Haustar í Keele...

Í ljósi hryðjuverkalaga og fregna um að fólk sé rekið út úr búðum hérna í Englandinu er kannski kominn tími til að láta vita af mér. Smá tími síðan ég bloggaði síðast. Það mun eflaust gleðja alla heima að vita að ég hef ekki fundið tilfallanlega fyrir ástandinu milli Englands og Íslands, annað en það að amazon.co.uk hefur ekki áhuga á kreditkortinu mínu lengur. Ég hef það reyndar ekki staðfest, en það var nokkurn veginn hægt að lesa milli línanna í e-mailinu sem ég fékk að þetta væri ekki eitthvað tilfallandi atvik. Ég var að reyna að panta af þeim með sama korti og ég hef notað til að panta af þeim síðustu ca 2 eða 3 árin, heimildin mín var ekki of full fyrir þessa litlu upphæð, og þeir höfðu sent pakka með skólabókum á sama heimilisfang þremur vikum fyrr. E-mailið tilkynnti mér að þeir gætu ekki staðfest þetta kreditkort akkúrat núna og að ég ætti að prufa að hafa samband við bankann minn. Þegar ég breytti um kreditkortanúmer fékk ég þá athugasemd að ekki væri hægt að tengja þetta heimilisfang. Akkúrat núna vilja þeir ekki peningana mína, trúa eflaust að ég eigi enga, og þannig verður það bara að vera. Good riddance segi ég bara.

Annars hef ég, eins og áður sagði, ekkert fundið fyrir þessu. Það tekur aðeins lengri tíma fyrir mig heldur en það tekur fyrir aðra að borga gjöldin fyrir herbergið mitt, svo ég þurfti að fá aðeins lengri frest, það getur tekið upp undir viku að fá samþykki milli íslensku og ensku bankanna. En það var ekkert mál að fá frestinn og ég hef bara verið að lifa sparlega, það mesta sem ég eyði í eru einstaka DVD-diskar á útsölum í Morrisons og Tesco, þessi örfáu skipti sem ég hef farið í bíó, og svo matur. Ég er nú einu sinni bara ein manneskja, og borða lítið, svo ég er langt frá því að vera að fara á hausinn, ég lofa ykkur því. Maður passar sig bara, og þá verður þetta fínt. Plús það, að ég var að komast að því að það sem ég á eftir að borga fyrir herbergið mitt, er mun minna en ég bjóst við, svo ég var að græða alveg tveggja vikna mat á þeim viðskiptum, sem er ekki slæmt. Og ég hef ekki lent í neinum vandræðum með að taka út pund, ég tek aldrei meira en 100 í einu, og NatWest afgreiðir mig alltaf án vandræða.

Ég hef annars bara verið að njóta lífsins hérna úti. Daði fór síðasta sunnudag og ég skal játa að það var ekkert sérstaklega auðvelt. Það var reyndar allt í lagi fyrst og ég var ein niðri í herbergi að dunda mér án vandræða, alveg þangað til að ég fór að finna til svengdar um kvöldmatarleytið. Þá sneri ég mér að auðum bletti á rúminu og spurði, án þess að hugsa; "Hvað eigum við að fá okkur í kvöldmatinn?" Svo fattaði ég allt í einu að það var enginn Daði þarna til að svara mér og þá fékk ég heimþránna alveg á fullu. Eftir smá grátur og örvæntingu ákvað ég að hringja bara í Egil og fara að gera eitthvað annað. Eitthvað félagslynt. Hann kom eins og skot, við fórum á pizza hut saman, þar sem ég tilkynnti honum snilldar hugmynd sem ég hafði fengið skyndilega, Daði hringdi til að segja mér að hann væri á flugvellinum, og ég spjallaði aðeins við hann og fór svo heim á msn þar sem bæði mamma og pabbi biðu eftir mér. Það var liggur við eins og allir hefðu verið viðbúnir því að þetta myndi gerast, nema ég. Þar tilkynnti ég svo foreldrum mínum um hugmynd mína, og þau tóku mjög vel í hana, við gengum frá öllu og þegar ég fór að sofa um kvöldið leið mér ekkert illa, bara snilldarlega vel. Ég á líka svo gott fólk, og góða að :)

