Ég (og Rob að reyna að vera ekki á myndinni) í rigningunni í Newcastle.
Ég með regnhlífina góðu á leiðinni í bíó.Ég vaknaði semsagt um 12 leytið og lærði smá. Svo hringdi Guy í mig og bað mig um að koma með þeim öllum inn í Newcastle sem ég lofaði að gera. Því miður var rigning, og ég var svo leið á því að vera alltaf rennandi blaut um hárið og svona að ég tók ákvörðun um að fjárfesta í regnhlíf. Þessa fagurfjólubláu regnhlíf fann ég í Wilkinsons á heil fjögur pund. Fyrst ætlaði ég að kaupa svarta með hvítum doppum, en Guy sannfærði mig um að kaupa eitthvað skrautlegra, og reyndi að veifa æpandi röndóttri regnhlíf framan í mig. Ég samþykkti að kaupa mér skærari regnhlíf og er eiginlega bara fegin að ég gerði það, þessi hentar mun betur. Hún er fallega fjólublá og ég elska hana.
Það er nefnilega ekkert asnalegt að nota regnhlíf hér úti. Þvert á móti eru þær mjög vinsælar og mjög sniðugt að nota svoleiðis. Sérstaklega þegar veðrið er eins og það er búið að vera upp á síðkastið. Yakk. Bara rigning og leiðinda veður. Það er alltaf blautt þegar maður fer út og í kvöld steig ég í tvo huges polla á leiðinni heim frá Ariane. Og blotnaði frekar mikið í fæturna. Sem betur fer virka leðurskórnir mjög vel og ég hef ekki ennþá orðið blaut í þeim. En það er pirrandi að fara í þá alltaf svo stundum svindla ég og fer út í svörtu strigaskónum mínum, og kem iðulega rennblaut í fæturna heim.
Við fórum í supermarketinn í dag, og ég keypti mér einhvers konar froðu til að halda krullum í náttúrulega liðuðu hári, sjáum hvernig það fer, og tissjú og svona. Einnig festi ég kaup á fjórum klósettpappírsrúllum, vegna þess að ég varð fyrir þeirri óskemmtilegu reynslu fyrr í dag að klósettpappírinn var búinn inni á salerninu. Og svo skemmtilega vill til að það verður ekki skipt um þar fyrr en að hreingerningakonan kemur, og ef mér skjátlast ekki þá gerist það ekki fyrr en á mánudaginn. Ég ákvað því að hafa varann á og kaupa minn eiginn. Ég keypti líka snýtipappír, en svo virðist sem ég sé að næla mér í fresher's flu. Ég er allavega orðin frekar kvefuð. Asnalegir hlutir til að vera að versla sjálfur, en bráðnauðsynlegir. Ég þarf þó ekki að örvænta þótt ég fái flensuna því ég er víst í ágætis höndum með skiptinemunum mínum.
Mér tókst nefnilega í klaufaskap mínum að hrasa og detta myndarlega fyrir framan blokkina þeirra Guy og Egils í dag. Ég skall frekar harkalega niður á hægri höndina, af því ég hélt á disk, skál, tveimur hnífum og tveimur göfflum í vinstri, sem ég var að reyna að hlífa. Ég hruflaði aðeins á mér hnéð, en það sem verra var að það blæddi frekar ört úr smá sári sem myndaðist í hægri lófanum. Ég renndi hendinni undir kalt vatn og hélt tissjúi upp við það en þetta var samt alveg frekar myndarlegt sár og ég algjörlega plástralaus. En, örvæntið eigi, vegna þess að fyrir utan það að vera kallaður Captain Amazing, bara fyrir það að vera jákvæðasti gaur í heimi, og allt er amazing, þá er Guy víst líka skáti, og eins og sönnum skáta sæmir, alltaf reiðubúinn. Hann dró fram undan rúminu sínu fullkomnasta apótek sem ég hef nokkurn tímann séð í einni ferðatösku, alls konar pillur við alls konar vandamálum, og (!!) sótthreinsandi sprey og stórt búnt af plástrum. Hann skar handa mér plástur með risastórum svissneskum vasahníf sem hann dró líka fram úr pússi sínu og ég þurfti ekki að hafa meiri áhyggjur af þessu sári. Eins og Guy myndi segja; Amazing!
Við fórum annars bara aftur í bíó í kvöld, á pineapple express, hún var blóðug en ágæt, og John eldaði eins og vanalega. Ég nennti reyndar ekki að vera lengi og var komin aftur um 11 leytið og átti ágætis kvöldstund með herbergisfélögunni minni þar sem við fengum okkur báðar te og spjölluðums má saman, þangað til ég fór á netið. Það var kósý, hún sýndi mér myndir og ég addaði henni á msn og svona svo við getum haldið sambandi eftir að hún flytur út.
