Í dag fór ég í minn "fyrsta" alvöru tíma í Disneykúrsinum. Það var...fyndið. Kennarinn er algjör dúlla, minnir mig stundum á Disney-karakter sjálfur, og greip ítrekað fram í fyrir grey strákunum sem voru að halda fyrirlestur til að tala aðeins meira. Hann talaði non-stop í 2 tíma, segir misfyndna brandara en drepur alltaf punch-linið með því að hlæja að eigin brandara og halda svo áfram að tala. Stórskemmtilegur karakter. Í dag sagði hann alveg klassíska setningu sem á eftir að sitja með mér í mörg ár. Þegar við vorum að tala um viðbrögð margra við þeim ásökunum að myndir Disney séu með subliminal messages (orðið SEX á að koma fyrir á þónokkuð mörgum stöðum) sagði þessi mæti maður; "However, an Evangelical priest once told me that when you're a dirty old man you can see sex symbols anywhere". Ég hló og hugsaði með mér í hvaða aðstæðum þetta hefði eiginlega verið sagt!!
Annars fyrir áhugasama, er heimasíðan hérna og svo eru til nokkrir góðir youtube linkar sem hægt er að skoða ef maður slær inn "Disney subliminal messages" á youtube.com. Og þetta er ég að læra í skólanum!
Eftir tíma fór ég í Accommodation Services. Ég var kurteis en jafnframt föst á minni skoðun...
...og ég laug.
Ég er ekki stolt af því, en ég vissi að þau myndu ekki hlusta á rök varðandi Daða af því að það flokkast sem "persónulegt vandamál". Ég fór og sagði að ég þyrfti að fá annað herbergi, þetta gengi ekki lengur, við værum með allt okkar í kössum og töskum á gólfinu og að ég vissi fyrir víst að strákur sem kom sama dag og ég síðast hefði fengið herbergi samdægurs. Hún ummaði og aaah-aði og spurði mig svo í hverju vandamálið lægji. Á einu sekúndubroti hugsaði ég upp hina fullkomnu hvítalygi. Ég sagði henni að þrátt fyrir að okkur kæmi mjög vel saman, þá værum ég og Joséphine værum ekki sambærilegar að því leitinu til að hún fer snemma að sofa og vaknar snemma, en ég fer seint að sofa og vakna seint. Sem í eðli sínu er satt, þetta hefur verið svona. Og mér hefur alveg þótt óþægilegt þegar ég sef til hádegis og vakna með tvo franska karlmenn í herberginu mínu af því hún býður vinum sínum í heimsókn. Eins þykir henni eflaust ekki gaman að hlusta á tikkið í lyklaborðinu mínu þegar hún vill sofa og ég hef vakið hana við að fara fram klukkan 3 um nótt.
Tæknilega séð hefur þetta samt ekki verið neitt vandamál. Við erum báðar þolinmóðar ungar dömur og höfum hingað til dílað við þetta á vinsamlegan hátt. En ég ýkti aðeins stöðuna, sagði að þetta væri farið að valda okkur vandræðum o.s.fr. Og það virkaði! Hún sagðist skilja mig 100% og að þetta væri allt saman komið í gang hjá þeim og ég mætti búast við að heyra frá þeim sem fyrst. Victory! Og eins og það sé ekki nógu gott þá fékk Egill e-mail í dag, sem var ekkert sérstaklega upplýsingaríkt frekar en fyrri daginn, einhver er í leynilögguleik þarna á skrifstofunni þeirra ég get svo svarið það, en þar stóð að hann ætti að hafa samband við þau sem fyrst. Þetta getur mögulega túlkast sem eitt stykki herbergi. Og ef svo er, og ég fæ ekki, hefur hann vinsamlegast boðist til þess að lána okkur sitt, og vera sjálfur með guy eina viku í viðbót. Guy er himinlifandi yfir því að fá að hafa Egil lengur, og Egill nógu almennilegur til að bíða eina viku í viðbót og allir vinna! Vonandi er þetta það, þvi það verður óneitanlega mun auðveldara að fara suður til London, vitandi að við þurfum ekki að sofa á götunni þegar við komum til baka. Það verður líka óneitanlega mjög gaman að fara með honum í Accommodation Services á morgun ef hún er að fara að afhenda honum herbergi fyrir framan nefið á mér, vegna þess að þá á hún held ég ekki fleiri valmöguleika en að afhenda mér herbergi! Muhahaha.