Ég get alveg eins tilkynnt þetta á netinu þar sem ég er nú þegar búin að segja flestum sem lesa bloggið mitt þetta á msn hvort sem er, en snilldarhugmyndin mín var sú að ég kæmi heim í smá tíma. Útaf efnahagsástandinu á Íslandi var ég búin að ákveða nú þegar að spara mér flugið út og matarpening og svona í janúar á meðan prófin eru hérna úti, með því að koma bara alfarið heim um jólin og fá að taka prófin á Íslandi. En þarna á sunnudaginn fann ég að ég er með það mikla heimþrá að ég myndi aldrei endast alveg fram í desember með þessu áframhaldi. Ég hafði það svo gott meðan ég hafði Daða hérna hjá mér, að það var augljóst þegar hann fór hvað ég er með mikla heimþrá. Mér datt hins vegar í hug að það gæti verið góð hugmynd að nota peninginn sem hefði hvortsemer farið í flug út í janúar, til að fljúga heim núna í nóvember í staðinn, þegar ég er rétt rúmlega hálfnuð með dvölina, vera eina helgi heima, og fara aftur út. Þetta er töluvert betra en að eiga ömurlegan tíma hérna úti af því ég er að pína mig til að vera hérna, eða að springa á limminu og koma bara alfarin heim. Á þennan hátt fæ ég smá frí, fæ að hitta alla, en get samt haldið áfram náminu hérna úti.

Ég átta mig á því að þetta er ekki eðlileg skiptinemahegðun. Raunar held ég að þeir skiptinemar sem ég þekki, sem eyddu heilum árum í öðrum heimsálfum, myndu sennilega hlæja að mér fyrir að vera að koma heim eftir rúman einn og hálfan mánuð. Og það eru ekki allir sem hafa möguleikann á því að koma heim í stutt "frí". En ég hef þennan möguleika, flugið er nefnilega, merkilegt nokk í þessari kreppu, ekki dýrt. Það er meira að segja ódýrara heldur en upprunalega flugið út var. Svo ég stökk á tækifærið og ég kem til landsins 7. nóvember, verð heima hjá mér að lifa góða lífinu (og borða vesturbæjarís!!!) til 10. nóvember, og fer svo aftur út til að klára námið. Þetta finnst mér vera besta lausnin, og mér er eiginlega alveg sama þótt það sé hlegið að mér, þetta er skömminni skárra heldur en að koma bara heim og gefast upp.

Og árangurinn lætur ekki á sér standa. Ég finn varla fyrir heimþráinni af því ég er svo spennt að vera að koma heim. Ég er líka búin að ná að njóta mín miklu betur hérna úti, og ég hef ekki fundið fyrir neinum óþægindum alla vikuna. Og núna bý ég ein! Ég hef bara farið í bíó með elsku skiptinemunum mínum, lesið, lært mikið, horft á friends og saumað merkilegt nokk, en ég keypti mér smá jólaföndur sem ég hef verið að dunda mér við á kvöldin, og er mjög gaman. Reyndar er ég ennþá isomniac hérna úti, fer sjaldan að sofa fyrir 2, get oftast ekki sofnað fyrr en 4 alveg sama hversu mikið ég reyni. En ég hef nýtt kvöldin mikið í að læra, og mér hefur ekki liðið illa eða ég verið einmana, síðan ég tók þessa ákvörðun. Þetta er búið að vera rosalega skemmtilegur tími, og ég er að fíla mig í tætlur hérna úti. Fyndið hvað það þarf lítið til að laga ástandið :)

Eins og áður sagði bý ég nú ein, en það að koma heim frá London með Daða og vera með þessa vibba flensu, og geta ekki einu sinni legið veik í eigin herbergi af því ég deildi því með manneskju sem þarf að læra, var stráið sem fyllti mælinn. Ég var svo veik kvöldið sem við komum heim að ég lá eiginlega bara skjálfandi upp í rúmi mestallt kvöldið. Ég þurfti reyndar að ferðast á milli byggingannar minnar og nýja herbergisins sem Egill var búinn að fá, en hann var svo elskulegur að lána mér og Daða það fyrstu nóttina, og ég gerði það í þremur bolum, einni hettupeysu, þykkri úlpu, með trefil, vettlinga og húfu. Ég dældi svo í mig verkjalyfjum og mætti í þessari heillandi múnderingu (sem lét mig líta út eins og stóran bolta) niður í accommodation services daginn eftir, þegar ég var búin að mæta í tíma. Áður var ég búin að tilkynna hverjum sem vildi hlusta á mig, að ef ég fengi ekki herbergi, myndi ég hósta framan í kellinguna, bíða eftir að hún yrði sjálf veik, og fara svo og gista i herberginu heima hjá henni og sjá hvernig henni líkaði að deila herbergi með einhverjum þegar hún væri veik. Til þess kom samt ekki vegna þess að ég lenti á annarri konu, og útskýrði fyrir henni eins vel og ég gat að mér liði mjög illa, og mér fyndist ekki þægilegt að hafa ekki eigið herbergi meðan ég væri svona veik. Þau voru líka að skipta út fólki á fullu fyrir framan nefið á mér og hún gat ekki sagt nei. Hún stundi því loksins upp úr sér að fyrst að ég væri ekki manneskjan sem ætti að flytja gæti hún lítið gert fyrir mig, en ég ætti að senda herbergisfélagann minn niðureftir.