Talandi um það, þá verð ég nú samt að segja ykkur skemmtilega sögu. Ég hélt ég fengi hjartaáfall þegar herbergissíminn okkar byrjaði að hringja klukkan hálf þrjú að breskum tíma í nótt. Herbergissíminn okkar hringir með mjög háum, skerandi, hvellum tóni. Alvöru "ring ring". Við vorum nýsofnaðar þegar ég hrökk upp við hann og hélt fyrst að nú væri komið að brunaæfingunni. Það tók mig nokkra stund að átta mig á hvaðan lætin komu, og nokkur vel valin íslensk blótsyrði fylgdu á eftir. Það fyrsta sem mér datt í hug var að einhver væri veikur eða dáinn þannig að þegar ég svaraði og viðkomandi bað um að fá að tala við herbergisfélöguna mína var ég fljót að spyrja "Já. Er eitthvað að??!!" þrátt fyrir að það kæmi mér lítið sem ekkert við þótt svo væri. En viðmælandi minn var fljótur að fullvissa mig um að svo væri ekki. Ég vakti því vinkonu mína og skreið svo aftur upp í og sofnaði út frá henni að tala reiðilega í símann á frönsku.
Þegar ég loksins vaknaði í dag spurði ég hana hver hefði eiginlega verið að hringja í okkur. Kom þá upp úr krafsinu að frönskumælandi félagi hennar hér úti hafði fengið sér einum of marga bjóra og langaði afskaplega mikið til að spjalla við alla vini sína. Við vorum víst ekki einu manneskjurnar sem hann vakti í spjallþörf sinni. Hún sagðist hafa húðskammað hann í nótt og aftur þegar hann var edrú í dag. Hún gerði honum fullljóst að hún ætti herbergisfélaga sem tæki þessu gríni kannski ekki eins vel og ef hún væri ein í herbergi. Ég sagði henni samt að hafa engar áhyggjur, þetta væri bara fyndið, en hún var ekki alveg fullviss um það og eyddi deginum í að biðjast afsökunar fyrir hönd vinar síns.
Nú er klukkan hálf tvö hér úti og tími til kominn fyrir migað skríða upp í ef ég vil læra meira á morgun. Ég ætla að reyna að sofa ekki til 12, en það verður erfitt. Hins vegar vil ég tilkynna ykkur sem heima sitjið að frá og með 21 október (held ég, en dagsetningin er ekki alveg komin á hreint), þá verð ég ekki lengur klukkutíma á undan ykkur, heldur á sama tíma og þið. Ég fæ nefnnilega að upplifa Daylight Savings Time, þegar klukkunum er breytt frá 3 yfir í 2 og ég fæ að sofa klukkutíma lengur. Ég græði heilan klukkutíma. Ég hef aldrei gert svona áður, enda gerum við þetta ekki á Íslandi og öllum fannst voðalega krúttlegt í kvöld hvað ég var spennt yfir þessu. Ísland er mjög framandi öllum sem ég hitti, og venjuleg viðbrögð við "I'm from Iceland" eru "Wow! Really? That's so cool!". Svo fylgja spurningar eins og hvort það sé alltaf kalt hjá okkur, hversu kalt það verði á veturna, hversu heitt það verði á sumrin, hvort það sé ekki fallegt hjá okkur o.s.frv. Fólk starir líka á mig og Egil þegar við tölum saman á íslensku og ég lenti í því í fyrsta skiptið í dag að ég var beðin um að "segja eitthvað á Íslensku". Ég bið hér með alla skiptinema sem ég hef nokkurn tímann spurt þessarar sömu spurningar afsökunar. Þetta er hræðileg spurning. Maður er alveg fastur, og veit ekkert hvað maður á að segja. Ég og Egill ræddum það stuttlega hvort við ættum að kenna þeim bara dónasetningar, okkur fannst það fyndin hugmynd, en málin vefjast fyrir manni þegar maður er spurður hvað það þýðir :P Guy hefur samt tekið upp á því að herma eftir okkur þegar við tölum íslensku og kann nú að segja "Ég veit það". Ég kenndi líka hollenskri stelpu að segja "Hæ. Hvaðan ert þú?" í dag og svo tókst mér að kenna nokkrum bretum að segja "Egill". Allavega nógu nærri. Enginn getur borið fram þetta tvöfalda ll hljóð sem við segjum hér heima svo nafnið hans Egils er alltaf "Egjukk" og Egill segir bara "sure, close enough".
Enjá, háttatími var það ekki? :P
Þar til næst;
Anna Margrét
No comments:
Post a Comment