En nóg um það. Hvað annað gerði ég í dag? Ég gerði mig að fífli. Þetta var góður dagur til að vera ég. Ég sló vatnsflösku fram af borðinu mínu í Disney-tíma sem féll til gólfs með háum hvelli sem truflaði hr. Mills töluvert. Svo hélt ég á lyklakippunni minni með bandinu sem kveikir á árásarbjöllunni, kiptti því óvart úr, missti lyklakippuna og árásarbjallan mín ómaði um allan kampusinn. Á miðju Students Union torgi. Allir gláptu á mig og mér tókst ekki að koma helvítis pinnanum aftur inn í. Ég flúði af vettvangi og tókst að koma pinnanum í þegar ég var komin hálfa leið niður trégöngin. Vandræðaleeeegt. Í dag þvoði ég líka þvott í fyrsta skipti. Ég get stolt tilkynnt að allar flíkurnar komu út eins á litinn og þær fóru inn. Ég mun ekki svífa um kampusinn eins og bleikur sykurpúði. Ég var samt NÆSTUM því búin að henda skærgrænu sokkapari inn með hvíta þvottinum...
En sá að mér.
Eftir þvott fór ég upp í herbergi og tók til og pakkaði, sem var alveg nokkurra tíma verk, og þar sem ég hafði lært á meðan ég var að þvo, gat ég leyft mér að fara í sturtu eftir það og skella mér svo út að borða. Ég fléttaði hárið á mér og fór í rúllukragabolinn sem mamma gaf mér og á veitingastaðnum lánaði Egill mér alpahúfuna sína og ég leit nokkurn veginn svona út;
Trés trés francais mademoiselle. Eins og ég og Kate orðuðum það.
Ég skal reyndar vera fyrst til að játa að mér leist ekkert á veitingastaðinn utan frá. Þetta leit út eins og pöbb, fullir unglingar hrundu út um hurðina og þegar ég gekk nær veitingastaðnum leið mér eins og ég hefði labbað á vegg. Þykka hassstækju lagði frá staðnum, eða öllu heldur þremur ungum herramönnum sem stóðu undir vegg fyrir utan. Ég ætlaði sko *ekki* þangað inn. Og ég lét þau heyra það. John vildi fara þarna inn og hvarf aðeins inn fyrir og kom aftur út og reyndi að sannfæra mig. Ég sagði nei aftur og aftur og aftur og var eiginlega bara frekar fúl að hann skyldi ekki hlutsa á mig þegar ég sagðist ekki vilja borða á einhverjum pöbb.
Í gengum einskæran sannfæringarkraft tókst honum að draga mig inn, bara að kíkja, og reyndust þessir lukkulegu ungu menn nú vera farnir, og þetta reyndist vera hinn fínasti veitingastaður, rosalega góður og flottur matseðill, sjúklega góðar handgerðar franskar úr alvöru kartöflum og eftirréttalisti sem myndi slá næstum því hvaða fína matsölustað sem er út. Tæknilega séð var þetta pöbb, en það er svo erfitt að draga mörkin hér úti. Pöbbar eru nefnilega oft með flotta matseðla. Ég borðaði fyrir 1000 kall, risa hamborgara með alvöru bakaríisbrauði utan á, stórar og feitar alvöru franskar og sprite. Ég var samt ennþá í fýlu út í þau fyrir að hafa ekki hlustað á mig, eða þangað til John kleip í kinnina á mér, sagði að ég væri krútt þegar ég væri fúl og gaf mér og Kate heita súkkulaðiköku með vanilluís. Eftir það var ekki hægt að vera í fýlu lengur. Við tókum svo þátt í pöbbaquiz, og gátum 14 af 30 sem okkur fannst bara nokkuð vel gert af international stúdentunum að gera. Vorum ekki einu sinni í síðasta sæti! Eftir það var kominn tími til að rífa sig á fætur og fara heim og hingað er ég nú komin.
Eins og þið sjáið hefur þetta erið langur dagur fyrir mig. Ég hef verið að halda mér upptekinni, aðallega vegna þess að ég og mamma erum að reyna að snúa sólarhringnum mínum við. Ég hef alltaf verið meira næturdýr en morgunhani, en ég er farin að vaka til 5 og sofa til 1 og það eyðir tíma mínum hér töluvert í vitleysu. Ég svaf í 3 tíma í nótt, vaknaði klukkan 8 og hef ekki sofnað síðan. Það finnst mér afrek. Hins vegar er ég að leka núna og ætla að reyna að fara að sofa og sjá hvort mér tekst ekki bara að sofna um 1 í nótt. Skref í rétta átt sko :)
Þetta er allt að koma...
Og! Bara 1 dagur í elskuna mína. Ég hlakka svo til!.
Anna Margrét
No comments:
Post a Comment