Ég sendi Josephine á svæðið og beið, ekkert sérstaklega þolinmóð, eftir svari. Hún hringdi loks í mig og tjáði mér að hún ætlaði ekki að flytja út, vegna þess að herbergið sem henni hefði verið boðið væri of lítið og ekki með vaski. Ég spurði hvort ég mætti líta á þetta herbergi, fékk lyklana, heimsótti það einu sinni með Daða og Agli og skipti á nóinu. Við Daði fluttum svo dótið mitt inn daginn eftir og ég bý núna í Horwood Hall, Block Z19, Room 1. Það var ekki flóknara en það.

Að taka ekki þetta herbergi er mögulega það vitlausasta sem Joséphine hefði getað gert. Ég er svosem sátt, vegna þess að ef að hún hefði tekið þetta herbergi hefði ég aldrei getað fengið það. Block Z er semsagt 21 pínulítil átta manna hús, í smá svona þorpi, aðeins ofar á hæðinni en M blokkin er. M blokkin er við hliðina á Horwood Bar og látunum. Z húsin eru ofar, og það er mikið rólegra þar. Þetta er samt ekkert úr alfaraleið, mér finnst ég mjög örugg hérna. Það eru átta herbergi í húsunum, tvö niðri til vinstri, tvö niðri til hægri, og fjögur á eftir ganginum. Ég er niðri til vinstri, alveg úti í horni. Þar að auki er riiisastórt eldhús, hef aldrei séð svona stórt eldhús í neinni blokk hingað til, og klósett með tveimur klósettum, einni sturtu og baðkari!! Ég er með baðkar! Það gerir mig hamingjusama. Þar sem við erum lítil blokk, erum við með mikið pláss. Ég hef heila hillu í ísskápnum, heila hillu í frystinum og heilan skáp í eldhúsinu fyrr dótið mitt. Það er rosalegt miðað við að við deildum sama plássi 15 saman á hæðinni minni í Horwood M. Svo er hópurinn samheldinn líka, þau buðu mig voða velkomna, og það myndast oft skemmtileg eldhússtemning hjá okkur þegar fólk er að elda. Um daginn spilaði ég líka póker við nokkur þegar ég gat ekki sofnað, svo þetta er allt saman vingjarnlegt fólk. Ég er meira að segja búin að fá að sitja í breskum einkabíl, sem er mjög fyndið af því þótt ég sé vön að keyra á vitlausum vegahelmingi í rútum og leigubílum og strætó, þá er það ekkert miðað við að setjast "bílstjóramegin" inn í bíl, nema stýrið er hinum megin og keyra svo eftir veginum vitlausu meginn. Það er rosalegt.

Fyrir utan flutningana er lítið annað að gerast. Námið er frábært, ég hef aldrei verið í svona áhugaverðum kúrsum. Í dag var tvöfaldur renaissance tími, þeas tutorial og svo seminar. Seminar tímar eru fyrirlestrar, þar sem við glósum og hlustum á fyrirlestra um efnið. Tutorial tímar eru tímar þar sem við þurfum að koma viðbúin að tjá okkur um efnið. Persónulega elska ég tutorial tímana, af því við erum svona milli 5-9 í tímanum hvert skipti (mjög litlir hópar) og maður situr bara og rökræðir bókmenntaverk í klukkutíma. Engin hugmynd er heimskuleg, sumar eru kannski ekki alveg viðeigandi, en kennarinn minn er frábær og tekur öllum vangaveltum vel, kann að kryfja úr það sem er mikilvægt, eða sniðugt og flysja burt það sem kemur efninu ekki við og það er rosalega gaman að sitja í þessum tímum. Ég er búin að læra mikið á þeim og ég vildi að systemið væri svona heima á Íslandi. Svona eiga bókmenntatímar að vera! Maður lærir ekkert nema maður rökræði verkið fram og til baka, komi með sínar eigin hugmyndir og læri að rökstyðja þær. Við getum farið í allt frá trúarlegum yfir í pólitískar yfir í jafnvel kynferðislegar hugmyndir verksins allt í einum tíma, og þetta eru bara bestu tímar sem ég hef á ævi minni tekið. Fyrirlestrarnir eru aðeins þurrari, en þetta er samt áhugavert efni hingað til og ég hef ekki farið í einn einasta tíma sem er leiðinlegur.

