. Þau voru víst með nokkra í tímum með sér og svoleiðis, og þau sögðu að skiptinemarnir héldu sig mikið útaf fyrir sig. Ein var meira að segja í svona vinaprógrammi með einhverri franskri stelpu sem vildi ekkert fara neitt út. Mig langar að reyna að breyta því hjá framtíðarskiptinemum við HÍ. Mér þótti vænt um að heyra þetta, og eins þegar ein stelpan sagði við mig að ég væri rosa skemmtileg. Mér er hætt að líða eins og gesti hérna, og farið að líða meira eins og ég eigi heima hérna. Þetta er herbergið mitt, húsið mitt, bærinn minn og landið mitt. Allavega í bili.

Besta dæmið sem ég hef um þetta er samtal sem ég átti við Egil í tilefni af Íslandsför minni;

"Oh, það verður svo gott að fara heim í smá tíma. Þetta verður frábært. Ég ætla að gera *langur listi af hlutum sem ég ætla að gera* og svo kem ég aftur heim 10. nóvember."

Fyndið að tala um að fara heim til Íslands og koma svo aftur heim til Keele. Ég á tvö heimili :)

Þegar ég kem aftur til Englands ætla ég að kaupa brennivínsflösku í tollinum og Nóa Konfekt og gefa þessum vitleysingum í blokkinni minni. Ég er svo heppin að þau hafa nokkur komið til Íslands, af því þau eru landafræðinemar og það var svona vettfangsferð til Íslands síðasta sumar, og þeim finnst Ísland almennt mjög áhugavert og allt sem kemur þaðan, og ég lofaði í kvöld að gefa þeim sterkt íslenskt brennivín, vegna þess að þau langar mikið að smakka það. John hefur komið til Íslands og fannst Ópalskot alveg rosalega gott. Það verður fróðlegt að vita hvernig þeim finnst brennivínið smakkast, og ég tók það skýrt fram í kvöld að ég tæki ekki ábyrgð á timburmönnunum sem gætu fylgt brennivínsdrykkju.

Fyrir utan allar þessar fréttir hefur eitt mikilvægt og spennandi gerst líka. Ég fékk að upplifa það að breyta klukkunni. Klukkan nákvæmlega 02:00 þann 26. október (sem er tæknilega séð núna) breyttust allar klukkur í Englandi í 01:00. Ég fékk að upplifa það að breyta klukkunni og græddi heilan klukkutíma. Í rauninni er klukkan að ganga fjögur hérna úti, en hún er bara 3 af því ég græddi klukkutíma. Ekki slæmt! Það var smá stuð að breyta klukkunni, og magnað að heil þjóð ákveði í sameiningu að breyta tímanum. Mér finnst það fyndið. Besta var samt að fæstir Englendingar sem ég talaði við vissu að þetta væri í kvöld. Morgundagurinn verður því eflaust ruglingslegur, þar sem sumir verða klukkutíma á undan öðrum. Við skiptinemarnir fengum samt send skilaboð um þetta þannig að ég veit að þetta gerðist í alvörunni. Og nú er ég á sama tíma og þið heima á Íslandi.

En ég held að ég segi þetta gott í bili, innri klukkan mín er orðin að ganga 4 og kominn tími til að fara að loka augunum. Stór lærdómsdagur á morgun, ritgerð og 2 Shakspeare leikrit. Ég *ætla* að standa mig vel hérna úti og sjá til þess að allir verði stoltir af mér :) Góða nótt og ég skrifa vonandi meira á morgun, eða á næstu dögum.

Bless í bili,
Anna Margrét

P.s. Ég er komin með æði fyrir að nota millinafnið mitt. Ég held það sé vegna þess að hér úti er það ekki til. Allt fer eftir eftirnöfnum, ég er alltaf Miss Björnsdóttir, og þegar ég er lesin upp eða á Keelekortinu mínu eða NUS kortinu mínu er ég ekki Anna Margrét, og ekki einu sinni A.M. Ég er bara Anna Björnsdóttir eða A Björnsdóttir. Millinöfn eru lítið sem ekkert notuð hérna úti, þess vegna hef ég tekið uppá því að skrifa undir allt "Anna Margrét". Þeir hérna úti skilja hvortsemer ekki eftirnafnið mitt og vita ekkert hvort ég er að skrifa það eða ekki :D