Disney kúrsinn minn er aðeins öðruvísi uppbyggður. Á mánudögum mætum við og horfum á klukkutíma myndrænt efni sem tengist fyrirlestri vikunnar. Þetta geta verið viðtalstímar, úrdrættir úr disney myndum og svo framvegis. Ekki amalegir tímar að mæta í á mánudagsmorgnum þegar maður er myglaður eftir helgina. Svo á miðvikudögum eru tveggja tíma fyrirlestar, þar sem Hr. Mills talar í svona klukkutíma, svo fáum við "fyrirlestur" frá tveimur nemendum (ég og Egill erum í viku 10) og svo er talað meira. Þeir eru svoldið langir, ég hef ekki alveg fulla athygli í 2 tíma, en þeir eru áhugaverðir og mér finnst í alvörunni gaman að lesa fyrir tímana mína. Þetta er búinn að vera lærdómsríkur tími og fljótlega þarf ég að fara að hella mér út í ritgerðasmíð. Ég á að skrifa 1200 orða ritgerð fyrir Renaissance kúrsinn minn fyrir næsta fimmtudag og ég get ekki beðið eftir að hefjast handa. Ég vissi ekki að nám gæti verið svona skemmtilegt.

Hvað félagslífið varðar hef ég aðallega bara verið að fara í bíó. Keele er lítil loftbóla í Englandi og svæðið sem við höfum til afnota (þeas er í göngufæri við stoppistöðvar) er ekki stórt og bíður ekki upp á mikið. Við förum alltaf í bíó á þriðjudögum af því það eru "cheap nights". Hérna úti kostar bíómiðinn álíka mikið og hann kostar heima, nema á cheap nights, þá kostar hann um 700 krónur íslenskar, og það finnst okkur alveg temmilegt. Allt nammi er líka fokdýrt (þeas poppkorn og svoleiðis) og kemur í risastórum dollum eins og maður sér í bandarískum bíómyndum og venjulegast nægir okkur að kaupa eina dollu á hverjar þrjár manneskjur. Ljósi punkturinn við nammisöluna er hins vegar sá að þeir eru með Ben & Jerries útibú í bíóinu, og hann er rosa ódýr, þannig að við förum bara og fáum okkur tvær Ben & Jerries ískúlur og það er nóg fyrir okkur. Við förum líka á fótboltaleiki hjá John og rúgbíleiki hjá Guy og Badmintonleiki hjá Julie og eldum einstaka sinnum saman, þótt eitthvða hafi dregið úr því upp á síðkastið. Þau héldu samt upp á thanksgiving saman meðan ég og Daði vorum í London, með kalkún og öllum græjum, og við erum öll að fara saman á frumsýninguna á nýju James Bond myndinni á Halloween (sem er 31. október) og við erum að íhuga að fara klædd sem James Bond og M og Ms. Moneypenny. Við sjáum samt til þegar nær dregur.

Hvað varðar lífið í útlöndum hefur lítið breyst. Það eina sem við höfum öll tekið eftir er að enskunni okkar fer hrakandi. Það er mjög merkilegt og við hlæjum mikið að hvort öðru þegar við bullum einhverjar setningar sem meika engan sens, en þetta er víst mjög eðlilegt, er einhver kúrfa sem skiptinemar eiga að ganga í gegnum var einhver að segja í kvöld. Meira að segja Kate og Tricia eru að missa niður enskuna, og koma þær þó frá enskumælandi landi fyrirfram. Þetta er eitthvað við að blanda saman öllum þessum tungumálum. Við erum mikið að blanda saman eigin tungumálum og enskunni, og ég og Egill erum farin að setja ensk orð inn í íslenskuna þegar við tölum íslensku saman. Annað sem okkur finnst rosalega fyndið öllum saman er þegar eitt okkar ætlar að tala við hitt og byrjar að tala tungumálið sitt. John byrjar stundum að tala grísku þegar hann er mjög spenntur yfir einhverju, og þegar ég segi eitthvað á íslensku sem á að vera á ensku segir Kate alltaf "Gesundheit". Við erum samt að læra mikið af hvort öðru, ég er búin að ná upp slatta af frönsku sem ég var búin að missa niður og ég skil flest samtöl sem Guy, Julie og Ariane eiga saman, þótt ég skilji kannski ekki hver einasta orð. John var líka að skrifa upp gríska stafrófið fyrir mig í dag, fyrir hvaða staf hver gríski stafur stendur, hvernig það er skrifað á grísku og hvernig maður ber það fram. Þetta er þrusugaman og ég er fegin að ég er aðeins að koma heim núna í nóvember, svo ég geti haldið áfram að njóta lífsins hérna úti, það er nefnilega svo gaman að vera skiptinemi :)

Lýk þessu með að bjóða ykkur upp á tvær myndir af Keele þegar haustar. Hér eru öll tré orðin gul og appelsínugul og farin að missa laufið og ekki seinna vænna. Það var bara eins og sumar þegar við komum út og við erum eiginlega búin að upplifa tvö haust. Ég frétti að heima snjóaði og ég varð smá abbó, en ég er enn að vona eftir kraftaverki hérna í Keele. Verð bara að halda áfram að vera með krosslagða putta :)


Ástarkveðjur frá Keele,
Anna Margrét